W cichym zakątku romańskiego zamku Forli, za ciężkimi kamiennymi murami, kryje się prywatna kaplica św. Lidwiny z Schiedam – miejsce, w którym duchowe światło przenika każdy zakamarek. Jej ściany z zimnego, szarego kamienia wydają się pulsować spokojem, a łuki i sklepienia odbijają miękkie światło świec, tworząc w powietrzu niemal namacalną aurę świętości.

Na środku kaplicy stoi ołtarz z ciemnego drewna, misternie rzeźbionego, którego front zdobi wizerunek świętej Lidwiny, spoglądającej łagodnym i opiekuńczym spojrzeniem na każdego, kto tu przychodzi. Wokół ołtarza dębowe ławki zapraszają kardynała Alberta Orańskiego, jego rodzinę i najbliższych współpracowników do modlitwy i refleksji – do wyciszenia myśli i zanurzenia się w świecie, gdzie codzienna troska ustępuje miejsca kontemplacji.

Każda świeca, każdy portret świętej, każdy kamień wydaje się szeptać historie dawnych duchów zamku – ciche, delikatne melodie modlitwy i oddania, które od wieków wypełniają to miejsce spokojem, gdzie kamień i drewno, ogień i światło splatają się w opowieść o wierze, rodzinie i duchowej ochronie, która zawsze czuwa nad domem kardynała.

W sercu romańskiego zamku Forli rozpościera się sala rycerska, gdzie czas zdaje się płynąć wolniej, a echo dawnych bitew i dworskich rozmów miesza się z szelestem historii. Grube, kamienne mury, chłodne i szare, otulają wnętrze tajemniczą aurą, a wąskie okna przepuszczają smugi złotego światła, które igra na kamiennych posadzkach.

Wielkie, dębowe stoły i krzesła, tak masywne, że zdają się wieczne, wypełniają przestrzeń, a ich ciemne drewno pachnie wiekami minionych uczt i narad. Pośrodku sali rozgrzewa atmosferę ogromny kominek – w jego trzaskających płomieniach tańczą cienie, które zdają się ożywiać portrety przodków kardynała Alberta Orańskiego. Rycerze, dostojnicy i dzielni przodkowie spoglądają z ram obrazów z dumą i powagą, jakby strzegli tajemnic rodu i pilnowali, by każdy, kto tu wchodzi, poczuł oddech dawnych legend.

Cała sala emanuje ciepłem, historią i nieuchwytną magią – miejscem, w którym kamień i drewno, ogień i cień splatają się w opowieść o rycerskiej odwadze, honorze i niezłomnej tradycji.

Na tyłach miasta w niedalekiej odległości od zamku znajduje się urządzony w stylu holenderskim ogród, w którym kardynał zwykł odpoczywać po długim dniu. Zazwyczaj siada w fotelu pod jednym z drzew i oddaje się lekturze, grze w szachy lub zwyczajnie błądzi myślami w sobie tylko znanym kierunku. Miejscowi nazywają go dobrotliwie "ojczulkiem", gdyż w tym miejscu występuje bez oznak swojego statusu, zazwyczaj w prostym świeckim ubraniu. Czasem nawet wraz z ogrodnikami pracuje przy nasadzeniach, podlewa kwiaty, przycina krzewy.

Hrabstwo Forli

W odległości około 30 kilometrów od Apostolskiego Miasta Rotria mieści się niewielkie miasteczko z fortem stanowiące niegdyś część Księstwa Mediolanu, a ufundowane z przed wieloma laty jako prywatny majątek przez Alberta Orańskiego. To właśnie to miejsce było przez wiele lat azylem dla utrudzonych codziennymi obowiązkami członków rodziny van Oranje-Nassau.

Za sprawą decyzji Jego Świątobliwości Alberta I majątek ponownie znalazł się we władaniu swojego fundatora, który nie czekając zbyt długo już tego samego dnia nakazał wywiesić swoje sztandary na wszystkich basztach.