Ród Wieniawów wymarł. Wraz z nim runęła konstrukcja polityczna, która przez miesiące utrzymywała Ankonę w ryzach.

Upadek nastąpił szybko. Pozostawione bez żołdu oddziały wojskowe zaczęły opuszczać koszary. Część żołnierzy wróciła do domów, inni przyłączyli się do lokalnych grup zbrojnych. W prowincjach zniknęła władza centralna. Doniesienia o grabieżach, samowoli uzbrojonych oddziałów i zajmowaniu urzędów przez lokalnych przywódców docierały do Rotrii z każdym kolejnym dniem.

W stolicy narastało przekonanie, że państwo przestało istnieć w praktycznym znaczeniu tego słowa. Na ulicach panował chaos i anarchia, nieuporządkowane grupy zbrojne i przestępcy przejęli panowanie nad miastem. Zdjęta strachem o własny los ludność cywilna ruszyła w kierunku Rotrii szukać schronienia.

Generał Orański podjął jedyną możliwa w tym przypadku decyzję - nie dopuścić by chaos rozprzestrzenił się na Rotrię. Ustabilizowanie Ankony było priorytetem rotryjskiego bezpieczeństwa.



Operacja rozpoczęła się przed świtem. Nad miastem pojawiły się samoloty transportowe, a chwilę później na wyznaczonych punktach wylądowali komandosi. Desant przeprowadzono szybko i bez rozgłosu. Pierwsze meldunki mówiły o przejęciu najważniejszych węzłów komunikacyjnych, urzędów państwowych oraz budynków strategicznych.

Kilka godzin później do miasta wkroczyły główne siły kardynała generała Orańskiego.

Żołnierze zajęli koszary, magazyny broni i najważniejsze gmachy administracji. Na ulicach ustawiono posterunki. Wydano rozkazy mające zapobiec grabieżom i samosądom. Jednocześnie zabezpieczono granice, obawiając się, że rozpad Ankony może przerodzić się w konflikt, który szybko przekroczy jej granice.

Po południu ogłoszono powstanie Tymczasowej Rady Ustabilizowania Państwa.

Jej pierwszym zadaniem będzie przywrócenie podstawowego funkcjonowania administracji i zapewnienie bezpieczeństwa ludności. Rada przejęła kontrolę nad państwowymi urzędami, podczas gdy wojska Rotrii pozostały w mieście jako gwarant porządku.