Patriarszy bombowiec klasy „Papa Gordo” nie jest tyle maszyną wojenną, co teologicznym manifestem uzbrojonym w silniki turbośmigłowe.

Wygląda jak monumentalny znak krzyża rozciągnięty na niebie — choć oficjalnie inżynierowie utrzymują, że to jedynie „optymalizacja aerodynamiki i sygnatury radarowej”. Nikt jednak nie ma wątpliwości, że jego prawdziwą misją nie jest tyle bombardowanie, co nawracanie przez absolutną dominację przestrzeni powietrznej.

„Papa Gordo” przenosi w lukach nie tylko klasyczne uzbrojenie, ale również kapsuły transmisyjne zdolne emitować kazania na wszystkich pasmach radiowych jednocześnie. Gdy pojawia się nad celem, najpierw następuje Objawienie w postaci fal infradźwiękowych rozbijających morale, a dopiero potem — jeśli wiara nie kiełkuje — następuje korekta doktrynalna w tonach wysokiej precyzji.

Załoga, nazywana nie pilotami, lecz diakonami powietrznymi, operuje maszyną według rytuału: start jest „powołaniem”, nalot — „misją duszpasterską”, a powrót do bazy — „rekolekcjami technicznymi”. Sama konstrukcja skrzydła symbolizuje objęcia Kościoła: szerokie, nieuniknione i niemożliwe do ominięcia przez radar ani przez sumienie.

W doktrynie Kościoła „Papa Gordo” uchodzi za szczyt agresywnej ewangelizacji kinetycznej — dowód na to, że jeśli nie da się dotrzeć do dusz słowem, zawsze można dotrzeć do nich z prędkością naddźwiękową i certyfikatem boskiego mandatu.
Krótko mówiąc: to bombowiec, który nie tyle niszczy cele, co usuwa alternatywne interpretacje rzeczywistości.

Patriarsza Baza Lotnictwa Taktycznego położona jest w surowym, górskim terenie nad rzeką Bischof, której głęboka dolina stanowi naturalną osłonę przed obserwacją i atakiem z powietrza. Otoczona stromymi zboczami i gęstymi lasami iglastymi, baza została zaprojektowana jako jedna z najważniejszych i najlepiej chronionych instalacji wojskowych Rotrii.

Centralnym elementem kompleksu jest betonowy pas startowy o długości 3000 metrów, przystosowany do operowania zarówno myśliwców przewagi powietrznej, jak i cięższych samolotów uderzeniowych oraz transportowych. Rozbudowany system dróg kołowania prowadzi do hangarów częściowo wkomponowanych w skalne ściany, co zwiększa ich odporność na uderzenia i utrudnia rozpoznanie satelitarne.

Na terenie bazy stacjonuje kilkadziesiąt samolotów, stanowiących trzon lotnictwa rotryjskiego. Jednostki te utrzymują stałą gotowość bojową, prowadząc dyżury alarmowe oraz intensywne szkolenia w trudnych warunkach górskich. Zaplecze techniczne obejmuje nowoczesne warsztaty obsługowe, magazyny uzbrojenia oraz centrum dowodzenia wyposażone w systemy koordynujące działania lotnicze na skalę strategiczną.

Całość kompleksu dopełniają koszary, infrastruktura logistyczna oraz rozbudowany system obrony przeciwlotniczej, który w połączeniu z naturalnymi walorami terenu czyni Patriarszą Bazę Lotnictwa Taktycznego jednym z najważniejszych filarów bezpieczeństwa państwa. Dokładna lokalizacja jest tajna.

Podstawowa jednostka na wyposażeniu lotnictwa rotryjskiego - wielozadaniowy samolot turbośmigłowy klasy "Cardinal" - choć najczęściej wykorzystywany jako myśliwiec uderzeniowy może wykonywać również misje zwiadowcze i przechwytujące. Dzięki zastosowaniu bardzo wydajnej jednostki napędowej - opracowanego przez orańskich inżynierów silnika "Nassau" - samolot świetnie się sprawdza przy pościgu wrogich jednostek.