Ascensio Domini - XVII V MMXXVI

[Albert]

In Ascensione Domini

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego
XVII V MMXXVI

Czterdzieści dni minęło od triumfalnego poranka Zmartwychwstania. Wiosenne słońce oblało swym blaskiem kopuły i wieże Apostolskiego Miasta, a radosne, choć nieco nostalgiczne bicie dzwonów wezwało lud Rotrii na Plac Laterański. Dziś bowiem Kościół Święty obchodzi pamiątkę dnia, w którym Chrystus Pan na oczach swych uczniów uniósł się do nieba, by zasiąść po prawicy Ojca. Powietrze wokół bazyliki drżało od radosnego gwaru i zapachu trybularzy, przygotowywanych przez kler do uroczystej celebry.

Z mosiężnych bram Pałacu Apostolskiego wyłoniła się prześwietna procesja. Na jej czele podążał krucyferariusz, a za nim długie szeregi akolitów, diakonów i prezbiterów. Kardynałowie i biskupi kroczyli w lśniących, jedwabnych kapach barwy białej, misternie przetykanych złotą nicią. Na samym końcu, wzniesiony ponad głowami wiwatującego tłumu na sedia gestatoria, ukazał się Patriarcha Albert. Ojciec Święty odziany był w drogocenne, białe mantum, szczelnie opinające jego ramiona, a skronie wieńczyła mu złota tiara. Pomiędzy powiewającymi w rytm kroków flabellami, Namiestnik Chrystusa z ojcowskim uśmiechem kreślił szeroki znak krzyża, błogosławiąc klęczących wiernych.

Gdy procesja dotarła do głównego ołtarza Bazyliki Laterańskiej, chór Cantores Lateranensis potężnym głosem zaintonował introit Viri Galilaei . Patriarcha zasiadł na tronie, a po tradycyjnej obediencji purpuratów rozpoczęła się solenna Eucharystia.

Szczególnie poruszający i wymowny moment, nakazany dawnym obyczajem liturgicznym, nastąpił zaraz po odśpiewaniu Ewangelii. Subdiakon zbliżył się do wielkiego, płonącego od Wigilii Paschalnej Paschału i w zupełnej, przejmującej ciszy – zgasił go. Ten widomy znak zakończenia ziemskiej obecności Zbawiciela wywołał wśród wiernych głębokie poruszenie. Chwilę później Biskup Rotrii zwrócił się do zgromadzonych z homilią:

Umiłowani w Chrystusie Panu! Bracia i Siostry!

Zgasł przed chwilą płomień Paschału. Nasz wzrok, podobnie jak wzrok Apostołów na Górze Oliwnej, wpatruje się dziś w niebo. Odszedł od nas w chwale Ten, z którym przez ostatnie czterdzieści dni dzieliliśmy wielkanocną radość. Może w sercach niektórych z Was, tak jak w sercach pierwszych uczniów, zrodził się dziś smutek i poczucie osierocenia.

Lecz pamiętajmy słowa Pana: „Pożyteczne jest dla was, abym odszedł”. Chrystus nie opuszcza swojego Kościoła! Wstępuje do Domu Ojca nie po to, by się od nas oddalić, ale by przygotować nam miejsce. Odtąd nasza ludzka natura, wyniesiona przez Niego, zasiada po prawicy samego Boga. Wiele osób zastanawia się czy niebo jest dla niego, czy dostanie się tam, a przecież Pan przygotował tam miejsce dla każdego i oczekuje nas tam. Starajmy się zrobić wszystko by zapracować na dostanie się do nieba.

Rozpoczynamy dziś czas radosnego oczekiwania. Zgromadzeni w wieczerniku naszych serc, trwajmy na modlitwie, oczekując spełnienia obietnicy tj. zesłania Ducha Pocieszyciela. Niech Zmartwychwstały i Wniebowstępujący Pan wleje w Wasze serca niezłomną nadzieję, że tam, gdzie jest On – nasza Głowa – tam i my, Jego Mistyczne Ciało, kiedyś się znajdziemy.

/-/ Albert

Po odśpiewaniu Credo, liturgia ofiary potoczyła się z najwyższym dostojeństwem. Woń kadzidła, unosząca się ku wspaniałym sklepieniom bazyliki, symbolizowała modlitwy całego Kościoła, wznoszące się za Chrystusem do nieba. Po przyjęciu Komunii Świętej i dopełnieniu świętych obrzędów, Patriarcha Albert udzielił wszystkim zebranym uroczystego, apostolskiego błogosławieństwa.

Przy wtórze triumfalnych akordów organów i gromkich okrzykach ludu, orszak patriarszy powoli opuścił nawę. Rotria weszła w święty czas oczekiwania na zesłanie Ducha Świętego oraz przygotowań do rocznicy objęcia tronu patriarszego przez Patriarchę Alberta.