SS. Corporis et Sanguinis Christi - IV VI MMXXVI

[Albert]

SS. Corporis et Sanguinis Christi Sollemnitas

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa
IV VI MMXXVI

W pierwszy czwartek po oktawie Zesłania Ducha Świętego, nad Apostolskim Miastem wzeszło jasne, czerwcowe słońce. Tego dnia Kościół Święty celebruje Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. W realu została ona ustanowiona wieki temu przez papieża Urbana IV na mocy bulli Transiturus de hoc mundo. Wierni z całej Rotrii zgromadzili się tłumnie, by z należytą czcią i dziękczynieniem uczcić realną obecność Jezusa Chrystusa w konsekrowanej hostii. Wnętrze Bazyliki św. Pawła na Welii przyozdobiono najpiękniejszymi kwiatami, a dzwony od samego rana obwieszczały miastu radość tego wspaniałego święta.

Przed ołtarzem głównym rozpoczęła się solenna Eucharystia. W powietrzu unosił się gęsty dym kadzidła, a chór Cantores Lateranensis zaproszony na uroczystość, mistrzowsko wykonał przepiękną, przypisaną na ten dzień sekwencję Lauda Sion. Ojciec Święty Albert, odziany w drogocenną, szczerozłotą kapę i pontyfikalną mitrę, przewodniczył świętym obrzędom. Gdy przebrzmiały słowa Ewangelii, Patriarcha zasiadł na tronie i skierował do zgromadzonego ludu homilię, w której poruszył nie tylko kwestie tajemnicy ołtarza, ale także odniósł się do doniosłych wydarzeń w życiu Państwa Kościelnego:

Czcigodni Bracia w Kardynalacie i Biskupstwie, Umiłowany Ludu Rotrii!

Gromadzimy się dzisiaj, by w sposób szczególny, pełen najwyższej czci i triumfalnej radości, dziękować Bogu za niewysłowiony dar Eucharystii. W tajemnicy ołtarza Chrystus daje nam samego siebie, stając się pokarmem na naszej ziemskiej drodze. Lecz Eucharystia to także sakrament jedności, to ona buduje Kościół, łącząc nas wszystkich w jedno Mistyczne Ciało.

Z głębokim wzruszeniem i dumą patrzymy dziś na to Ciało, którym jest nasza ukochana Rotria. Pragniemy w tym uroczystym dniu złożyć na ręce całego społeczeństwa gorące gratulacje. Wasza nieustanna aktywność, Wasza praca i oddanie sprawiają, że Państwo Kościelne rozkwita, na nowo stając się wspaniałą perłą Mikroświata. Udało nam się wspólnie osiągnąć rzeczy wielkie; umocnić nasze państwo, odnowić dyplomację i ożywić ducha naszej tradycji. Stało się i dzieje się nadal mimo tymczasowej zadyszki jaką złapaliśmy. Świadomi tego, uważamy, że nadchodzący okres letni, będzie dobrym czasem do zmiany na tronie patriarszym. Możliwe, że pewne formuły się wyczerpały, możliwe że nadeszło już zmęczenie czy to Nasze, czy też Was. To zupełnie zrozumiałe. Wszak minął rok pontyfikatu. W najnowszej historii Państwa Kościelnego Rotria, to najdłuższy pontyfikat. Nasze cele zostały spełnione, nasza wizja dopełnia się. W najbliższym czasie pragniemy swą energię skupić na tym by dokończyć sprawy oraz odbyć kilka pielgrzymek i wizyt zagranicznych aby wzmocnić wizerunek Rotrii aby przygotować Rotrię i Mikroświat na kolejne konklawe.

Największym jednak owocem tej wspólnej troski o Kościół o której mówiliśmy jest Sobór Rotryjski II. Z radością pragniemy dziś ogłosić, że w najbliższą niedzielę, uroczystą celebrą, oficjalnie zamkniemy obrady tego świętego zgromadzenia. Przypomnijmy, że Sobór ten rozpoczął się dokładnie pierwszego czerwca 2025 roku. Przez ten długi rok dyskutowaliśmy, modliliśmy się i pracowaliśmy nad kształtem Rotrii. Dziś, w przededniu jego zakończenia, pragniemy z głębi serca podziękować wszystkim Ojcom Soborowym i wiernym zaangażowanym w to wiekopomne dzieło. Nadszedł jednak czas najważniejszy tj. czas, by owoce i postanowienia tego Soboru z odwagą i mądrością wcielić w nasze codzienne życie. Niech Zbawiciel, obecny wśród nas w Najświętszym Sakramencie, błogosławi naszym wysiłkom na rzecz świetlanej przyszłości Rotrii.

Po zakończeniu mszy świętej, sformowała się wielka, triumfalna procesja eucharystyczna, w której asysta liturgiczna oraz tłumy wiernych wyruszyły na ulice i place Apostolskiego Miasta. Złoty baldachim, niesiony przez dygnitarzy, osłaniał Ojca Świętego, który z największą nabożnością dzierżył w dłoniach wspaniałe, kunsztownie rzeźbione ostensorium z Najświętszym Sakramentem. Podczas procesji śpiewano starożytny hymn Pange lingua, a rzesze wiernych padały na kolana przed przechodzącym Panem.

Na wyznaczonych stacjach Patriarcha unosił lśniącą monstrancję, a uroczyste błogosławieństwo sakramentalne spływało na zgromadzonych ludzi, ich domostwa, a także na okoliczne pola i ziemie. Gdy procesja powróciła do drzwi bazyliki, potężne głosy wszystkich zgromadzonych złączyły się w śpiewie Tantum ergo, a po ostatecznym błogosławieństwie, świątynia zadrżała od triumfalnego hymnu Te Deum laudamus, kończącego te wspaniałe obchody.