Plac broni

[Pedro I Catalán]

Eminencjo Albercie, Tradycja jest w Rotrii źródłem normatywnym, ale tylko tam, gdzie prawo pisane pozostawia lukę. Sama Patrimonium Sancti Pauli odsyła do zwyczaju i Tradycji w sprawach, których nie spisano, a kan. 4 CIC zachowuje zwyczaje funkcjonujące obok prawa, podczas gdy zwyczaje z nim sprzeczne co do zasady znosi. Tutaj zaś Conclave consilio est Alberta I stanowi wprost:

Z chwilą opróżnienia Tronu Patriarszego ustaje władza rządzenia wyłącznie wszystkich urzędów kierowniczych Kurii Rotryjskiej.

Albert I, prowadzony przez Ducha Mądrości, nie wymyślił tego sam - powtórzył to zdanie słowo w słowo za Conclave consilio est Jana I z 2 stycznia 2020 roku. Minęło przeszło sześć lat i trzynaście pontyfikatów, a norma pozostała bez najmniejszej zmiany.

Co do Gonfaloniera, tutaj przyznaję rację abp. Fryderykowi. Custodia Pontificis Aleksandra IV z 20 stycznia 2016 r. stanowiła wprost:

Gonfalonier Jego Świątobliwości nie traci urzędu po ogłoszeniu sediswakancji.

Z kolei Messis quidem multa, operarii autem pauci Sykstusa IV z 9 września 2016 r., choć przewidywała utratę urzędów przez urzędników kurialnych i im podległych, czyniła wyraźny wyjątek między innymi dla Gonfaloniera, który zachowywał urząd do wyboru nowego Biskupa Powszechnego. Tym bardziej nie znajduję podstawy, by z Tradycji czy przepisów dotyczących Kurii wyprowadzać argument za automatycznym wygaśnięciem funkcji dowódców poszczególnych rodzajów sił zbrojnych.