Celebry z udziałem Regenta

[Andrew von Habsburg]

Gwardziści też przybyli

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

S. Romualdi Abbatis




Gdy na zegarach było już po godzinie dziewiątej, w Bazylice św. Pawła na Welii rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Regenta Stolicy Apostolskiej, arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia była wypełniona po brzegi. 

Orémus.

Intercéssio nos, quǽsumus, Dómine, beáti Romuáldi Abbátis comméndet: ut, quod nostris méritis non valémus, ejus patrocínio assequámur.

Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. 

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Regent wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia, 

Uczniowie wracają po swojej misji do Jezusa „i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali”. Wracają do Tego, który ich posłał. Człowiek potrzebuje wiedzieć, że to, co zrobił, zostało zauważone i docenione. Nie zawsze zauważy człowiek. Zawsze doceni Bóg. Spotkanie z Nim prowadzi do poczucia prawdziwej własnej wartości. Im większy staje się Bóg, tym ważniejszy staje się człowiek. Do tego potrzeba pustynnego miejsca – przestrzeni nawet w środku codzienności, w której można choćby przez chwilę bez tłumów, bez e-maili i telefonów pobyć tylko z Jezusem. „Bo wielu przychodziło i odchodziło, tak że nawet na jedzenie nie mieli czasu”. Tak bardzo współcześnie brzmi to zdanie. Ilu z nas mogłoby dzisiaj o sobie powiedzieć dokładnie to samo?

Kiedyś pewna siostra zakonna, pracująca w przedszkolu opowiadała o rodzicach, którzy zawsze przywożą dziecko jako pierwsi, a odbierają jako ostatni. Kiedy przywożą swoje dziecko, ono „jeszcze” śpi, a kiedy odbierają, ono „już” śpi. Tak długo pracują, że nawet na zabawę z własnym dzieckiem nie mają czasu. „Wypocznijcie nieco”. To wielka sztuka: przyjąć zaproszenie do ciszy zanim się zupełnie wypalimy, a równocześnie mieć serce na tyle szerokie, żeby nadal widzieć drugiego człowieka i nad nim się litować. Takiej harmonii uczy Ewangelia.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni. 

[Andrew von Habsburg]

Ludzie cisnęli się do ołtarza, ale Gwardia pilnowała porządku.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Dominica in Sexagesima



Gdy na zegarach było już po godzinie ósmej, w Bazylice św. Pawła na Welii rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Regenta Stolicy Apostolskiej, arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego de Harlin la Sparasana OSI. Świątynia tak jak zawsze była wypełniona ludźmi, a po skończonej Eucharystii Regent rozmawiał z wiernymi.

Orémus.
Deus, qui nos ánnua beátæ Cæcíliæ Vírginis et Mártyris tuæ sollemnitáte lætíficas: da, ut, quam venerámur offício, étiam piæ conversatiónis sequámur exémplo.
Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. 
R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona arcybiskup wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,

Jezus mówi dzisiaj o dwóch kluczowych kwestiach - o soli i o świetle. Gdy jest mowa o solach ziemi, to odnosimy je do minerałów, które są kluczowe dla życia, podobnie jak światło. Jezus nadał swoim uczniom bardzo ważną wartość, gdy nazwał ich solą ziemi i światłem świata. Słowa te padają w kontekście innych słów Jezusa, tzw. błogosławieństw, które zawierają pochwałę dla tych, którzy pragną sprawiedliwości, którzy są miłosierni, wytrwali wobec prześladowań i wprowadzają pokój. Nadając swoim uczniom tożsamość, Jezus uprzedza, że chrześcijanin, który jest uczniem Jezusa, nie może dać się zepchnąć do kąta ze swoją wiarą. Ma mieć świadomość tego, że ma świecić światłem Chrystusa i nie dać się przykryć czy zgasić. Światło, którym świeci uczeń Jezusa, może kogoś drażnić, może się komuś nie podobać, ale chrześcijanin jest zaproszony do tego, by tego światła bronić oraz do tego, by nie stracić swego smaku chrześcijanina. Dzisiejsze słowa Jezusa dodają nam odwagi do publicznego wyznawania wiary w Niego. Robimy to nie dlatego, że jesteśmy doskonali, czy lepsi od innych - nie jesteśmy, bo tu nie chodzi o głoszenie siebie samych. Nie świecimy własnym światłem, mimo że Jezus powiedział: Wy jesteście światłem świata i nie nadajemy sobie sami smaku, mimo tego, że Jezus powiedział: Wy jesteście solą ziemi, ale, gdy Jezus mówi: Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, to wskazuje na siebie, ponieważ światłem ucznia jest Chrystus, uczeń Jezusa świeci Jego światłem, a jeśli jest solą ziemi, ma jakieś znaczenie dla świata, to tylko dlatego, że niesie Chrystusa, nie siebie.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni. 

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Dominica in Quinquagesima



Gdy na zegarach była godzina 9:15, w Bazylice św. Pawła na Welii rozpoczęła się msza święta sprawowana przez Regenta Stolicy Apostolskiej, Jego Książęcą Wysokość arcybiskupa Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę OSI. Świątynia wypełniona była po brzegi ludźmi, a po skończonej Eucharystii arcybiskup rozmawiał z wiernymi i udzielał jałmużnę na Placu Świętego Pawła. 

Orémus.

Preces nostras, quǽsumus, Dómine, cleménter exáudi: atque, a peccatórum vínculis absolútos, ab omni nos adversitáte custódi.

Per Dominum nostrum Iesum Christum, Filium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitate Spiritus Sancti Deus, per omnia saecula saeculorum. 

R. Amen.

Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona Regent wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą.

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia,


W Ewangelii według św. Mateusza jest pięć długich mów Pana Jezusa, przeplatanych opowiadaniami o tym co robił i cudach, które zdziałał. Ewangelia z tej niedzieli jest częścią pierwszej z tych mów, Kazania na Górze, i przedstawia fragment poświęcony tzw. przeciwieństwom. Przyciągająca nowość, którą głosi Nauczyciel nie jest zwykłym przekroczeniem ustanowionej normy, albo obaleniem jej: „Nie przyszedłem znieść Prawa i Proroków, ale wypełnić”. Aby być obywatelem Królestwa Niebieskiego należy dalej być posłusznym temu, co zostało ustanowione. Ale trzeba to robić w nowy, pełny i doskonały sposób: w taki jaki On sam wciela w swoim życiu. I przykazanie miłości, jakie Pan Jezus przedstawia wymaga pełni nawet w najdrobniejszych szczegółach.

W kazaniu pojawia się wiele razy szczególne wyrażenie, aby odnieść się do Prawa Mojżeszowego: „Słyszeliście, że powiedziano przodkom”. To sformułowanie jest odniesieniem z jednej strony do ustnej tradycji w Izraelu („słyszeliście”), poprzez którą nauczyciele przekazywali jak żyć sprawiedliwie, to znaczy, według woli Bożej, przedstawionej w Prawie. Z drugiej strony, sformułowanie „powiedziano” to semicki sposób, aby ze względu na szacunek, uniknąć wzywania bożego imienia: to znaczy, Bóg powiedział i od niego pochodzi Prawo Mojżeszowe. Pan Jezus stawia się wyżej od Mojżesza i z tą samą władzą co Bóg: „a ja wam powiadam”.

Aby potwierdzić wartość życia ludzkiego, Prawo mówiło “nie zabijaj” (Wj 20,13; Pwt 5,17), ponieważ będziesz poddany sądowi (por. Kpł 24,17). Pan Jezus zapewnia, że nawet gniew i zniewaga spowodują, że będziemy poddani sądowi; a złorzeczenie drugiemu podlega karze piekła. Godność osoby jest tak wielka, że należy naprawić najmniejszą zniewagę wobec bliźniego zanim złoży się Bogu ofiarę.

Przy okazji przykazania na temat cudzołóstwa (por. Wj 20,14; Pwt 5,18), Pan Jezus jeszcze raz podkreśla z innego punktu widzenia najwyższy szacunek wobec innych na którym opiera się Prawo. Jeśli cudzołóstwo polega na zawłaszczeniu ze względu na osobistą przyjemność osoby zamężnej, nie należy tego czynić nawet wewnętrznie, gdzie popełnia się ten sam grzech, chociaż nie dopełnia się go w sposób zewnętrzny: „już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa”.

„Jeśli więc prawe twoje oko jest ci powodem do grzechu…” (w. 29). Poprzez przesadne określenia, bardzo częste w retoryce semickiej, Pan Jezus tłumaczy, że lepiej jest stracić część samego siebie, niż zgrzeszyć i zasłużyć w całości na piekło. Dosłownie „być powodem do grzechu” bardziej niż zranić czyjąś wrażliwość oznacza w sposób skuteczny spowodować czyjś grzech. Jeżeli coś u jakiejś osoby sprzeciwia się prawu miłości i szacunku dla drugiego, powinno być wykorzenione, także gdy jest to coś co ceni się najbardziej, jak można zrozumieć wyrażenie „prawe oko” lub „prawa ręka”.

Do starodawnego zwyczaju oddalenia, prawodawstwo mojżeszowe wprowadziło obowiązek listu rozwodowego, to znaczy aktu podpisanego przez małżonka, który pozwalał, by żona została przyjęta przez innego mężczyznę. A jednak, aby podkreślić wielkość i godność węzła małżeńskiego, unieważnia wszelkie oddalenia, ponieważ dalej narażają na cudzołóstwo kobietę i tego, kto ją przyjmuje. I ten, który oddala, staje się temu winny. Nie jest łatwo wyjaśnić wyjątek wobec tej winy, jaki wspomina Pan Jezus: „poza wypadkiem nierządu (porneia)”. Być może odnosi się to do oddalenia kobiety, z którą się zamieszkiwało przed zawarciem małżeństwa.

Pan Jezus naucza także na temat Prawa Mojżeszowego dotyczącego przysięgania (por. Kpł 19,12; Lb 30,3; Pwt 23,22), które dąży do uniknięcia kłamstwa i oszustwa. Te następowały łatwiej, jeśli przy przysiędze powoływano się na Boga albo na coś bardzo wartościowego; dlatego były one cięższe. Pan Jezus rozwiązuje całą kazuistykę i ucina pokusę krasomówczego przysięgania wymagając prostoty i szczerości: „Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi”, być może ponieważ konieczność dalszego podkreślania danego słowa już jest początkiem podejrzenia co do własnej prawdomówności.

Źródło

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach wielowiekowej świątyni.