Dowcip na każdy dzień

[Albert]

Dobrze że jeżdżę bryczką

Nas to po Rotrii noszą na tronie także jeszcze lepiej. Póki co żadny gwardzista na szczęście nie pił nic chrzczonego, w sensie "z prądem"

[Maurycy Orański]

Najważniejsze żeby sediarusze się trzymali z daleka od "mszalnego"

[Andrew von Habsburg]

Myślę, żę wszyscy powinni się "pilnować" mszalnego.
Pile się jasny płym a potem ma się czerwony nos - jakieś czary

[Maurycy Orański]

@Albert Inkwizytora!

[Henryk Ziemiański de Harlin]

Dobrze że jeżdżę bryczką

Nas to po Rotrii noszą na tronie także jeszcze lepiej. Póki co żadny gwardzista na szczęście nie pił nic chrzczonego, w sensie "z prądem"

Ja się wożę już wysłużonym nordackim Montem. Na szczęście mój kierowca jest abstynentem.

[Maurycy Orański]

Tymczasem ja, magnat winarski. Abstynencja? A po co to komu?
Trzeba pić, jak mówi Pismo: z rozmysłem.

[Albert]

Tymczasem ja, magnat winarski. Abstynencja? A po co to komu?
Trzeba pić, jak mówi Pismo: z rozmysłem.

z rosmysłem, namysłem, pomysłem... A skoro już mowa, może jakaś degustacja... jakaś libacja... (ale taka w starożytnym, greckim rozumieniu  )

[Albert]

Przychodzi mężczyzna do spowiedzi i mówi, że uprawiał seks z mężczyzną.
- Oj, będzie piekło, piekło... - mówi ksiądz.
- Już piecze.

[Andrew von Habsburg]

Bardzo dobre

[Albert]

Proboszcz pewnej małej wioski świętuje 25. rocznicę święceń kapłańskich.
Na specjalnie wynajętej sali zebrało się pokaźne grono miejscowych znakomitości.
Proboszcz, siedzący za specjalnym stołem na podwyższeniu, zwraca się do przybyłych parafian:
- Kochani moi! Niełatwo jest osobie takiej jak ja mówić o rzeczach niezwiązanych z naszą wiarą. Dlatego potraktujmy to spotkanie na wesoło! Gdyby nie tajemnica spowiedzi, mógłbym was tutaj rozbawić, zacznę jednak poważniej.
W pierwszym dniu po przybyciu tutaj zmuszony byłem zadać sobie pytanie: "gdzie ja trafiłem?"
Pierwszą osobą, którą wyspowiadałem, był młody mężczyzna, który wyznał, że zdradza żonę z jej siostrą. Wyznał również, że zaraził się chorobą weneryczną od sekretarki swojego szefa. Jednak z upływem czasu nabrałem przekonania, że mieszkający tutaj ludzie są dobrzy i uczciwi, a to, co przedstawiłem, to był tylko incydent.
Po 20 minutach na salę wchodzi zdyszany wójt, który bardzo przeprasza za spóźnienie. Siada na miejscu obok proboszcza i poprawiając wąsa zaczyna mówić:
- Doskonale pamiętam dzień, w którym nasz dostojny jubilat zawitał do naszej parafii. Zresztą nie będę się chwalił, ale miałem zaszczyt być pierwszą osobą, którą nasz proboszcz wyspowiadał!