Sukcesja apostolska współczesnych biskupów Kościoła Rotryjskiego

[Aurelio de Medici y Zep]

Successio apostolica hodiernorum episcoporum Ecclesiae Rotrianae

Sukcesja apostolska współczesnych biskupów Kościoła Rotryjskiego

ks. Aurelio Lorenzo Carlo Paolo kard. de Medici y Zep, Sanctae Theologiae Doctor
XIII II MMXXVI A.D.
za zgodą Jego Magnificencji prof. dr net. Stanisława Wieniawy, Rektora Uniwersytetu Rotryjskiego

Subiectum considerationis

Podstawą ważności sakramentów w realnym chrześcijaństwie głównego nurtu jest ważność urzędów duchownych. Ta zaś wypływa z sukcesji apostolskiej, która w świecie realnym bierze początek od Apostołów wybranych osobiście przez Jezusa Chrystusa i trwa w ciągłości urzędów biskupich przekazywanych poprzez nałożenie rąk i modlitwę święceń aż do dnia dzisiejszego. Ponieważ w świecie wirtualnym brak jest możliwości wywiedzenia sukcesji urzędów duchownych od prawdziwych Apostołów, którzy mikronautami z przyczyn oczywistych nie byli, sukcesję apostolską definiuje się jako ciągłość przekazywania urzędu od pierwszej grupy v-chrześcijańskich biskupów, których sukcesja wciąż trwa. Jedynym v-kościołem, który tak definiowaną sukcesję apostolską posiada jest Kościół Rotryjski (1). Istotnym zatem zagadnieniem jest sporządzenie wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich, aby legitymację Kościoła wzmocnić, potwierdzić i ugruntować. 

Fontes successionis apostolicae Ecclesiae Rotrianae

Kościół Rotryjski swą sukcesję apostolską wywodzi od najdawniejszych grup chrześcijańskich, które po zjednoczeniu aż po dzisiejsze czasy istnieją. W 2007 r. doszło bowiem do połączenia Chrześcijańskiego Kościoła Surmeńskiego z Katolickim Kościołem Tyrrencji, którego owocem było powstanie trwającego nieprzerwanie do dziś Kościoła Rotryjskiego (2). W tym okresie wyróżnia się czterech Ojców Założycieli Kościoła Rotryjskiegp - Victora Surmuna, Hansa von Leznera, Witolda Strzałkowskiego oraz Gregora Richarda von Kaisera (później Karl Gregor Richard Habsburg-Lotharingen) (3). Ten ostatni jest szczególnie istotny w aspekcie rozważań nad zagadnieniem sukcesji współczesnych biskupów rotryjskich, bowiem stanowi protoplastę dzisiejszego episkopatu rotryjskiego. Współczesny Kościół Rotryjski i wszyscy jego biskupi wywodzą zatem swą sukcesję apostolską z nieprzerwanej linii trwającej aż od czasów I Rotrii, tj. przynajmniej od roku 2007. Badanie wywodu rotryjskiej sukcesji z poprzednich tworów eklezjalnych jest skomplikowane i obarczone dużym ryzykiem niepowodzenia z uwagi na wielką trudność w dotarciu do źródeł, które zaginęły przez niemal dwie dekady użytkowania różnych hostingów.

„Rebiba rotrianus” 

Kardynał Scipione Rebiba (1504-1577) jest postacią niezwykle ważną dla historii realnego Kościoła katolickiego, do niego bowiem zdecydowana większość katolickich biskupów może prześledzić swą sukcesję apostolską (4). W historii Kościoła Rotryjskiego można wyróżnić dwie postaci o podobnej wadze. Pierwszą i historycznie ważniejszą jest wspomniany wyżej Gregor Richard von Kaiser (później Karl Gregor Richard Habsburg-Lotharingen), jeden z Ojców Założycieli Kościoła, drugi w historii Patriarcha Rotrii jako Innocenty I, a później ponownie wielokrotny Biskup Rotrii. Wiadomo, że biskupem był przynajmniej od 29 lipca 2007 r., bowiem tego dnia po raz pierwszy zasiadł na Złotym Tronie. Brak źródeł uniemożliwia identyfikację jego konsekratora. Poszukiwania warto prowadzić na historycznym pierwszym forum Rotrii (5) oraz na historycznym forum Monarchii Austro-Węgierskiej z roku 2007 (6) za pomocą narzędzia WayBack Machine. Niestety zdecydowana większość treści wzmiankowanych forów nie zachowała się w zapisach narzędzia WayBack Machine, toteż zdobycie informacji na temat konsekratora oraz daty i miejsca konsekracji protoplasty rotryjskiej sukcesji apostolskiej może być niemożliwe metodą inną niż wywiad z najstarszymi mikronautami. Z całą jednak pewnością Gregor Richard von Kaiser był biskupem uznanym przez innych Ojców Kościoła, w tym pierwszego Patriarchę Victora. 

Drugą postacią, historycznie znacznie późniejszą, jest Ksawery van Berden. Od niego swą sukcesję apostolską wywodzą wszyscy biskupi III Rotrii oraz IV Rotrii, jak coraz częściej określa się obecną epokę. Ksawery van Berden, również konsekrowany w linii von Kaisera, jest zatem „wtórnym Rebibą” późniejszych dziejów Kościoła Rotryjskiego. 

Quis est consecrator?

Na potrzeby niniejszej pracy posługujemy się terminem „konsekrator”. Nie jest on najwłaściwszy w warunkach świata wirtualnego, niemniej stanowi zrozumiały dla wszystkich skrót myślowy. Niezbędne dla sporządzenia wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich jest jednak ustalenie, kto jest jej źródłem dla nowego biskupa - Patriarcha lub uprawiony biskup wydający nominację, czy biskup udzielający inwestytury? Kwestia ta jest przedmiotem odrębnych badań autora. Niemniej, z uwagi na fakt, iż nominacje wydawane są rutynowo ze skutkiem natychmiastowym, biskup sprawuje swą władzę nieraz wiele miesięcy przed odbyciem rytualnej inwestytury, sama instytucja inwestytury została wprowadzona znacznie później niż zwyczaj udzielania jedynie nominacji, a także z uwagi na ugruntowaną historycznie praktykę, tradycję i konsensus Kościoła, w niniejszej pracy uważamy moment wejścia w życie nominacji za przyjęcie urzędu biskupiego, a Patriarchę lub uprawnionego biskupa wydającego nominację za źródło sukcesji apostolskiej dla biskupa-elekta.

Lineae singulares successionis apostolicae pro omnibus episcopis

Poniżej zamieszono indywidualne wywody linii sukcesji apostolskiej dla wszystkich obecnie aktywnych biskupów Kościoła Rotryjskiego w kolejności losowej. Biskupi są wymienieni w porządku następującym: biskup, dla którego sporządzany jest wywód, następnie jego konsekrator, konsekrator jego konsekratora etc. Obok nazwiska zamieszczono źródło informacji o objęciu urzędu biskupiego oraz datę jego objęcia. Jednocześnie przyjęto zasadę, że urząd przywrócony musiał być wcześniej skutecznie utracony (na skutek odebrania, ważnego zrzeczenia lub śmierci), toteż za aktualne źródło sukcesji apostolskiej przyjęto tego, kto urząd przywrócił. Nie uwzględniono niektórych biskupów od dawna nieaktywnych, w związku z brakiem możliwości ustalenia ich jedności ze Stolicą Apostolską.

Stanisław Wieniawa

1. Stanisław Wieniawa, 24 lutego 2022 r. (7)
   
2. Pio Maria de Medici (Mikołaj I), 3 marca 2019 r. (8)
   
3. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
   
4. Ksawery van Berden (jako dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
   
5. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
6. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
7. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
   

Pio Maria de Medici

1. Pio Maria de Medici (Mikołaj I), 3 marca 2019 r. (8)
   
2. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
   
3. Ksawery van Berden (jako dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
   
4. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
5. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
6. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
   

Mikołaj Dreder

1. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
   
2. Ksawery van Berden (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
   
3. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
4. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
5. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
   

Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep

1. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep, 3 maja 2018 r. (17)
   
2. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
3. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
4. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
5. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
6. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
7. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
8. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13) 
   

Albert Orański (sukcesja historyczna do września 2019 r.)

1. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
2. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
3. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
4. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
5. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
6. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
7. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13) 
   

Albert Orański (aktualna sukcesja po przywróceniu na urząd biskupi 16 stycznia 2026 r.)

1. Albert Orański, 16 stycznia 2026 r. (23)
   
2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
   
3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (17)
   
4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
    

Henryk Ziemiański-Wieniawa

1. Henryk Ziemiański-Wieniawa, 4 sierpnia 2025 r. (19)
   
2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
   
3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (17)
   
4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
    

Fryderyk Orański (Albert PP.)

1. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
   
2. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (17)
   
3. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
4. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
5. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
6. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
7. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
8. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
9. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
   

Guliano Giuseppe Montini

1. Guliano Giuseppe Montini, 24 maja 2025 r. (20)
   
2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
   
3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (17)
   
4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
    

Nicefor Nicejski

1. Nicefor Nicejski, 21 czerwca 2025 r. (21)
   
2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
   
3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (17)
   
4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
    

Benedykt Krakowski

1. Benedykt Krakowski, 8 sierpnia 2025 r. (22)
   
2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
   
3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (17)
   
4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
    

Maurycy Orański

1. Maurycy Orański, 26 czerwca 2025 r. (24)
   
2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
   
3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (17)
   
4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
   
5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
   
6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
   
7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
   
8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
    

Circulus vitiosus - de paradoxis

Przykład Alberta Orańskiego uwidacznia możliwość wystąpienia zjawiska błędnego koła w wywodach sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich. Ponieważ urząd może być ważnie i całkowicie utracony (w przeciwieństwie do teologii realnego Kościoła katolickiego), np. na skutek zrzeczenia, odebrania lub śmierci, a następnie przywrócony, biskup rotryjski może być jednocześnie konsekratorem jednego ze swoich konsekratorów, jeśli wcześniej posiadał i utracił urząd, który następnie został mu przywrócony. Ten paradoks jednak doskonale ilustruje fakt, iż w Kościele Rotryjskim urząd biskupi oraz sukcesja apostolska nie mają nadprzyrodzonego charakteru sakramentalnego i nie są niezbywalną „własnością” biskupa, ale stanowią udział we władzy i misji całego Kościoła.

Radix communis

Patrząc na powyższe wywody wszystkich współczesnych aktywnych biskupów rotryjskich, można bez trudu rozpoznać wspólny korzeń sukcesji całego episkopatu, który łączy wszystkich obdarzonych biskupstwem. Fakt ten ukazuje jedność i historyczną ciągłość urzędu biskupiego w Kościele Rotryjskim oraz wskazuje na niezaprzeczalną ważność każdego sprawowanego urzędu arcypasterskiego. Wspólny rdzeń sukcesji apostolskiej całego rotryjskiego episkopatu, wywodzący się przez Ksawerego van Berdena (biskup od 27 września 2014 r.) od Karla G. R. Habsburg-Lotaryńskiego (biskup przed 29 lipca 2007 r.) prezentuje się tak, jak poniżej.

1. różne linie współczesnych biskupów rotryjskich
   
2. Ksawery van Berden, 27 września 2014 r. (10)
   
3. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
   
4. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
   
5. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)
   

Lineae laterales separatae

Po Ksawerym van Berden możemy wyróżnić dwie odrębne linii boczne, które biorą od niego początek i trwają do dnia dzisiejszego. Wymieniono jedynie aktywnych obecnie biskupów. Są to kolejno:

1. Linia Mikołaja Dredera - 3 biskupów: Mikołaj Dreder, Pio Maria de Medici, Stanisław Wieniawa
   
2. Linia Michelangelo Farnese - 8 biskupów: Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep, Fryderyk Orański, Albert Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański.
   

Ponadto dla niektórych biskupów, którzy konsekrowali kiedyś innych biskupów, można wskazać biskupów „potomnych”, czyli następujących po nich w liniach sukcesji apostolskiej. Poniżej przedstawiono takie zestawienie dla obecnie aktywnych biskupów spełniających te kryteria.

1. Mikołaj Dreder - 2 biskupów potomnych: Pio Maria de Medici, Stanisław Wieniawa
   
2. Pio Maria de Medici - 1 biskup potomny: Stanisław Wieniawa
   
3. Albert Orański (wg historycznej linii sukcesji) - 8 biskupów potomnych (w tym on sam): Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep, Fryderyk Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (sic!)
   
4. Aurelio Lorenzo Carlo de Medici y Zep - 7 biskupów potomnych: Fryderyk Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (wg aktualnej linii sukcesji)
   
5. Fryderyk Orański - 6 biskupów potomnych: Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (wg aktualnej linii sukcesji)
   

Conclusio

Z powyższej analizy można wyciągnąć wiele wniosków niezwykle istotnych dla Kościoła Rotryjskiego. Po pierwsze, Kościół Rotryjski od niemal dwóch dekad zachowuje nieprzerwaną sukcesję apostolską. Nie przerwały jej nawet kryzysy i przemiany wyznaczające epoki I, II, III i IV Rotrii. Kościół Rotryjski ma współcześnie zachowaną ciągłość aż od Ojców Założycieli. Po drugie, mimo niemal dwudziestoletniej historii Kościoła Rotryjskiego, w wywodzie sukcesji apostolskiej żadnego z biskupów nie odkryto nieścisłości i uzurpacji. Każdy biskup posiada sukcesję apostolską dobrze udokumentowaną aż do epoki Ojców Założycieli w I Rotrii. Nadto wykazano, że Kościół Rotryjski posiada najstarszą sukcesję apostolską w całym Mikroświecie, co dowodzi i wzmacnia jego legitymację. Udowodniono wreszcie, że w Kościele Rotryjskim urząd biskupi nie jest prywatną i niezbywalną własnością pojedynczego biskupa, ale wspólnym dobrem Kościoła.

Przypisy

1. Succesio apostolica in Micromundo atque legitimatio Sanctae Ecclesiae Rotrianae. Aurelio de Medici y Zep, 2023 r.
   
2. Biskupi I Rotrii - Kronika I Państwa Kościelnego. Mikołaj Dreder, 2021 r.
   
3. https://micropedia.fandom.com/wiki/Ojcow...cio%C5%82a
   
4. https://pl.wikipedia.org/wiki/Scipione_Rebiba
   
5. rotria.dbv.pl
   
6. http://www.austro.wegry.prv.pl/
   
7. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3018
   
8. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1440
   
9. https://forum.rotria.net.pl/showthread.p...+UNUM+SINT
   
10. https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/ar...056.0.html
    

11. https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/rotria/archiwum/forum_2015/index.php@topic=73.225.html?fbclid=IwY2xjawP8QmVleHRuA2FlbQIxMABicmlkETF6RHV2NEh4dFdXVDlwWW1hc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHoVIqWAKHYIIxcm13mFbQpFmUgqTwJHGD11fj-u1hvlZC885shAF4gq179WM_aem_k8l6F4gCmKbQ22o7OuFjIg
12. https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/ar...REASpsapVg
13. https://rotria.net.pl/1_10_poczet-patriarchow.html
14. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=46
15. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=119
16. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=168
17. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1172
18. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3285
19. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3390
20. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3316
21. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3362
22. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3404
23. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3534
24. https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3650

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Świetna praca, Wasza Eminencjo. Życzę dalszych sukcesów na polu naukowym.

[Aurelio de Medici y Zep]

Bardzo dziękuję, Wasza Ekscelencjo. Przy tej okazji pragnę serdecznie podziękować Jego Eminencji Piusowi Marii de Medici, Jego Eminencji Mikołajowi Drederowi, Jego Eminencji Albertowi Orańskiemu i również Jego Ekscelencji Henrykowi Ziemiańskiemu-Wieniawie za pomoc w przeprowadzeniu kwerendy oraz za wsparcie Waszą bezcenną wiedzą i wspomnieniami. Były one niezwykle pomocne w prowadzeniu poszukiwań, a wiele spośród dokumentów źródłowych odnaleźli właśnie wyżej wymienieni Bracia.
Dziękuję również Jego Magnificencji Stanisławowi Wieniawie za zgodę na publikację pracy w Uniwersytecie Rotryjskim przed oficjalnym ponownym zatrudnieniem.

[Albert Orański]

Fenomenalna praca. Zastanawia mnie tylko fakt, że w mojej nominacji biskupiej wydanej przez Piusa V jest stwierdzenie "przywracamy cię do godności biskupa". Znaczyłoby to, że patriarcha uznawał wówczas wcześniej posiadaną przeze mnie godność biskupią - nie wiem czy odnosił się do godności nadanej przez Aleksandra IV (jeśli taka była, nie pamiętam), czy do pierwszej nadanej mi godności biskupiej przez anty patriarchę Klemensa III - do sprawdzenia.

Tym niemniej gratuluję podjęcia istotnego tematu i rezultatu jaki wynikał z tego trudu.

[Pio Maria de Medici]

W sumie Jego Eminencja Albert Orański nie jest jedynym, który ma zapętloną hermeneutykę nominacji. Ja także biskupem byłem „dwa razy” - raz z kardynałem Nicolo Drederem, z rąk Ksawerego van Berden, a drugi, uznany w pracy, od samego Nicolo. Praca wyjątkowa i jej winszuję.

[Aurelio de Medici y Zep]

Bardzo dziękuję Waszym Eminencjom za ciepłe słowa. Podczas pisania pracy przyjąłem konwencję, że skoro urząd jest przywrócony, musiał kiedyś zostać skutecznie utracony. Wynika to z mojej interpretacji dotychczasowej praktyki różnych Biskupów Rotrii. Patriarchowie czasem stwierdzali, że "uznają" godność i wówczas należy przyjąć, że nigdy nie była utracona. Gdy Patriarcha "przywraca", moim zdaniem nadaje godność na nowo. Niemniej, jak napisałem wyżej, to jedynie moja interpretacja. Rozstrzygające byłoby oficjalne wyjaśnienie ze strony Patriarchy lub Soboru.
Jak słusznie zauważa Eminencja de Medici, takich sytuacji było więcej. Wielu zresztą przyjmowało nominację więcej niż raz, tracąc ją i odzyskując. Wyszczególniłem tu przypadek Eminencji Orańskiego, bowiem jego linia sukcesji apostolskiej zachowała się do dziś i trwa w wywodach wielu innych biskupów. Jest on bardzo ciekawy, bowiem Eminencja Orański jest jednocześnie konsekratorem jednego ze swoich poprzedników w sukcesji (co ciekawe, jestem to akurat ja). Taka sytuacja w świecie realnym byłaby nie do przyjęcia (choć zdarza się w niektórych wspólnotach mniejszościowych poza granicami Polski), ale jest całkowicie spójna z naturą rotryjskiego urzędu biskupiego i nie stanowi żadnej niezgodności. Niewykluczone, że taka sytuacja powtórzy się w przyszłości. Możliwe jest też "zatoczenie podwójnego koła"

Ciekawie jest też obserwować, którzy biskupi są najbliżej protoplasty, a którzy najdalej. Mikołaj Dreder, jako konsekrowany przez Ksawerego van Berdena, ma najkrótszą linię. Najdłuższą linię mają biskupi konsekrowani przez Jego Świątobliwość Alberta.

Konieczne będzie uregulowanie kwestii tego, kiedy obejmuje się urząd i kto de facto go przekazuje. Ja np. przyjąłem nominację od Piusa VI (Albert Orański wg starej sukcesji), a inwestyturę odbyłem wobec Sylwestra I (Ksawery van Berden). Kto jest moim konsekratorem? Myślę, że praca dowodzi, iż jest to Albert Orański, ale Micropedia podąża za inwestyturą i wskazuje (moim zdaniem niesłusznie) Ksawerego van Berdena. Ta kwestia powinna zostać zamknięta raz na zawsze autorytatywnym orzeczeniem kompetentnej władzy kościelnej.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Popieram Eminencję. Takie orzeczenie przydałoby się. Można nawet skierować zapytanie do Inkwizycji w tej sprawie?

[Albert]

Bardzo dobra praca Eminencjo. Z wielką uwagą i satysfakcją zapoznaliśmy się z tą "rozprawą o korzeniach" naszego duchowieństwa. Dobrze, że mamy teraz to uporządkowane. Na pewno ciekawa jest kwestia tego paradoksu w którym przyszło nam odegrać jakąś rolę. Odnosząc się zaś do kluczowego pytania Quis est consecrator? oraz wątpliwości podniesionych w dyskusji przez Wasze Eminencje co do rozbieżności między nominacją a inwestyturą to przychylamy się do interpretacji Autora, że to akt woli Patriarchy (nominacja) stanowi źródło władzy i sukcesji, a nie późniejszy rytuał. Co do kwestii "uznawania" oraz "przywracania" do godności to chyba właściwa jest Wasza interpretacja, że w jednym przypadku mamy do czynienia że godność nigdy nie była utracona, zaś w drugim, że jest ona nadawana na nowo. Skoro jednak, jak słusznie zauważył ks. Henryk Ziemiański-Wieniawa, sprawa ta budzi lub może budzić wątpliwości wymagające interwencji, to chyba raczej nie będziemy fatygować Inkwizycji. Jako Patriarcha możemy wydać stosowny dokument np. w formie Konstytucji Apostolskiej, która autorytatywnie usankcjonuje zasadę, iż nominatio est fons successionis, przecinając wszelkie spekulacje i "prostując" linie sukcesyjne w Micropedii. Chyba, że wolą szanowni byśmy sprawę tę przedstawili na Soborze Rotryjskim II aby każdy duchowny się wypowiedział?

[Aurelio de Medici y Zep]

Wasza Świątobliwość, dziękuję za bardzo miłe słowa. Cieszy mnie niezmiernie, że moje opinie mają poparcie w Waszej osobie i Waszym urzędzie. Myślę, że najlepiej wspomniane kontrowersje zostawić osądowi Ojca Świętego, choć nie ukrywam, że soborowa dyskusja na ten temat lub odpowiedź Inkwizycji na dubia mogłyby być niezwykle ciekawe.

Na marginesie, czy ktoś spośród Braci posiada narzędzie, które mogłoby umożliwić stworzenie drzewa genealogicznego biskupów rotryjskich w formie grafu? Taka wizualizacja pomogłaby zrozumieć zawiłe zależności między liniami i stanowić podstawę do wyróżnienia kolejnych węższych linii bocznych.

[Vilarte]

Tylko taka uwaga: trudno mówić o "nieprzerwanym istnieniu", a przynajmniej jest to naciągane, skoro Rotria jako państwo, a wraz z nią KR, w latach 2023-2024 dwukrotnie znikła z sieci, za drugim razem na dobre, zaś nowa Rotria, jak wiemy, powstała już na innej domenie. I nie było w tym czasie "papieża na uchodźstwie", który by podtrzymał ciągłość instytucji, podobnie jak u nas w Hasselandzie przez pewien okres funkcjonował rząd na uchodźstwie w Sarmacji, przez co dzisiaj możemy legitnie mówić, że Hasseland istnieje od 2001 roku.

Poza tym z pierwszego akapitu wynika, że celem ostatecznym tej pracy jest udowodnienie "ważności sakramentów", a KR pod tym względem ma bardziej ograniczone cele nawet od innych v-kościołów chrześcijańskich, bo na przykład w przeciwieństwie do naszego Kościoła Powszechnego nie ma wśród swoich celów prowadzenia faktycznej ewangelizacji, a jedynie odgrywanie ceremoniałów realowego Kościoła (a przynajmniej tak wynikało z dyskusji, w której brałem udział jeszcze na tamtym forum niedługo przed jego zdjęciem), więc tym bardziej gdzie mu do sakramentów...

Z tymi drobnymi uwagami, wywód całkiem zacnie sporządzony, przyznaję.