Celebra w rycie welijskim

[Nicefor]

ΚΥΡΙΑΚΗ, 2η ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ
Άγιος Αμβρόσιος
επίσκοπος και διδάσκαλος της Εκκλησίας

Troparion, ton 4: Przez prawdziwość Twych czynów.
Kontakion, ton 3: Bożymi dogmatami błyszcząc, omroczyłeś oszustwo Ariusza, znawco tajemnic i pasterzu Ambroży, cudami zaś mocą Ducha rozliczne cierpienia uleczyłeś, ojcze czcigodny, módl się do Chrystusa Boga o zbawienie dusz naszych.

Κατά Ματθαίο Αγιο Ευαγγέλιο 3,1-12.
Εκείνο τον καιρό, εμφανίστηκε στην έρημο της Ιουδαίας ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Κήρυττε
κι έλεγε: «Μετανοείτε, γιατί έφτασε η βασιλεία του Θεού».
Για τον Ιωάννη είχε προφητέψει ο προφήτης Ησαΐας: Μια φωνή βροντοφωνάζει στην έρημο: ετοιμάστε το δρόμο για τον Κύριο, ισιώστε τα μονοπάτια να περάσει.
Ο Ιωάννης φορούσε ρούχα από τρίχες καμήλας και ζώνη δερμάτινη στη μέση του. Η τροφή του ήταν ακρίδες και μέλι από αγριομέλισσες.
Σ' αυτόν τον άνθρωπο πήγαινε τότε όλος ο κόσμος, από τα Ιεροσόλυμα κι απ' όλη την Ιουδαία, κι απ' όλη την περιοχή του Ιορδάνη.
Έρχονταν και τους βάφτιζε στον Ιορδάνη ποταμό, καθώς ομολογούσαν τις αμαρτίες τους.
Όταν ο Ιωάννης είδε πολλούς Φαρισαίους και Σαδουκαίους να έρχονται για να βαφτιστούν, τους είπε: «Οχιάς γεννήματα, ποιος σας είπε πως έτσι θα ξεφύγετε από την οργή του Θεού, που πλησιάζει;
Αν θέλετε να γλιτώσετε, κάνετε έργα που ταιριάζουν σε όποιον πραγματικά μετανοεί.
Και μην αυταπατάστε λέγοντας, “εμείς καταγόμαστε από τον Αβραάμ”. Να είστε βέβαιοι πως ο Θεός, ακόμη κι απ' αυτές εδώ τις πέτρες μπορεί να κάνει απογόνους του Αβραάμ.
Το τσεκούρι βρίσκεται κιόλας στη ρίζα των δέντρων. Κάθε δέντρο που δε δίνει καλό καρπό θα κοπεί σύρριζα και θα ριχτεί στη φωτιά.
»Εγώ σας βαφτίζω με νερό, και το βάπτισμά μου είναι βάπτισμα μετάνοιας. Αυτός όμως που έρχεται ύστερα από μένα, είναι πιο ισχυρός από μένα, και δεν είμαι άξιος ούτε τα υποδήματά του να κρατήσω. Αυτός θα σας βαφτίσει με Άγιο Πνεύμα και φωτιά.
Κρατάει στο χέρι του το λιχνιστήρι, για να ξεκαθαρίσει το αλώνι του· το σιτάρι θα το συνάξει στην αποθήκη του, μα το άχυρο θα το κατακάψει στη φωτιά που δε σβήνει ποτέ».

Άπλωσέ μου το χέρι σου, ευλογημένε Πρόδρομε!
      Στον στέρεο βράχο της πίστης σε σένα, ενίσχυσε το θάρρος μου και αύξησε, Κύριε, τη σοφία, γιατί εσύ είσαι, Πανάγαθε, καταφύγιο και οχύρωμά μου.
Βοήθησέ με να επανέλθω τώρα από την πλάνη μου στον σωστό δρόμο, και άπλωσέ μου το χέρι σου, ευλογημένε Πρόδρομε, σε μένα που συνεχώς είμαι έρμαιο στον ωκεανό των κακών.
Ζω μέσα στην αδιαφορία, και ο πέλεκυς είναι κοντά: βοήθησε, με τη μεσιτεία σου, να ανορθωθώ, Αξιομακάριστε Πρόδρομε, για να μην πεταχτώ, σαν άκαρπο δέντρο, στο άσβεστο πυρ.
Η φοβερή Ημέρα είναι προ των πυλών, και εγώ είμαι φορτωμένος με αφόρητα φορτία: απάλλαξέ με απ’ αυτό το βάρος, με τις πάναγνες ικεσίες σου, εσύ που βάπτισες τον Κύριο.
Μητέρα του Θεού, αναδείχθηκες ο θρόνος του Θεού, στον οποίο κάθισε κατά σάρκα για να ανασηκώσει από την αρχική πτώση τους ανθρώπους, που σε δοξολογούν με ύμνους ευχαριστίας.
Άκουσα, Κύριε, αυτά που κήρυξες, και κυριεύτηκα από δέος· συλλογίστηκα τα έργα σου και έμεινα εκστατικός: δόξα στη δύναμή σου, Κύριε!
Θεράπευσε, σε παρακαλώ, Πρόδρομε, την καρδιά μου, την πληγωμένη από τις επιδρομές των ληστών, με το δραστικό γιατρικό της θεϊκής σου μεσιτείας.
Απόρριψε, Πρόδρομε, την αμαρτία που μένει ακόμα ζωντανή στην ψυχή μου, και βοήθησέ με τώρα να ανορθωθώ, καθώς γλιστράω προς τις ηδονές.
Γίνε για μας ένα λιμάνι, έρμαια καθώς είμαστε στον ωκεανό της ζωής, και μετάτρεψε σε γαλήνη, Τρισευλογημένε, όλη την ταραχή των κυμάτων.
Μη με κρίνεις, σε παρακαλώ, Κύριε, κατά τα έργα μου, αλλά να φανείς επιεικής σε μένα, με τις πρεσβείες της Θεοτόκου και του Βαπτιστή.

[Nicefor]

5ηΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ

Troparion, ton 4: W prawdziwym wojsku niebieskiego Króla i Dowódcy wspaniałym byłeś bojownikiem, Teodorze, mądrze bowiem walczyłeś orężem wiary, pokonałeś legiony szatańskie i okazałeś się zwycięskim bojownikiem. Dlatego zawsze Ciebie z wiarą uwielbiamy.

Κατά Ματθαίο Αγιο Ευαγγέλιο 5,13-16.
«Ό,τι είναι το αλάτι για την τροφή, είστε κι εσείς για τον κόσμο. Αν το αλάτι χάσει την αρμύρα του, πώς θα την ξαναποκτήσει; Δε χρησιμεύει πια σε τίποτε· το πετούν έξω στο δρόμο και το πατούν οι άνθρωποι.
»Εσείς είστε το φως για τον κόσμο· μια πόλη χτισμένη ψηλά στο βουνό, δεν μπορεί να κρυφτεί.
»Οι άνθρωποι, όταν ανάψουν το λυχνάρι, δεν το βάζουν κάτω από το δοχείο με το οποίο μετρούν το σιτάρι, αλλά το τοποθετούν στο λυχνοστάτη, για να φωτίζει όλους τους ανθρώπους του σπιτιού.
Έτσι να λάμψει και το δικό σας φως μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξολογήσουν τον ουράνιο Πατέρα σας».

Οι αληθινοί πιστοί φωτίζουν τον κόσμο
      Με το άνοιγμα της καρδιάς τους, οι αληθινοί πιστοί ερευνούν το μεγαλείο της θείας παντοδυναμίας, αναγνωρίζουν την αστάθεια του νου τους και την αδυναμία της καρδιάς τους, ρυθμίζουν όλες τις πράξεις τους, έτσι ώστε να μην υπερβαίνουν το σωστό μέτρο στις μεγάλες ή στις μικρότερες ανάγκες τους, όπως συνιστά ο Παύλος στους αδελφούς του: «Όλα να τα κάνετε χωρίς γογγυσμούς κι επιφυλάξεις, για να γίνετε άψογοι και ολοκληρωμένοι, παιδιά του Θεού αγνά, ανάμεσα σε ανθρώπους κακούς και διεφθαρμένους. Ανάμεσά τους να λάμπετε σαν αστέρια στον κόσμο, μένοντας σταθεροί στο ευαγγέλιο που δίνει ζωή.» (Φιλ. 2,14-16)

Ο άνθρωπος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι: αν αναζητήσει μέσα στο φως τη σωτηρία που προέρχεται από τον Θεό, θα τη βρει· αν επιλέξει το κακό, θα ακολουθήσει τον διάβολο στην τιμωρία. Ο άνθρωπος πρέπει, πράγματι, να υπομείνει τη φύση του και όλα τα έργα της χωρίς γογγυσμούς, χωρίς τις διαστρεβλώσεις της αμαρτίας, χωρίς επιφυλάξεις, συμπεριφερόμενος ως αληθινός πιστός. Αν αγαπά το καλό και μισεί το κακό, δε θα θέσει ποτέ σε κίνδυνο την απελευθέρωσή του την ημέρα της Κρίσεως, όταν θα χωριστεί από όλα τα δημιουργήματα που έχουν απομακρυνθεί από το καλό ασπαζόμενα το κακό.

Όσοι ενεργούν με αυτόν τον τρόπο, επιδιώκοντας να μην πληγώσουν κανέναν, ζουν ως παιδιά του Θεού, με την απλότητα των καλών τους έργων και αποφεύγουν τους γογγυσμούς και τις επιφυλάξεις, τα αρνητικά συναισθήματα, που αποτελούν τη μοίρα των περισσότερων ανθρώπων. Απαθείς στις παγίδες της αποπλάνησης, ενθαρρύνουν την εκτίμηση εκείνων που επαινούνται για το θάρρος τους μέσα σε μια παραστρατημένη και διεφθαρμένη γενιά. Με την τελειότητα της αληθινής τους πίστης, λάμπουν σαν αστέρια των οποίων η αποστολή είναι να φωτίζουν τον κόσμο, όπως όρισε ο Δημιουργός του σύμπαντος. Με μια διδασκαλία που ενσαρκώνεται μέσα στη ζωή, θα μεταστρέψουν πολλούς ανθρώπους στον Θεό: με αυτόν τον τρόπο ο Γιος του Θεού, ο αναμάρτητος, έδωσε σε όλους το φως.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Cieszę się, że Ekscelencja powrócił.

[Stanisław Wieniawa]

Piękna celebra, byłem jej uczestnikiem.

[Nicefor]

Zapraszam Ekscelencję i Eminencję do Bizancjum, tam też możemy odprawić celebry. Hagia Sophia stoi otworem dla duchownych rotryjskich.

[Nicefor]

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΙΑΣ

Troparion, ton 4: Boże ojców naszych,* Który postępujesz z nami według Swej łagodności,* nie odejmuj od nas miłosierdzia Swego,* lecz przez ich modlitwy * kieruj w pokoju naszym życiem.

KONTAKION, ton 8: Jako głosicieli pobożności i poskromicieli bezbożności* zaświeciłeś mnóstwo Noszących w sobie Boga, którzy rozjaśniają ziemię.* Przez ich wstawiennictwo zachowaj w pełnym pokoju* tych, którzy Cię chwalą i uwielbiają,* śpiewając psalmy i nucąc Ci: alleluja.

Κατά Μάρκο Αγιο Ευαγγέλιο 9,2-12.
Ύστερα από έξι μέρες, παίρνει ο Ιησούς ιδιαιτέρως μόνο τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, και τους ανεβάζει σ' ένα ψηλό βουνό. Εκεί μεταμορφώθηκε μπροστά τους,
τα ρούχα του έγιναν αστραφτερά, κατάλευκα σαν το χιόνι, τέτοια που κανένας βαφέας πάνω στη γη δεν μπορούσε να τα κάνει τόσο λευκά.
Μετά τους εμφανίστηκε ο Ηλίας μαζί με το Μωυσή, και συζητούσαν με τον Ιησού. Λέει τότε ο Πέτρος στον Ιησού:
«Διδάσκαλε, είναι ωραία να μείνουμε εδώ! Να στήσουμε τρεις σκηνές: μία για σένα, μία για το Μωυσή και μία για τον Ηλία».
Δεν ήξερε τι να πει, γιατί είχαν κυριευτεί από τρόμο.
Ήρθε τότε ένα σύννεφο και τους σκέπασε, και μια φωνή ακούστηκε μέσα από το σύννεφο: «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός· αυτόν ν' ακούτε».
Ξαφνικά, όταν έστρεψαν τριγύρω τα βλέμματά τους, δεν είδαν κανέναν, παρά τον Ιησού μόνον μαζί τους.
Ενώ κατέβαιναν από το βουνό, τους πρόσταξε να μη διηγηθούν σε κανέναν αυτά που είδαν, παρά μόνον όταν ο Υιός του Ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς.
Τα λόγια αυτά τα συγκράτησαν και συζητούσαν μεταξύ τους τι σημαίνει αυτό το «θ' αναστηθεί από τους νεκρούς».
Τον ρωτούσαν ακόμη: «Γιατί λένε οι γραμματείς ότι πρέπει πρώτα να έρθει ο Ηλίας;»
Ο Ιησούς τους αποκρίθηκε: «Πραγματικά, πρέπει να έρθει πρώτα ο Ηλίας και να τα αποκαταστήσει όλα. Γιατί όμως λένε οι Γραφές για τον Υιό του Ανθρώπου ότι θα υποστεί πολλά και θα περιφρονηθεί;

Dzisiaj wspominamy wszystkich ascetów, mężczyzn i kobiety, którzy zajaśnieli w poście, bowiem teoforyczni ojcowie stopniowo prowadząc nas przez poprzednie święta, już wcześniej przygotowawczy do areny postu, odwróciwszy od sytości i rozkoszy, przestraszywszy przyszłym Sądem, oczyściwszy jak należy przez Tydzień Seropustny, słusznie ustanowili pośrodku tegoż tygodnia dwa dni na wzór postu, aby powoli przyzwyczajać nas do niego. Oto wszystkich mężczyzn i wszystkie kobiety, którzy żyli sprawiedliwie, a przy tym z wieloma utrapieniami i trudami, oni okazują nam, aby przez napominanie o ich walkach dodać nam sił dla areny postu i abyśmy mając przed sobą ich żywot jako pewien wzór i drogę, otrzymując od nich umocnienie i pomoc, dążyli do wysiłków duchowych, pamiętając, że oni byli jednej natury z nami. Bowiem jak hetmani zachęcają swoich uzbrojonych żołnierzy i już stojących w szyku bojowym, mowami, znakami oraz wspomnieniami bohatersko i odważnie walczących przodków, a żołnierze umocnieni tym zagrzewają się nadzieją na zwycięstwo, tak samo teraz mądrze postępują teoforyczni ojcowie: umocniwszy przykładem ascetów mężczyzn i kobiety na wysiłki duchowe, w ten sposób doprowadzają do pola bitwy postu, abyśmy patrząc na ich godne naśladowania bezgrzeszne życie, zdobywali rozliczne i różnorakie cnoty, każdy według swojej mocy, a przede wszystkim miłość i świadome odejście od czynów nieprawych i postępków. Post to nie tylko dieta, ale także powstrzymanie języka i oczu, i powstrzymanie gniewu, a mówiąc prościej, odejście od wszelkiego zła. Z tego powodu święci ojcowie ustanowili obecne świętowanie wszystkim ascetom, przywodząc nam na pamięć tych, którzy spodobali się Bogu przez post i inne dobre czyny, kierując nas ich przykładem na drogę cnót, abyśmy śmiało uzbroili się przeciwko żądzom i demonom, i przedkładają nam pewien wzór: jeśli i my zastosujemy jednakową z nimi gorliwość, to będziemy mogli bez przeszkód czynić wszystko to, co i oni czynili, i także stać się godnymi zwycięskich koron, bowiem oni byli jednej natury z nami.
O Tygodniu Seropustnym niektórzy powiadają, że został on ustanowiony przez cesarza Herakliusza – a wcześniej spożywano w tym tygodniu mięso – bowiem cesarz sześć lat walczył z królem Chosroesem i z Persami, i złożył ślub Bogu, że jeśli ich zwycięży, to zaprowadzi taki tydzień pośredni między mięsopustem i postem, co i spełnił. Ja zaś uważam, że tak właśnie mogło być, a być może, tydzień ten został zamyślony przez świętych ojców dla pewnego przygotowania, abyśmy od razu przechodząc od mięsa i obfitego pokarmu do skrajnej wstrzemięźliwości nie tracili ducha, a poza tym nie szkodzili ciału, ale powoli i stopniowo rezygnowali z tłustego i słodkiego pokarmu, jak nieprzywykłe do uzdy konie, przez rezygnację z pokarmu przyjęli wędzidła postu. W ten sposób, jak ojcowie nastroili duszę przypowieściami, tak też wspaniale zatroszczyli się o ciało, stopniowo oddalając przeszkody dla postu.

Chryste Boże nasz, dla wstawiennictwa wszystkich Twoich ascetów zmiłuj się nad nami. Amen.