Bazylika św. Piotra za Murami

[śp. Stefan II]

Bazylika św. Piotra za Murami

Bazylika św. Piotra za Murami jest jedną z czterech patriarchalnych bazylik, które znajdują się na terenie Apostolskiego Miasta Rotria. Według rotryjskiej tradycji jest ona miejscem pochówku św. Piotra. Została wybudowana w czasach starożytnych. Posiada 5 naw. Pod łukiem tęczowym kończącym nawę główną umieszczony jest grób św. Piotra, przykryty gotyckim baldachimem. Absyda kończąca nawę główną jest ozdobiona mozaiką w stylu bizantyjskim, ukazującą Chrystusa w otoczeniu świętych: Piotra, Pawła, Andrzeja i Łukasza.

Na ścianach naw, ułożone w długi pas są medaliony kolejnych Patriarchów Rotrii, od św. Pawła po Jana III. Legenda głosi, że jeśli na wszystkich wolnych miejscach będą medaliony z wizerunkami Patriarchów Rotrii, to nastąpi koniec mikroświata. Obok bazyliki znajduje się klasztor, z przepięknym dziedzińcem. Bazylika jest jednym z kardynalskich kościołów tytularnych. Obecnym kardynałem prezbiterem bazyliki jest Janusz Adam kardynał Zabieraj SJ.

[śp. Stefan II]

Objęcie Kościoła Tytularnego

XXV I MMXXI A. D.

Janusz Adam kardynał Zabieraj SJ w okolicach południa dnia 25. 01. 2021 r. przybył do Bazyliki pw. św. Piotra za Murami. Dziś miał objąć swój kościół tytularny. Bazylika otoczona była mnóstwem wiernych, zwłaszcza Vernonów, którzy tłumnie przybyli z Ruvo di Puglia, aby uczestniczyć w ingresie swojego ukochanego ojca duchownego. Gdy tylko samochód-platforma z kardynałem Zabierajem pojawił się w pobliżu kościoła, zaczęli wiwatować na jego cześć. Pod auto rzucano kwiaty, niektórzy wierni wręcz wskakiwali na pojazd i podawali kardynałowi dzieci do błogosławieństwa. Uśmiechnięty Zabieraj czynił to z wielką chęcią. Wszyscy krzyczeli: "Kochamy cię! Jesteś wspaniały! Błogosław nam Ojcze! To przyszły Patriarcha!" Wokół roztaczała się atmosfera cudownego jarmarku, rodzinnego pikniku.

[Gagik Bagratyda]

Na ścianach naw, ułożone w długi pas są medaliony kolejnych Patriarchów Rotrii, od św. Pawła po Jana III. Legenda głosi, że jeśli na wszystkich wolnych miejscach będą medaliony z wizerunkami Patriarchów Rotrii, to nastąpi koniec mikroświata.

Ile jeszcze pozostało wolnych miejsc?

[śp. Stefan II]

Około godziny 16:00 rozpoczęła się celebracja objęcia kościoła tytularnego. Ksiądz kardynał Zabieraj w stroju chórowym wkroczył do bazyliki, błogosławiąc wiernych. Następnie zasiadł na tronie i uczestniczył w Mszy Świętej sprawowanej przez proboszcza bazyliki z formularza święta Nawrócenia św. Pawła. Części stałe zaczerpnięto z ukochanej przez kardynała "The Little Jazz Mass". Wykonywał je chór "Cantores Zabieransis".

Po  zakończeniu nabożeństwa, kardynał Zabieraj zabrał głos. Jego przemówienie zostało nagrodzone półgodzinną owacją i oklaskami.

Umiłowani Bracia i Siostry,

stoję tu przed wami jako syn vernońskiej ziemi i jednocześnie nowy Kardynał Świętego Kościoła Rotryjskiego. Doskonale zdaję sobie sprawę z brzemienia, które na mnie ciąży. Lecz jarzmo to jest słodkie, a brzemię lekkie. Jestem świadom faktu, że jestem niczym giez, który gryzie. Wiem, że jestem jak bąk, który brzęczy i pobudza do aktywności. To czynić pragnę najbardziej jako kardynał. Jeszcze bardziej oddać się Kościołowi Rotryjskiemu i sprawić, aby ożywił się i świecił coraz jaśniej.

Wspominam sobie poszczególne etapy, które przeszedłem w swojej kapłańskiej drodze. Czuję wzruszenie dziękując za to, co się wydarzyło i za to, co zdarzyć się może. Różnorakie i bogate doświadczenia, które zdobyłem, spełniają istotną rolę w kształtowaniu mojej kapłańskiej osobowości. Nie może być tak, że zatracimy rotryjskość naszych kościołów. Nie może również stać się tak, że zapomnimy o krajach, do których jesteśmy posłani. Postarajmy się znaleźć nowe rozwiązanie.

Będzie wiał wiatr, który niesie ze sobą zmiany. Zapach zmian jest w powietrzu, gdyż kończy się Sobór Florencki III. Czujemy potrzebę oddania się nowemu, ale i nie możemy zapomnieć o tym, co się wydarzyło i co zdarzyć się może. Świadomość odpowiedzialności za przyszłość stawia nas w obliczu wypracowania schematów, umożliwiających działania nakierunkowane ku nowemu. Widzimy, że niekiedy dobrze się dzieje, kiedy źle się dzieje.

Rotryzm nie jest ideą nową, ani też starą. Rotryzm musimy umiejscawiać w czasie i przestrzeni. Aby dokonać historycznego zwrotu nie możemy dzielić się, bynajmniej nie. I tutaj mówię stanowcze "nie pozwalam". Nie pozwalam na to, aby rozrywać jedność naszej ojczyzny i Kościoła.

Bo jedna jest Rotria. Tylko my Rotryjczycy wspólnie mamy rację i jest to racja stanu. Jedna jest racja i to święta racja. Nie może być czyjaś racja bardziej czyjśza niż nasza. Czy my zapominamy o tym, że jesteśmy w pewien sposób zawieszeni i z zawieszenia tego musimy się wreszcie obudzić. Dokonajmy tego czegoś, tego czegoś, czego wszyscy czujemy. Odkryjmy w sobie na nowo naszą ROTROŚĆ.

Zbudźcie się! Obudźcie! Nie bądźcie gnuśni i leniwi. Nie zasypiajcie! Musimy razem odpowiedzieć sobie na pytanie: "Po co? Jak? Dlaczego?". Pamiętajmy też słowa Chrystusa, zapisane u św. Marka (14, 42): Wstańcie, chodźmy, oto zbliża się mój zdrajca.

dr net. prof. UR Janusz Adam kardynał Zabieraj SJ

[Maurycy Orański]

In Dedicatione Basilicarum Ss. Apostolorum Petri et Pauli

Kardynał Orański przybył do Apostolskiego Miasta dzień przed świętem. Rankiem, podjechał dorożką pod bazylikę św. Piotra. I wyjaśnił zdziwionemu zakrystianinowi że to on odprawi poranną celebrę. Po krótkiej wymianie zdań z miejscowym księdzem, kardynał przebrał się w szaty i, śpiewem introit, rozpoczęła się liturgia

Po introit, Kyrie i Gloria, kardynał odczytał modlitwę 

Deus, qui nobis per síngulos annos huius sancti templi tui consecratiónis réparas diem, et sacris semper mystériis repræséntas incólumes: exáudi preces pópuli tui, et præsta; ut quisquis hoc templum benefícia petitúrus ingréditur, cuncta se impetrásse lætétur.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

A następnie diakon odczytał Lekcję

Miasto Święte - Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga,przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża. I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu:«Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem,a On będzie „Bogiem z nimi”. I otrze z ich oczu wszelką łzę,a śmierci już nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już nie będzie,bo pierwsze rzeczy przeminęły». I rzekł Zasiadający na tronie:«Oto czynię wszystko nowe».I mówi:«Napisz:Słowa te wiarygodne są i prawdziwe

Chór Bazyliki odśpiewał Graduał 


Następnie sam kardynał odczytał Ewangelię 

Potem wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A pewien człowiek, imieniem Zacheusz, który był zwierzchnikiem celników i był bardzo bogaty, chciał koniecznie zobaczyć Jezusa, któż to jest, ale sam nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: «Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu». Zszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: «Do grzesznika poszedł w gościnę». Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: «Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogoś w czymś skrzywdziłem, zwracam poczwórnie». Na to Jezus rzekł do niego: «Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł odszukać i zbawić to, co zginęło». 

A następnie wygłosił kazanie 

Dzisiaj, ewangeliczna opowieść wydaje się zakończeniem przypowieści o faryzeuszu i celniku (cf. Łk 18,9-14). Pokorny i szczery w sercu celnik modlił się: «Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!» (Łk 18,13). Dzisiaj rozważamy, jak Jezus Chrystus przebacza i rehabilituje Zacheusza szefa celników w Jerychu, który był człowiekiem bogatym i wpływowym, ale znienawidzonym przez rodaków przekonanych o jego oszustwach: «Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu» (Łk 19,5). Boskie przebaczenie prowadzi Zacheusza do nawrócenia i na tym między innymi polega wyjątkowość Ewangelii. Boskie przebaczenie jest darmowe i to nie dlatego Bóg nam przebacza, że się nawracamy, ale dzieje się odwrotnie: to miłosierdzie Boże prowadzi nas do dziękczynienia i do odpowiedzi Bogu.
Pan Jezus przechodził przez Jerycho po drodze do Jerozolimy. Także dzisiaj każdego dnia Jezus przechodzi przez nasze życie i wzywa każdego nas po imieniu. Zacheusz nie widział wcześniej Jezusa, a tylko o Nim słyszał i z ciekawości chciał poznać owego zacnego mistrza. A Pan Jezus owszem, znał Zacheusza i troski jego życia. Jezus wiedział w jaki sposób Zacheusz się wzbogacił i jak był znienawidzony i odrzucony przez wspólnotę. Jezus przeszedł przez Jerycho, aby wydobyć go z tej pułapki: «Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło» (Łk 19,10).
Spotkanie Mistrza i celnika radykalnie zmieniło życie tego drugiego. Po wysłuchaniu Ewangelii pomyśl o możliwościach, jakie Bóg ci daje i których nie powinienieneś przegapić. Jezus Chrystus przychodzi do twojego życia i woła cię po imieniu, bo cię kocha i pragnie cię zbawić, ¿a ty w jaką pułapkę wpadłeś? I tak jak Zacheusz wspiął się na sykomorę, aby zobaczyć Jezusa, tak i ty wraz z Jezusem wejdź na drzewo krzyża i dowiesz się kim On naprawdę jest, poznasz Jego niezmierzoną miłość do ciebie, bo gdy «wybiera zwierzchnika celników: ¿któż będzie rozpaczał nad sobą, kiedy dostępuje łaski?» (Święty Ambroży).
D. Joaquim MESEGUER García

Następnie kontynuował liturgię i na koniec pobłogosławił wiernych

[Fryderyk van Oranje]

Deo Gratias Eminencji.

[Henryk Ziemiański]

Bóg zapłać za celebrę.

[Henryk Ziemiański]

Objęcie Kościoła Tytularnego

VII VIII MMXXVI A.D 

O godzinie 12:00 rozległ się dźwięk dzwonów bazyliki św. Piotra za Murami obwieszczający rozpoczęcie celebry sprawowanej przez Jego Eminencję Henryka Ziemiańskiego-Wieniawę OSI, podczas której obejmie swój kościół tytularny. Punktualnie też wraz z donośnym dźwiękiem sygnatury z zakrystii wyszła procesja prowadzona przez turyfera z dymiącą kadzielnicą, za którym szli krucyferariusz z krzyżem i akolici ze świecami. Dalej podążali pozostali ministranci, diakoni i prezbiterzy. Na samym końcu kroczył sam celebrans Jego Eminencja Henryk kardynał Ziemiański-Wieniawa odziany w szaty pontyfikalne i błogosławiący lud. W dłoniach dzierżył mosiężny pastorał będący darem od ludu wiernego z II Federacji Nordackiej. Po dojściu do ołtarza chór odśpiewał dzisiejszy introit. 

Po introicie wierni śpiewali wraz z chórem formułę Kyrie eleison, błagając Pana o miłosierdzie. 



Następnie dostojnie zabrzmiał śpiew Glorii. 



Po odśpiewaniu Ewangelii przez diakona, kardynał zdjął haftowany manipularz i wygłosił kazanie, którego wszyscy słuchali z uwagą. 

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i  Bracia,

Z ogromną radością, ale ze świadomością ciężaru, jaki na mnie spocznie, przyjąłem nominację kardynalską. To jeszcze bardziej motywuje mnie do ciężkiej, ale owocnej pracy na rzecz Rotrii. Jako Książę Kościoła będę dalej działał na rzecz wiernych, zwłaszcza tych uciśnionych i ubogich. Trzeba otaczać opieką naszych braci mniejszych, którzy rozsiani są w każdym zakątku mikroświata. 

Cieszę się również, że ostatnio Rotria przeżywa swoisty renesans - odrodzenie. Na pewno nie udałoby się to gdyby nie ludzie. To oni są tym fundamentem, który podtrzymuje ten wielki dom, którym jest Państwo Kościelne. Liczę, że w najbliższych miesiącach to się nie zmieni, a nasz kraj będzie promieniować niczym jutrzenka zaranna. 

Chciałbym też wspomnieć, że dziś przypada rocznica mojej inwestytury biskupiej i arcybiskupiej. Dziękuję Jego Świątobliwości Albertowi za przewodniczenie tym ceremoniom, a Jego Eminencji Maurycemu Orańskiemu za asystowanie. Jestem wdzięczny też wszystkim tym, którzy wspomogli mnie na kapłańskiej drodze. Szczególne słowa podziękowania kieruje do mojego ojca, Jego Eminencji Stanisława Wieniawy. To on w maju ubiegłego roku przyjął mnie do Zakonu Świętego Izydora i stał się dla mnie czymś w rodzaju mentora. Chciałbym także zauważyć, że ta świątynia była jego kościołem tytularnym jako kardynała Janusza Zabieraja, a teraz na mnie spadł ten przeogromny zaszczyt.

Na koniec proszę was o modlitwę w mojej intencji, abym nie uległ wilkom. Bo szatan może się czaić wszędzie i próbować nas prowadzić ku pokusie. Nie dajmy się temu smokowi i bądźmy ludźmi wiary. Nie niedowiarkami, ale ludźmi głębokiej wiary. Z pokorą spoglądajmy na oblicze Chrystusa, naśladując go w codziennym życiu. Amen.

Następnie kontynuowano liturgię, a dym kadzidła roznosił się po murach świątyni. 



Podczas udzielania Komunii świętej odśpiewano eucharystyczny hymn Adoro te devote.



Na koniec Jego Eminencja udzielił wszystkim swojego pasterskiego błogosławieństwa i tak skończyła się ta wspaniała uroczystość.

[Mikołaj Dreder]

Gratuluję. Piękna celebracja.

[Henryk Ziemiański]

Bóg zapłać.