Dekapentelog
KODEKS ETYKI OFFICIUM IURIDICUM CATALANORUM
"Exsistunt etiam saepe iniuriae calumnia quadam et nimis callida sed malitiosa iuris interpretatione. Ex quo illud „summum ius summa iniuria” factum est iam tritum sermone proverbium."
Cyceron, De officiis 1.33
Officium Iuridicum Catalanorum zostało powołane do życia, aby służyć nade wszystko sprawiedliwości, dobru ludności Pollinu i ładowi publicznemu. W akcie tym zawiera się głęboko zakorzeniona wiara, że rozwój mikronacyjnego wymiaru sprawiedliwości może uczynić nasze społeczności dojrzalszymi, bezpieczniejszymi prawnie i bardziej sprzyjającymi swobodnemu, twórczemu i produktywnemu wykorzystywaniu energii i pracy każdego obywatela.
Dziecięcą naiwnością byłoby jednak idealistyczne założenie, że tak potężne narzędzie jakim jest prawo nie może zostać wykorzystane w zupełnie przeciwnym celu - do destrukcji, a nie do budowania. Nie bez przyczyny dewizą tejże kancelarii została rzymska paremia "Summum ius summa iniuria" - "Najwyższe prawo, najwyższą niesprawiedliwością". Cyceron przywołując ją w pierwszej księdze swojego traktatu moralnego "De officiis" przytacza znane sobie, a więc mające miejsce już w pierwszym wieku przed naszą erą, przykłady postępowania, które mimo zgodności z literą prawa nie miały nic wspólnego ze sprawiedliwością czy pragnieniem publicznego dobra. Nie ma zatem podstaw, aby zakładać, że i dziś zdołamy tak po prostu pozostać wolnymi od tej odwiecznej pokusy i pułapki.
Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że zawody prawnicze pozostają w wielu mikronacjach niedostatecznie uregulowane prawem, chcemy zagwarantować sobie i wszystkim tym, którzy swój los zdecydują się w ręce tejże kancelarii powierzyć, że Officium Iuridicum Catalanorum nigdy nie przeniewierzy się ideałom leżącym u jej zarania. Tym samym postanawia się skrępować ręce i sumienia pracowników i współpracowników kancelarii - zarówno obecnych jak i przyszłych - postanowieniami niniejszego Dekapentelogu, to jest katalogu piętnastu imperatywów, które będą pieczęcią stanowiącą rękojmię uczciwego i cnotliwego praktykowania prawa.
Pierwszy imperatyw, ponad wszystkie najwyższy - prawo, które jest najdoskonalszym dziełem ludzkości nie może służyć do odzierania z człowieczeństwa. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno wykorzystywać prawa jako narzędzia ucisku wobec głodnych, bezdomnych i wykluczonych.
Drugi imperatyw - każdy człowiek ze swej ontycznej natury posiada wrodzoną, niezbywalną i nienaruszalną godność. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno dyskryminować i traktować nierówno klientów i odbiorców podejmowanych działań ze względu na ich wyznanie, rasę, płeć, wiek, orientację seksualną czy pochodzenie. Ponadto nie wolno zawyżać oczekiwanego wynagrodzenia z racji na majętność klienta.
Trzeci imperatyw - najgroźniejszym orężem prawnika, a zarazem najmilszym jego sumieniu, winno być zawsze słowo i prawo. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno w ramach świadczonych usług stosować przemocy, ani zachęcać do jej stosowania.
Czwarty imperatyw - prawda winna być immanentną właściwością wszystkiego, co opuszcza prawnicze usta i pióro. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno w ramach świadczonych usług świadomie posługiwać się kłamstwem, fałszywym dokumentem, spreparowanym dowodem ani nakłaniać kogokolwiek do podobnego działania.
Piąty imperatyw - intelekt i sumienie prawnika winny być najdoskonalszym i najsurowszym strażnikiem jego działań. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno w ramach świadczonych usług podporządkowywać własnego osądu naciskom klienta, władzy, opinii publicznej ani osobistej korzyści.
Szósty imperatyw - powierzony prawnikowi interes winien być przez niego postrzegany jako jego własny. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno działać na szkodę klienta ani przedkładać nad jego interes interesu własnego lub osoby trzeciej.
Siódmy imperatyw - intencje prawnika winny być zawsze jako górski kryształ przejrzyste i gronostajowo czyste. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno podejmować czynności, jeżeli istniejący konflikt interesów mógłby podważyć jego bezstronność, niezależność lub lojalność.
Ósmy imperatyw - rzeczy, środki i aktywa powierzone prawnikowi winny być zawsze dla niego najcenniejszym depozytem. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno wykorzystywać powierzonych dokumentów, środków, informacji ani innych dóbr niezgodnie z celem, dla którego zostały przekazane.
Dziewiąty imperatyw - węzeł tajemnicy jest nierozerwalny, a każdy prawnik winien nieustannie doskonalić się w cnocie dyskrecji. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno pod żadnym powodem ujawniać informacji poznanych w związku ze świadczeniem usług bez wyraźnej zgody klienta, takoż w trakcie, jak i po zakończeniu współpracy.
Dziesiąty imperatyw - wola klienta, aby była prawdziwie wiążąca i słuszna winna być w najwyższym stopniu świadoma. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno przemilczać istotnych skutków, ryzyk i możliwych dróg działania, zaniedbywać udzielenia potrzebnych wyjaśnień ani odmawiać odpowiedzi na pytania mające znaczenie dla świadomego podjęcia decyzji.
Jedenasty imperatyw - słowo profesjonalisty nie może ważyć więcej, niźli pozwalają mu na to stan faktyczny, jego wiedza i granice własnej sprawczości. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno przedstawiać klientowi przypuszczenia, możliwej interpretacji lub własnego stanowiska jako bezspornego faktu albo pewnego prawa; jak również podejmować czynności bez dostatecznej wiedzy, umiejętności lub rozeznania, ani gwarantować jako pewnego wyniku zależnego od decyzji sądu, urzędu, drugiej strony lub jakiejkolwiek innej osoby trzeciej.
Dwunasty imperatyw - udział we władzy powierzonej dla wymierzania sprawiedliwości winien mieć pierwszeństwo przed chęcią partycypowania w cudzym ius defensionis. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii piastującemu urząd w wymiarze sprawiedliwości nie wolno podejmować, prowadzić ani nawet konsultować spraw, które z racji tego urzędu podlegają jego kompetencji lub jurysdykcji.
Trzynasty imperatyw - gorliwość prawnicza winna płonąć równym żarem niezależnie od doniosłości powierzonych prawnikowi spraw. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno świadomie zaniedbywać powierzonych czynności, uchybiać terminom ani narażać powierzonych dokumentów, danych i wartości na nieuzasadnione ryzyko.
Czternasty imperatyw - kto od innych wymaga poszanowania prawa, sam winien być jego najwierniejszym sługą. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno podejmować działań bez należytego umocowania w prawie, zaniedbywać wskazywania ich podstawy prawnej ani sporządzać dokumentów z pominięciem wymogów prawnych, formalnych lub należytej staranności redakcyjnej.
Piętnasty imperatyw - wart jest robotnik swej strawy, lecz honor cenniejszy jest od chleba. Dlatego żadnemu członkowi ani współpracownikowi kancelarii nie wolno żądać wynagrodzenia wyższego niż te ustalone umową - tak pisemną jak i ustną, a nadto nie wolno zatajać znanych sobie informacji na temat możliwych przyszłych kosztów związanych z realizacją świadczonych usług.
Appendix
Ilekroć w Dekapentelogu mowa o członku kancelarii, rozumie się przez to osobę należącą do jej stałej struktury organizacyjnej na podstawie umowy, aktu powołania, udziału własnościowego lub innego tytułu prawnego.
Ilekroć w Dekapentelogu mowa o współpracowniku kancelarii, rozumie się przez to osobę, która nie będąc jej członkiem, wykonuje na rzecz kancelarii lub w jej imieniu czynności związane ze świadczeniem przez nią usług, w szczególności jako podwykonawca, konsultant, rzeczoznawca lub ekspert. Pojęcie to nie obejmuje klientów kancelarii.
Pałac Książęcy w Móstoles, 20.09.2026
![[Obrazek: 101005704499843316.png]](https://kustosz.stempel.org.pl/1471/101005704499843316.png)