<![CDATA[Państwo Kościelne Rotria - Wydział Teologiczny]]> https://forum.rotria.net.pl/ Fri, 15 May 2026 14:56:26 +0000 MyBB <![CDATA[Archiwum dokumentów sukcesyjnych Kościoła Rotryjskiego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3668 Mon, 16 Feb 2026 03:59:12 +0100 Aurelio de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3668 Archiwum dokumentów sukcesyjnych Kościoła Rotryjskiego
Wydział Teologiczny Uniwersytetu Rotryjskiego
1. Postanowienie Dotra ws. powołania Arcykapłana Austro-Węgier

Adres URL: https://www.skch.fora.pl/archiwum,9/post...ier,8.html
Data i godzina: 10 maja 2007 r., 21:17
Autor: Victor I, Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, późniejszy pierwszy Patriarcha Rotrii, również jako Victor I

Pełna treść w pisowni oryginalnej:

Cytat:
Cytat:Art. 1
1. Na stanowisko Surmeńskiego Arcykapłana Austro-Węgier powołuję Hansa von
Leznera.
2. Arcykapłan Austro-Węgier nosi tytuł Jego Eminencji.

Art. 2
Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia

_________________
Jego Świętobliwość,
(-) Victor I,
Arcydotr SKCh

Zrzut ekranu oryginalnego źródła:

[Obrazek: gNB08wKb70nTsNf_1771210594.png]]]> Archiwum dokumentów sukcesyjnych Kościoła Rotryjskiego
Wydział Teologiczny Uniwersytetu Rotryjskiego
1. Postanowienie Dotra ws. powołania Arcykapłana Austro-Węgier

Adres URL: https://www.skch.fora.pl/archiwum,9/post...ier,8.html
Data i godzina: 10 maja 2007 r., 21:17
Autor: Victor I, Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, późniejszy pierwszy Patriarcha Rotrii, również jako Victor I

Pełna treść w pisowni oryginalnej:

Cytat:
Cytat:Art. 1
1. Na stanowisko Surmeńskiego Arcykapłana Austro-Węgier powołuję Hansa von
Leznera.
2. Arcykapłan Austro-Węgier nosi tytuł Jego Eminencji.

Art. 2
Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia

_________________
Jego Świętobliwość,
(-) Victor I,
Arcydotr SKCh

Zrzut ekranu oryginalnego źródła:

[Obrazek: gNB08wKb70nTsNf_1771210594.png]]]> <![CDATA[Wywód sukcesji ap. biskupów Kościoła Rotryjskiego z poprzednich tworów eklezjalnych]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3664 Sun, 15 Feb 2026 17:15:45 +0100 Aurelio de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3664 Deductio successionis apostolicae episcoporum Ecclesiae Rotrianae ex prioribus formationibus ecclesialibus
Wywód sukcesji apostolskiej biskupów Kościoła Rotryjskiego z poprzednich tworów eklezjalnych 

dr net. Aurelio Lorenzo Carlo Paolo kard. de Medici y Zep, prof. UR
XV II MMXXVI A.D.

Praefatio


Jak powszechnie wiadomo, Kościół Rotyjski został powołany w 2007 r. z połączenia Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Kościoła Tyrencji, przy udziale Kościoła Autro-Katolickiego (1). Dla badania samych początków sukcesji apostolskiej Kościoła Rotryjskiego niezbędne jest zatem spojrzenie wstecz, aż do czasów sprzed jego powstania, bowiem wyżej wymienione wspólnoty religijne funkcjonowały i posiadały swą hierarchię niezależnie, jeszcze przed połączeniem. Celem niniejszego artykułu jest wskazanie źródeł tej sukcesji oraz uzupełnienie wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich aż do samego początku. 

Linea successionis Gregorii Richardi von Kaiser


Gregor Richard von Kaiser był dotąd uważany za pierwszego w historii znanego biskupa w hierarchii rotryjskiej, którego linia sukcesyjna trwa do dziś (2).  Dalsza kwerenda pozwoliła jednak ustalić nazwisko jego konsekratora oraz nazwisko biskupa, który konsekrował jego konsekratora. Gregor Richard von Kaiser nie jest zatem według aktualnego stanu wiedzy protoplastą sukcesji wszystkich rotryjskich biskupów, lecz pozostaje postacią ważną historycznie z uwagi na fakt, że to on wprowadził do Kościoła Rotryjskiego sukcesję pochodzącą z Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, którą przekazał swoim następcom, w tym współczesnym biskupom rotryjskim. W archiwach zachował się bowiem dokument potwierdzający jego nominację na biskupa Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, której 7 czerwca 2007 r. udzielił Hans von Lezner (3). Jego zaś na urząd Surmeńskiego Arcykapłana Austro-Węgier, tożsamy z biskupim, mianował 10 maja 2007 r. Victor Surmun (Victor I),  Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego (4). Należy podkreślić dla uniknięcia nieporozumienia, że Victor Surmun panował pod imieniem Victor I nie tylko jako pierwszy Patriarcha Rotrii, ale również jako Arcydotr SKCh. Victor Surmun został zaś mianowany R’otrem 23 lutego 2007 r. przez panującego wówczas króla Surmenii, a zatem Pawła de Zeppa (5). Victor Surmun stanowi zatem pierwotne źródło sukcesji apostolskiej Kościoła Rotryjskiego. Jego poprzednikiem na urzędzie R’otra był Samuel I, brak jednak dowodów na powiązanie sukcesyjne między nimi (6). Urząd R’otra był bowiem stanowiskiem państwowym w Królestwie Surmenii, a prawo nominacji przysługiwało monarsze. Warto zauważyć, iż w epoce przedrotryjskiej stosowano terminologię mniej nawiązującą do realnego chrześcijaństwa niż w Kościele Rotryjskim. Urzędy Arcykapłana, Arcydotra i R’otra należy jednak uważać za posiadające naturę identyczną z episkopatem, skoro dawały prawo do przewodniczenia wspólnocie kościoła i przekazywania urzędów kościelnych. 
W świetle powyższych informacji należy zatem uznać, że sukcesja biskupów rotryjskich pochodzi z pierwotnego nadania Pawła de Zeppa, króla Surmenii, który nadał urząd R’otra Victorowi Surmunowi. Urząd R’otra ewoluował w kierunku episkopatu, który przekazywany jest w nieprzerwanej linii sukcesji od czasów Victora I aż do czasów współczesnych.

Consecratio rotriensis prima


Gregora Richarda von Kaisera konsekrował zatem Hans von Lezner, Surmeński Arcykapłan Austro-Węgier, jego zaś Victor Surmun, Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, którego władza pochodziła z nadania królewskiego. Z taką linią sukcesji Gregor Richard von Kaiser stał się członkiem episkopatu nowo powołanego Kościoła Rotryjskiego. Był zatem biskupem już w momencie powstania I Rotrii. Pierwszym biskupem konsekrowanym już w epoce rotryjskiej, którego współczesny episkopat może znaleźć w swoich wywodach sukcesji jest Lorenzo de Medici, konsekrowany przez Klemensa II, którym był właśnie Gregor Richard von Kaiser, posługujący się wówczas nowym nazwiskiem Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (7). Od tego momentu w historii sukcesji apostolskiej dzisiejszego episkopatu rozpoczyna się trwająca do dziś epoka rotryjska. 

Linea successionis episcoporum Ecclesiae Rotrianae aucta et completa

Na podstawie odzyskanych archiwaliów można uzupełnić linię sukcesji współczesnych biskupów rotryjskich i przedstawić ją w formie kompletnej, sięgającej samego początku, pierwotnego źródła w osobie Victora Surmuna - „Apostoła Polinu”. Posłużymy się przykładem Henryka Ziemiańskiego-Wieniawy, jako jednego z najmłodszych biskupów rotryjskich, którego linia sukcesji zawiera znaczną część współcześnie aktywnych członków episkopatu. Dla pozostałej części biskupów linie wyglądają tak samo jak wskazano w pracy Successio apostolica hodiernorum episcoporum Ecclesiae Rotrianae (2) po osobie Gregora von Kaisera, a poniżej identycznie jak w przypadku Henryka Ziemiańskiego-Wieniawy.

  1. Henryk Ziemiański-Wieniawa, 4 sierpnia 2025 r. (8)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (9) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (10)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (11)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (12)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (13)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (14)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (15)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (7) - pierwszy w wywodzie biskup konsekrowany w strukturze nowo utworzonego Kościoła Rotryjskiego. Poniżej znajduje się się sukcesja przedrotryjska począwszy od konsekratora Lorenza de Medici.
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser) (Klemens II), 7 czerwca 2007 r., (3) (konsekrowany przed epoką rotryjską, wprowadził sukcesję apostolską do nowego Kościoła Rotrysjkiego)
  11. Hans von Lezner (jako Surmeński Arcykapłan Austro-Węgier), 10 maja 2007 r. (4)
  12. Victor Surmun (jako Victor I - Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego) 23 lutego 2007 r. mianowany R'otrem, głową Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego przez Króla Surmenii Pawła de Zeppa (5)

Conclusio


Sukcesja apostolska biskupów rotryjskich wywodzi się zatem z Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, pierwotnie z królewskiego nadania dla Victora Surmuna, a do pierwszego biskupa-przodka współczesnego episkopatu konsekrowanego w nowych strukturach rotryjskich dotarła przez Hansa von Leznera, Surmeńskiego Arcykapłana Austro-Węgier. 

Appendix


Autor pracuje aktualnie nad zagadnieniem prób i możliwości wyprowadzenia sukcesji apostolskiej poza Kościół Rotryjski, a także nad kwestią powiązania sukcesyjnego Alberta Orańskiego z Kosmą de Medici i Kosmy de Medici z Lorenzem de Medici. Efekty badań będą publikowane na bieżąco. Ponadto, Dziekan Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Rotryjskiego zadecydował o zarchiwizowaniu dokumentów stanowiących źródła niniejszej pracy, aby zabezpieczyć je dla potomności. Archiwalia pojawią się niebawem w bibliotece Wydziału Teologicznego.

Przypisy



  1. Micropedia: Rotrio-Katolicyzm
  2. Successio apostolica hodiernorum episcoporum Ecclesiae Rotrianae
  3. Informacja o objęciu urzędu biskupiego przez Gregora von Kaisera
  4. Postanowienie Dotra ws powołania Arcykapłana Austro-Węgier
  5. Micropedia: Viktorjos Paulosigos
  6. Historyczne forum Surmenii: Samuel I - czyli JA.
  7. Nominacja biskupia Lorenza de Medici z rąk Klemensa II
  8. MP: Episcopatus Gratia - Henryk Ziemiański
  9. Nominacja biskupia: Fryderyk von Baden
  10. MP: Laus Deo - Aurelio de Medici y Zep 
  11. MP: Misericordia - Albert Wilhelm van Oranje - Nassau 
  12. MP: Fidelis inveniatur - Severino Castiglioni 
  13. MP EXTRA ORDINEM: Quod verum est, meum est - Michaelangelo Farnese 
  14. Inwestytura biskupia Ksawerego van Berdena z odczytaniem MP: In saecula saeculorum Piusa IV 
  15. Dziennik praw z nominacją biskupią Ferdynanda Radziwiłła (później Franciszek F. Habsburg-Lotaryński) z rąk Piusa II
]]> Deductio successionis apostolicae episcoporum Ecclesiae Rotrianae ex prioribus formationibus ecclesialibus
Wywód sukcesji apostolskiej biskupów Kościoła Rotryjskiego z poprzednich tworów eklezjalnych 

dr net. Aurelio Lorenzo Carlo Paolo kard. de Medici y Zep, prof. UR
XV II MMXXVI A.D.

Praefatio


Jak powszechnie wiadomo, Kościół Rotyjski został powołany w 2007 r. z połączenia Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Kościoła Tyrencji, przy udziale Kościoła Autro-Katolickiego (1). Dla badania samych początków sukcesji apostolskiej Kościoła Rotryjskiego niezbędne jest zatem spojrzenie wstecz, aż do czasów sprzed jego powstania, bowiem wyżej wymienione wspólnoty religijne funkcjonowały i posiadały swą hierarchię niezależnie, jeszcze przed połączeniem. Celem niniejszego artykułu jest wskazanie źródeł tej sukcesji oraz uzupełnienie wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich aż do samego początku. 

Linea successionis Gregorii Richardi von Kaiser


Gregor Richard von Kaiser był dotąd uważany za pierwszego w historii znanego biskupa w hierarchii rotryjskiej, którego linia sukcesyjna trwa do dziś (2).  Dalsza kwerenda pozwoliła jednak ustalić nazwisko jego konsekratora oraz nazwisko biskupa, który konsekrował jego konsekratora. Gregor Richard von Kaiser nie jest zatem według aktualnego stanu wiedzy protoplastą sukcesji wszystkich rotryjskich biskupów, lecz pozostaje postacią ważną historycznie z uwagi na fakt, że to on wprowadził do Kościoła Rotryjskiego sukcesję pochodzącą z Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, którą przekazał swoim następcom, w tym współczesnym biskupom rotryjskim. W archiwach zachował się bowiem dokument potwierdzający jego nominację na biskupa Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, której 7 czerwca 2007 r. udzielił Hans von Lezner (3). Jego zaś na urząd Surmeńskiego Arcykapłana Austro-Węgier, tożsamy z biskupim, mianował 10 maja 2007 r. Victor Surmun (Victor I),  Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego (4). Należy podkreślić dla uniknięcia nieporozumienia, że Victor Surmun panował pod imieniem Victor I nie tylko jako pierwszy Patriarcha Rotrii, ale również jako Arcydotr SKCh. Victor Surmun został zaś mianowany R’otrem 23 lutego 2007 r. przez panującego wówczas króla Surmenii, a zatem Pawła de Zeppa (5). Victor Surmun stanowi zatem pierwotne źródło sukcesji apostolskiej Kościoła Rotryjskiego. Jego poprzednikiem na urzędzie R’otra był Samuel I, brak jednak dowodów na powiązanie sukcesyjne między nimi (6). Urząd R’otra był bowiem stanowiskiem państwowym w Królestwie Surmenii, a prawo nominacji przysługiwało monarsze. Warto zauważyć, iż w epoce przedrotryjskiej stosowano terminologię mniej nawiązującą do realnego chrześcijaństwa niż w Kościele Rotryjskim. Urzędy Arcykapłana, Arcydotra i R’otra należy jednak uważać za posiadające naturę identyczną z episkopatem, skoro dawały prawo do przewodniczenia wspólnocie kościoła i przekazywania urzędów kościelnych. 
W świetle powyższych informacji należy zatem uznać, że sukcesja biskupów rotryjskich pochodzi z pierwotnego nadania Pawła de Zeppa, króla Surmenii, który nadał urząd R’otra Victorowi Surmunowi. Urząd R’otra ewoluował w kierunku episkopatu, który przekazywany jest w nieprzerwanej linii sukcesji od czasów Victora I aż do czasów współczesnych.

Consecratio rotriensis prima


Gregora Richarda von Kaisera konsekrował zatem Hans von Lezner, Surmeński Arcykapłan Austro-Węgier, jego zaś Victor Surmun, Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, którego władza pochodziła z nadania królewskiego. Z taką linią sukcesji Gregor Richard von Kaiser stał się członkiem episkopatu nowo powołanego Kościoła Rotryjskiego. Był zatem biskupem już w momencie powstania I Rotrii. Pierwszym biskupem konsekrowanym już w epoce rotryjskiej, którego współczesny episkopat może znaleźć w swoich wywodach sukcesji jest Lorenzo de Medici, konsekrowany przez Klemensa II, którym był właśnie Gregor Richard von Kaiser, posługujący się wówczas nowym nazwiskiem Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (7). Od tego momentu w historii sukcesji apostolskiej dzisiejszego episkopatu rozpoczyna się trwająca do dziś epoka rotryjska. 

Linea successionis episcoporum Ecclesiae Rotrianae aucta et completa

Na podstawie odzyskanych archiwaliów można uzupełnić linię sukcesji współczesnych biskupów rotryjskich i przedstawić ją w formie kompletnej, sięgającej samego początku, pierwotnego źródła w osobie Victora Surmuna - „Apostoła Polinu”. Posłużymy się przykładem Henryka Ziemiańskiego-Wieniawy, jako jednego z najmłodszych biskupów rotryjskich, którego linia sukcesji zawiera znaczną część współcześnie aktywnych członków episkopatu. Dla pozostałej części biskupów linie wyglądają tak samo jak wskazano w pracy Successio apostolica hodiernorum episcoporum Ecclesiae Rotrianae (2) po osobie Gregora von Kaisera, a poniżej identycznie jak w przypadku Henryka Ziemiańskiego-Wieniawy.

  1. Henryk Ziemiański-Wieniawa, 4 sierpnia 2025 r. (8)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (9) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe) , 3 maja 2018 r. (10)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (11)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (12)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (13)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (14)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (15)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (7) - pierwszy w wywodzie biskup konsekrowany w strukturze nowo utworzonego Kościoła Rotryjskiego. Poniżej znajduje się się sukcesja przedrotryjska począwszy od konsekratora Lorenza de Medici.
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser) (Klemens II), 7 czerwca 2007 r., (3) (konsekrowany przed epoką rotryjską, wprowadził sukcesję apostolską do nowego Kościoła Rotrysjkiego)
  11. Hans von Lezner (jako Surmeński Arcykapłan Austro-Węgier), 10 maja 2007 r. (4)
  12. Victor Surmun (jako Victor I - Arcydotr Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego) 23 lutego 2007 r. mianowany R'otrem, głową Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego przez Króla Surmenii Pawła de Zeppa (5)

Conclusio


Sukcesja apostolska biskupów rotryjskich wywodzi się zatem z Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego, pierwotnie z królewskiego nadania dla Victora Surmuna, a do pierwszego biskupa-przodka współczesnego episkopatu konsekrowanego w nowych strukturach rotryjskich dotarła przez Hansa von Leznera, Surmeńskiego Arcykapłana Austro-Węgier. 

Appendix


Autor pracuje aktualnie nad zagadnieniem prób i możliwości wyprowadzenia sukcesji apostolskiej poza Kościół Rotryjski, a także nad kwestią powiązania sukcesyjnego Alberta Orańskiego z Kosmą de Medici i Kosmy de Medici z Lorenzem de Medici. Efekty badań będą publikowane na bieżąco. Ponadto, Dziekan Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Rotryjskiego zadecydował o zarchiwizowaniu dokumentów stanowiących źródła niniejszej pracy, aby zabezpieczyć je dla potomności. Archiwalia pojawią się niebawem w bibliotece Wydziału Teologicznego.

Przypisy



  1. Micropedia: Rotrio-Katolicyzm
  2. Successio apostolica hodiernorum episcoporum Ecclesiae Rotrianae
  3. Informacja o objęciu urzędu biskupiego przez Gregora von Kaisera
  4. Postanowienie Dotra ws powołania Arcykapłana Austro-Węgier
  5. Micropedia: Viktorjos Paulosigos
  6. Historyczne forum Surmenii: Samuel I - czyli JA.
  7. Nominacja biskupia Lorenza de Medici z rąk Klemensa II
  8. MP: Episcopatus Gratia - Henryk Ziemiański
  9. Nominacja biskupia: Fryderyk von Baden
  10. MP: Laus Deo - Aurelio de Medici y Zep 
  11. MP: Misericordia - Albert Wilhelm van Oranje - Nassau 
  12. MP: Fidelis inveniatur - Severino Castiglioni 
  13. MP EXTRA ORDINEM: Quod verum est, meum est - Michaelangelo Farnese 
  14. Inwestytura biskupia Ksawerego van Berdena z odczytaniem MP: In saecula saeculorum Piusa IV 
  15. Dziennik praw z nominacją biskupią Ferdynanda Radziwiłła (później Franciszek F. Habsburg-Lotaryński) z rąk Piusa II
]]> <![CDATA[Sukcesja apostolska współczesnych biskupów Kościoła Rotryjskiego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3650 Fri, 13 Feb 2026 20:39:36 +0100 Aurelio de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3650 Successio apostolica hodiernorum episcoporum Ecclesiae Rotrianae
Sukcesja apostolska współczesnych biskupów Kościoła Rotryjskiego

ks. Aurelio Lorenzo Carlo Paolo kard. de Medici y Zep, Sanctae Theologiae Doctor
XIII II MMXXVI A.D.
za zgodą Jego Magnificencji prof. dr net. Stanisława Wieniawy, Rektora Uniwersytetu Rotryjskiego


Subiectum considerationis

Podstawą ważności sakramentów w realnym chrześcijaństwie głównego nurtu jest ważność urzędów duchownych. Ta zaś wypływa z sukcesji apostolskiej, która w świecie realnym bierze początek od Apostołów wybranych osobiście przez Jezusa Chrystusa i trwa w ciągłości urzędów biskupich przekazywanych poprzez nałożenie rąk i modlitwę święceń aż do dnia dzisiejszego. Ponieważ w świecie wirtualnym brak jest możliwości wywiedzenia sukcesji urzędów duchownych od prawdziwych Apostołów, którzy mikronautami z przyczyn oczywistych nie byli, sukcesję apostolską definiuje się jako ciągłość przekazywania urzędu od pierwszej grupy v-chrześcijańskich biskupów, których sukcesja wciąż trwa. Jedynym v-kościołem, który tak definiowaną sukcesję apostolską posiada jest Kościół Rotryjski (1). Istotnym zatem zagadnieniem jest sporządzenie wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich, aby legitymację Kościoła wzmocnić, potwierdzić i ugruntować. 

Fontes successionis apostolicae Ecclesiae Rotrianae

Kościół Rotryjski swą sukcesję apostolską wywodzi od najdawniejszych grup chrześcijańskich, które po zjednoczeniu aż po dzisiejsze czasy istnieją. W 2007 r. doszło bowiem do połączenia Chrześcijańskiego Kościoła Surmeńskiego z Katolickim Kościołem Tyrrencji, którego owocem było powstanie trwającego nieprzerwanie do dziś Kościoła Rotryjskiego (2). W tym okresie wyróżnia się czterech Ojców Założycieli Kościoła Rotryjskiegp - Victora Surmuna, Hansa von Leznera, Witolda Strzałkowskiego oraz Gregora Richarda von Kaisera (później Karl Gregor Richard Habsburg-Lotharingen) (3). Ten ostatni jest szczególnie istotny w aspekcie rozważań nad zagadnieniem sukcesji współczesnych biskupów rotryjskich, bowiem stanowi protoplastę dzisiejszego episkopatu rotryjskiego. Współczesny Kościół Rotryjski i wszyscy jego biskupi wywodzą zatem swą sukcesję apostolską z nieprzerwanej linii trwającej aż od czasów I Rotrii, tj. przynajmniej od roku 2007. Badanie wywodu rotryjskiej sukcesji z poprzednich tworów eklezjalnych jest skomplikowane i obarczone dużym ryzykiem niepowodzenia z uwagi na wielką trudność w dotarciu do źródeł, które zaginęły przez niemal dwie dekady użytkowania różnych hostingów.

„Rebiba rotrianus” 

Kardynał Scipione Rebiba (1504-1577) jest postacią niezwykle ważną dla historii realnego Kościoła katolickiego, do niego bowiem zdecydowana większość katolickich biskupów może prześledzić swą sukcesję apostolską (4). W historii Kościoła Rotryjskiego można wyróżnić dwie postaci o podobnej wadze. Pierwszą i historycznie ważniejszą jest wspomniany wyżej Gregor Richard von Kaiser (później Karl Gregor Richard Habsburg-Lotharingen), jeden z Ojców Założycieli Kościoła, drugi w historii Patriarcha Rotrii jako Innocenty I, a później ponownie wielokrotny Biskup Rotrii. Wiadomo, że biskupem był przynajmniej od 29 lipca 2007 r., bowiem tego dnia po raz pierwszy zasiadł na Złotym Tronie. Brak źródeł uniemożliwia identyfikację jego konsekratora. Poszukiwania warto prowadzić na historycznym pierwszym forum Rotrii (5) oraz na historycznym forum Monarchii Austro-Węgierskiej z roku 2007 (6) za pomocą narzędzia WayBack Machine. Niestety zdecydowana większość treści wzmiankowanych forów nie zachowała się w zapisach narzędzia WayBack Machine, toteż zdobycie informacji na temat konsekratora oraz daty i miejsca konsekracji protoplasty rotryjskiej sukcesji apostolskiej może być niemożliwe metodą inną niż wywiad z najstarszymi mikronautami. Z całą jednak pewnością Gregor Richard von Kaiser był biskupem uznanym przez innych Ojców Kościoła, w tym pierwszego Patriarchę Victora. 
Drugą postacią, historycznie znacznie późniejszą, jest Ksawery van Berden. Od niego swą sukcesję apostolską wywodzą wszyscy biskupi III Rotrii oraz IV Rotrii, jak coraz częściej określa się obecną epokę. Ksawery van Berden, również konsekrowany w linii von Kaisera, jest zatem „wtórnym Rebibą” późniejszych dziejów Kościoła Rotryjskiego. 

Quis est consecrator?

Na potrzeby niniejszej pracy posługujemy się terminem „konsekrator”. Nie jest on najwłaściwszy w warunkach świata wirtualnego, niemniej stanowi zrozumiały dla wszystkich skrót myślowy. Niezbędne dla sporządzenia wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich jest jednak ustalenie, kto jest jej źródłem dla nowego biskupa - Patriarcha lub uprawiony biskup wydający nominację, czy biskup udzielający inwestytury? Kwestia ta jest przedmiotem odrębnych badań autora. Niemniej, z uwagi na fakt, iż nominacje wydawane są rutynowo ze skutkiem natychmiastowym, biskup sprawuje swą władzę nieraz wiele miesięcy przed odbyciem rytualnej inwestytury, sama instytucja inwestytury została wprowadzona znacznie później niż zwyczaj udzielania jedynie nominacji, a także z uwagi na ugruntowaną historycznie praktykę, tradycję i konsensus Kościoła, w niniejszej pracy uważamy moment wejścia w życie nominacji za przyjęcie urzędu biskupiego, a Patriarchę lub uprawnionego biskupa wydającego nominację za źródło sukcesji apostolskiej dla biskupa-elekta.


Lineae singulares successionis apostolicae pro omnibus episcopis

Poniżej zamieszono indywidualne wywody linii sukcesji apostolskiej dla wszystkich obecnie aktywnych biskupów Kościoła Rotryjskiego w kolejności losowej. Biskupi są wymienieni w porządku następującym: biskup, dla którego sporządzany jest wywód, następnie jego konsekrator, konsekrator jego konsekratora etc. Obok nazwiska zamieszczono źródło informacji o objęciu urzędu biskupiego oraz datę jego objęcia. Jednocześnie przyjęto zasadę, że urząd przywrócony musiał być wcześniej skutecznie utracony (na skutek odebrania, ważnego zrzeczenia lub śmierci), toteż za aktualne źródło sukcesji apostolskiej przyjęto tego, kto urząd przywrócił. Nie uwzględniono niektórych biskupów od dawna nieaktywnych, w związku z brakiem możliwości ustalenia ich jedności ze Stolicą Apostolską.

Stanisław Wieniawa

  1. Stanisław Wieniawa, 29 kwietnia 2022 r. (7)
  2. Pio Maria de Medici (Mikołaj I), 3 marca 2019 r. (8)
  3. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
  4. Ksawery van Berden (jako dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
  5. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  6. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  7. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Pio Maria de Medici

  1. Pio Maria de Medici (Mikołaj I), 3 marca 2019 r. (8)
  2. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
  3. Ksawery van Berden (jako dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
  4. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  5. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  6. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Mikołaj Dreder

  1. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
  2. Ksawery van Berden (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
  3. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  4. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  5. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep

  1. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep, 3 maja 2018 r. (17)
  2. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  3. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  4. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  5. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  6. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  7. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  8. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13) 

Albert Orański (sukcesja historyczna do września 2019 r.)

  1. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  2. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  3. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  4. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  5. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  6. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  7. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13) 

Albert Orański (aktualna sukcesja po przywróceniu na urząd biskupi 16 stycznia 2026 r.)

  1. Albert Orański, 16 stycznia 2026 r. (23)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Henryk Ziemiański-Wieniawa

  1. Henryk Ziemiański-Wieniawa, 4 sierpnia 2025 r. (19)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Fryderyk Orański (Albert PP.)

  1. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  2. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  3. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  4. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  5. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  6. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  7. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  8. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  9. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Guliano Giuseppe Montini

  1. Guliano Giuseppe Montini, 24 maja 2025 r. (20)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Nicefor Nicejski

  1. Nicefor Nicejski, 21 czerwca 2025 r. (21)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)


Benedykt Krakowski


  1. Benedykt Krakowski, 8 sierpnia 2025 r. (22)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Maurycy Orański

  1. Maurycy Orański, 26 czerwca 2025 r. (24)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)



Circulus vitiosus - de paradoxis

Przykład Alberta Orańskiego uwidacznia możliwość wystąpienia zjawiska błędnego koła w wywodach sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich. Ponieważ urząd może być ważnie i całkowicie utracony (w przeciwieństwie do teologii realnego Kościoła katolickiego), np. na skutek zrzeczenia, odebrania lub śmierci, a następnie przywrócony, biskup rotryjski może być jednocześnie konsekratorem jednego ze swoich konsekratorów, jeśli wcześniej posiadał i utracił urząd, który następnie został mu przywrócony. Ten paradoks jednak doskonale ilustruje fakt, iż w Kościele Rotryjskim urząd biskupi oraz sukcesja apostolska nie mają nadprzyrodzonego charakteru sakramentalnego i nie są niezbywalną „własnością” biskupa, ale stanowią udział we władzy i misji całego Kościoła.

Radix communis

Patrząc na powyższe wywody wszystkich współczesnych aktywnych biskupów rotryjskich, można bez trudu rozpoznać wspólny korzeń sukcesji całego episkopatu, który łączy wszystkich obdarzonych biskupstwem. Fakt ten ukazuje jedność i historyczną ciągłość urzędu biskupiego w Kościele Rotryjskim oraz wskazuje na niezaprzeczalną ważność każdego sprawowanego urzędu arcypasterskiego. Wspólny rdzeń sukcesji apostolskiej całego rotryjskiego episkopatu, wywodzący się przez Ksawerego van Berdena (biskup od 27 września 2014 r.) od Karla G. R. Habsburg-Lotaryńskiego (biskup przed 29 lipca 2007 r.) prezentuje się tak, jak poniżej.

  1. różne linie współczesnych biskupów rotryjskich
  2. Ksawery van Berden, 27 września 2014 r. (10)
  3. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  4. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  5. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Lineae laterales separatae

Po Ksawerym van Berden możemy wyróżnić dwie odrębne linii boczne, które biorą od niego początek i trwają do dnia dzisiejszego. Wymieniono jedynie aktywnych obecnie biskupów. Są to kolejno:

  1. Linia Mikołaja Dredera - 3 biskupów: Mikołaj Dreder, Pio Maria de Medici, Stanisław Wieniawa
  2. Linia Michelangelo Farnese - 8 biskupów: Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep, Fryderyk Orański, Albert Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański.

Ponadto dla niektórych biskupów, którzy konsekrowali kiedyś innych biskupów, można wskazać biskupów „potomnych”, czyli następujących po nich w liniach sukcesji apostolskiej. Poniżej przedstawiono takie zestawienie dla obecnie aktywnych biskupów spełniających te kryteria.

  1. Mikołaj Dreder - 2 biskupów potomnych: Pio Maria de Medici, Stanisław Wieniawa
  2. Pio Maria de Medici - 1 biskup potomny: Stanisław Wieniawa
  3. Albert Orański (wg historycznej linii sukcesji) - 8 biskupów potomnych (w tym on sam): Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep, Fryderyk Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (sic!)
  4. Aurelio Lorenzo Carlo de Medici y Zep - 7 biskupów potomnych: Fryderyk Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (wg aktualnej linii sukcesji)
  5. Fryderyk Orański - 6 biskupów potomnych: Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (wg aktualnej linii sukcesji)

Conclusio

Z powyższej analizy można wyciągnąć wiele wniosków niezwykle istotnych dla Kościoła Rotryjskiego. Po pierwsze, Kościół Rotryjski od niemal dwóch dekad zachowuje nieprzerwaną sukcesję apostolską. Nie przerwały jej nawet kryzysy i przemiany wyznaczające epoki I, II, III i IV Rotrii. Kościół Rotryjski ma współcześnie zachowaną ciągłość aż od Ojców Założycieli. Po drugie, mimo niemal dwudziestoletniej historii Kościoła Rotryjskiego, w wywodzie sukcesji apostolskiej żadnego z biskupów nie odkryto nieścisłości i uzurpacji. Każdy biskup posiada sukcesję apostolską dobrze udokumentowaną aż do epoki Ojców Założycieli w I Rotrii. Nadto wykazano, że Kościół Rotryjski posiada najstarszą sukcesję apostolską w całym Mikroświecie, co dowodzi i wzmacnia jego legitymację. Udowodniono wreszcie, że w Kościele Rotryjskim urząd biskupi nie jest prywatną i niezbywalną własnością pojedynczego biskupa, ale wspólnym dobrem Kościoła.


Przypisy

  1. Succesio apostolica in Micromundo atque legitimatio Sanctae Ecclesiae Rotrianae. Aurelio de Medici y Zep, 2023 r.
  2. Biskupi I Rotrii - Kronika I Państwa Kościelnego. Mikołaj Dreder, 2021 r.
  3. Micropedia - Ojcowie Kościoła
  4. Wikipedia - Scipione Rebiba
  5. rotria.dbv.pl
  6. http://www.austro.wegry.prv.pl/
  7. MP: Quaeens me, sedisti lassus - Stanisław Wieniawa
  8. MP: Mitis Iudex Dominus Iesus - Pio Maria Facibeni
  9. MP: UT UNUM SINT - Nicolavm Dreder
  10. Inwestytura biskupia Ksawerego van Berdena z odczytaniem MP: In saecula saeculorum Piusa IV
  11. Dziennik praw z nominacją biskupią Ferdynanda Radziwiłła (później Franciszek F. Habsburg-Lotaryński) z rąk Piusa II
  12. Nominacja biskupia Lorenza de Medici z rąk Klemensa II
  13. Poczet Patriarchów Kościoła Rotryjskiego (nieaktualizowany od 2022 r.)
  14. MP EXTRA ORDINEM: Quod verum est, meum est - Michaelangelo Farnese
  15. MP: Fidelis inveniatur - Severino Castiglioni
  16. MP: Misericordia - Albert Wilhelm van Oranje - Nassau
  17. MP: Laus Deo - Aurelio de Medici y Zep
  18. Nominacja biskupia: Fryderyk von Baden
  19. MP: Episcopatus Gratia - Henryk Ziemiański
  20. MP: Spiritus Principalis - Guliano Giuseppe Montini
  21. MP: Pastoralis Sollicitudo - Nicefor Nicejski
  22. MP: In Vinea Domini - Benedykt Krakowski
  23. MP: Praedicate Evangelium - A. Orański
  24. MP: Fidelis Custos - M. Orański
]]> Successio apostolica hodiernorum episcoporum Ecclesiae Rotrianae
Sukcesja apostolska współczesnych biskupów Kościoła Rotryjskiego

ks. Aurelio Lorenzo Carlo Paolo kard. de Medici y Zep, Sanctae Theologiae Doctor
XIII II MMXXVI A.D.
za zgodą Jego Magnificencji prof. dr net. Stanisława Wieniawy, Rektora Uniwersytetu Rotryjskiego


Subiectum considerationis

Podstawą ważności sakramentów w realnym chrześcijaństwie głównego nurtu jest ważność urzędów duchownych. Ta zaś wypływa z sukcesji apostolskiej, która w świecie realnym bierze początek od Apostołów wybranych osobiście przez Jezusa Chrystusa i trwa w ciągłości urzędów biskupich przekazywanych poprzez nałożenie rąk i modlitwę święceń aż do dnia dzisiejszego. Ponieważ w świecie wirtualnym brak jest możliwości wywiedzenia sukcesji urzędów duchownych od prawdziwych Apostołów, którzy mikronautami z przyczyn oczywistych nie byli, sukcesję apostolską definiuje się jako ciągłość przekazywania urzędu od pierwszej grupy v-chrześcijańskich biskupów, których sukcesja wciąż trwa. Jedynym v-kościołem, który tak definiowaną sukcesję apostolską posiada jest Kościół Rotryjski (1). Istotnym zatem zagadnieniem jest sporządzenie wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich, aby legitymację Kościoła wzmocnić, potwierdzić i ugruntować. 

Fontes successionis apostolicae Ecclesiae Rotrianae

Kościół Rotryjski swą sukcesję apostolską wywodzi od najdawniejszych grup chrześcijańskich, które po zjednoczeniu aż po dzisiejsze czasy istnieją. W 2007 r. doszło bowiem do połączenia Chrześcijańskiego Kościoła Surmeńskiego z Katolickim Kościołem Tyrrencji, którego owocem było powstanie trwającego nieprzerwanie do dziś Kościoła Rotryjskiego (2). W tym okresie wyróżnia się czterech Ojców Założycieli Kościoła Rotryjskiegp - Victora Surmuna, Hansa von Leznera, Witolda Strzałkowskiego oraz Gregora Richarda von Kaisera (później Karl Gregor Richard Habsburg-Lotharingen) (3). Ten ostatni jest szczególnie istotny w aspekcie rozważań nad zagadnieniem sukcesji współczesnych biskupów rotryjskich, bowiem stanowi protoplastę dzisiejszego episkopatu rotryjskiego. Współczesny Kościół Rotryjski i wszyscy jego biskupi wywodzą zatem swą sukcesję apostolską z nieprzerwanej linii trwającej aż od czasów I Rotrii, tj. przynajmniej od roku 2007. Badanie wywodu rotryjskiej sukcesji z poprzednich tworów eklezjalnych jest skomplikowane i obarczone dużym ryzykiem niepowodzenia z uwagi na wielką trudność w dotarciu do źródeł, które zaginęły przez niemal dwie dekady użytkowania różnych hostingów.

„Rebiba rotrianus” 

Kardynał Scipione Rebiba (1504-1577) jest postacią niezwykle ważną dla historii realnego Kościoła katolickiego, do niego bowiem zdecydowana większość katolickich biskupów może prześledzić swą sukcesję apostolską (4). W historii Kościoła Rotryjskiego można wyróżnić dwie postaci o podobnej wadze. Pierwszą i historycznie ważniejszą jest wspomniany wyżej Gregor Richard von Kaiser (później Karl Gregor Richard Habsburg-Lotharingen), jeden z Ojców Założycieli Kościoła, drugi w historii Patriarcha Rotrii jako Innocenty I, a później ponownie wielokrotny Biskup Rotrii. Wiadomo, że biskupem był przynajmniej od 29 lipca 2007 r., bowiem tego dnia po raz pierwszy zasiadł na Złotym Tronie. Brak źródeł uniemożliwia identyfikację jego konsekratora. Poszukiwania warto prowadzić na historycznym pierwszym forum Rotrii (5) oraz na historycznym forum Monarchii Austro-Węgierskiej z roku 2007 (6) za pomocą narzędzia WayBack Machine. Niestety zdecydowana większość treści wzmiankowanych forów nie zachowała się w zapisach narzędzia WayBack Machine, toteż zdobycie informacji na temat konsekratora oraz daty i miejsca konsekracji protoplasty rotryjskiej sukcesji apostolskiej może być niemożliwe metodą inną niż wywiad z najstarszymi mikronautami. Z całą jednak pewnością Gregor Richard von Kaiser był biskupem uznanym przez innych Ojców Kościoła, w tym pierwszego Patriarchę Victora. 
Drugą postacią, historycznie znacznie późniejszą, jest Ksawery van Berden. Od niego swą sukcesję apostolską wywodzą wszyscy biskupi III Rotrii oraz IV Rotrii, jak coraz częściej określa się obecną epokę. Ksawery van Berden, również konsekrowany w linii von Kaisera, jest zatem „wtórnym Rebibą” późniejszych dziejów Kościoła Rotryjskiego. 

Quis est consecrator?

Na potrzeby niniejszej pracy posługujemy się terminem „konsekrator”. Nie jest on najwłaściwszy w warunkach świata wirtualnego, niemniej stanowi zrozumiały dla wszystkich skrót myślowy. Niezbędne dla sporządzenia wywodu sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich jest jednak ustalenie, kto jest jej źródłem dla nowego biskupa - Patriarcha lub uprawiony biskup wydający nominację, czy biskup udzielający inwestytury? Kwestia ta jest przedmiotem odrębnych badań autora. Niemniej, z uwagi na fakt, iż nominacje wydawane są rutynowo ze skutkiem natychmiastowym, biskup sprawuje swą władzę nieraz wiele miesięcy przed odbyciem rytualnej inwestytury, sama instytucja inwestytury została wprowadzona znacznie później niż zwyczaj udzielania jedynie nominacji, a także z uwagi na ugruntowaną historycznie praktykę, tradycję i konsensus Kościoła, w niniejszej pracy uważamy moment wejścia w życie nominacji za przyjęcie urzędu biskupiego, a Patriarchę lub uprawnionego biskupa wydającego nominację za źródło sukcesji apostolskiej dla biskupa-elekta.


Lineae singulares successionis apostolicae pro omnibus episcopis

Poniżej zamieszono indywidualne wywody linii sukcesji apostolskiej dla wszystkich obecnie aktywnych biskupów Kościoła Rotryjskiego w kolejności losowej. Biskupi są wymienieni w porządku następującym: biskup, dla którego sporządzany jest wywód, następnie jego konsekrator, konsekrator jego konsekratora etc. Obok nazwiska zamieszczono źródło informacji o objęciu urzędu biskupiego oraz datę jego objęcia. Jednocześnie przyjęto zasadę, że urząd przywrócony musiał być wcześniej skutecznie utracony (na skutek odebrania, ważnego zrzeczenia lub śmierci), toteż za aktualne źródło sukcesji apostolskiej przyjęto tego, kto urząd przywrócił. Nie uwzględniono niektórych biskupów od dawna nieaktywnych, w związku z brakiem możliwości ustalenia ich jedności ze Stolicą Apostolską.

Stanisław Wieniawa

  1. Stanisław Wieniawa, 29 kwietnia 2022 r. (7)
  2. Pio Maria de Medici (Mikołaj I), 3 marca 2019 r. (8)
  3. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
  4. Ksawery van Berden (jako dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
  5. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  6. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  7. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Pio Maria de Medici

  1. Pio Maria de Medici (Mikołaj I), 3 marca 2019 r. (8)
  2. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
  3. Ksawery van Berden (jako dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
  4. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  5. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  6. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Mikołaj Dreder

  1. Mikołaj Dreder (Pius Leon I), 14 lutego 2019 r. (9)
  2. Ksawery van Berden (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 27 września 2014 r. (10)
  3. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  4. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  5. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep

  1. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep, 3 maja 2018 r. (17)
  2. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  3. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  4. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  5. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  6. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  7. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  8. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13) 

Albert Orański (sukcesja historyczna do września 2019 r.)

  1. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  2. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  3. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  4. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  5. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  6. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  7. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13) 

Albert Orański (aktualna sukcesja po przywróceniu na urząd biskupi 16 stycznia 2026 r.)

  1. Albert Orański, 16 stycznia 2026 r. (23)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Henryk Ziemiański-Wieniawa

  1. Henryk Ziemiański-Wieniawa, 4 sierpnia 2025 r. (19)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Fryderyk Orański (Albert PP.)

  1. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  2. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  3. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  4. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  5. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  6. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  7. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  8. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  9. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Guliano Giuseppe Montini

  1. Guliano Giuseppe Montini, 24 maja 2025 r. (20)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Nicefor Nicejski

  1. Nicefor Nicejski, 21 czerwca 2025 r. (21)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)


Benedykt Krakowski


  1. Benedykt Krakowski, 8 sierpnia 2025 r. (22)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Maurycy Orański

  1. Maurycy Orański, 26 czerwca 2025 r. (24)
  2. Fryderyk Orański (Albert), 19 maja 2025 r. (18) 
  3. Aurelio Loreno Carlo Paolo de Medici y Zep (jako Dziekan Kolegium Kardynalskiego na mocy wyboru Konklawe), 3 maja 2018 r. (17)
  4. Albert Orański (Pius VI), 11 lutego 2016 r. (16)
  5. Severino Castiglioni (Pius V), 23 stycznia 2016 r. (15)
  6. Michelangelo Farnese (Aleksander IV), 26 grudnia 2015 r. (14)
  7. Ksawery van Berden (jako Regent Stolicy Apostolskiej i Dziekan Kolegium Kardynalskiego),  27 września 2014 r. (10)
  8. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  9. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  10. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)



Circulus vitiosus - de paradoxis

Przykład Alberta Orańskiego uwidacznia możliwość wystąpienia zjawiska błędnego koła w wywodach sukcesji apostolskiej biskupów rotryjskich. Ponieważ urząd może być ważnie i całkowicie utracony (w przeciwieństwie do teologii realnego Kościoła katolickiego), np. na skutek zrzeczenia, odebrania lub śmierci, a następnie przywrócony, biskup rotryjski może być jednocześnie konsekratorem jednego ze swoich konsekratorów, jeśli wcześniej posiadał i utracił urząd, który następnie został mu przywrócony. Ten paradoks jednak doskonale ilustruje fakt, iż w Kościele Rotryjskim urząd biskupi oraz sukcesja apostolska nie mają nadprzyrodzonego charakteru sakramentalnego i nie są niezbywalną „własnością” biskupa, ale stanowią udział we władzy i misji całego Kościoła.

Radix communis

Patrząc na powyższe wywody wszystkich współczesnych aktywnych biskupów rotryjskich, można bez trudu rozpoznać wspólny korzeń sukcesji całego episkopatu, który łączy wszystkich obdarzonych biskupstwem. Fakt ten ukazuje jedność i historyczną ciągłość urzędu biskupiego w Kościele Rotryjskim oraz wskazuje na niezaprzeczalną ważność każdego sprawowanego urzędu arcypasterskiego. Wspólny rdzeń sukcesji apostolskiej całego rotryjskiego episkopatu, wywodzący się przez Ksawerego van Berdena (biskup od 27 września 2014 r.) od Karla G. R. Habsburg-Lotaryńskiego (biskup przed 29 lipca 2007 r.) prezentuje się tak, jak poniżej.

  1. różne linie współczesnych biskupów rotryjskich
  2. Ksawery van Berden, 27 września 2014 r. (10)
  3. Franciszek F. Habsburg-Lotaryński (Pius IV), 4 kwietnia 2010 r. (11)
  4. Lorenzo de Medici (Pius II), 27 czerwca 2008 r. (12)
  5. Karl G. R. Habsburg-Lotaryński (wcześniej Gregor Richard von Kaiser), przed 29 lipca 2007 r., konsekrator nieznany (13)

Lineae laterales separatae

Po Ksawerym van Berden możemy wyróżnić dwie odrębne linii boczne, które biorą od niego początek i trwają do dnia dzisiejszego. Wymieniono jedynie aktywnych obecnie biskupów. Są to kolejno:

  1. Linia Mikołaja Dredera - 3 biskupów: Mikołaj Dreder, Pio Maria de Medici, Stanisław Wieniawa
  2. Linia Michelangelo Farnese - 8 biskupów: Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep, Fryderyk Orański, Albert Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański.

Ponadto dla niektórych biskupów, którzy konsekrowali kiedyś innych biskupów, można wskazać biskupów „potomnych”, czyli następujących po nich w liniach sukcesji apostolskiej. Poniżej przedstawiono takie zestawienie dla obecnie aktywnych biskupów spełniających te kryteria.

  1. Mikołaj Dreder - 2 biskupów potomnych: Pio Maria de Medici, Stanisław Wieniawa
  2. Pio Maria de Medici - 1 biskup potomny: Stanisław Wieniawa
  3. Albert Orański (wg historycznej linii sukcesji) - 8 biskupów potomnych (w tym on sam): Aurelio Lorenzo Carlo Paolo de Medici y Zep, Fryderyk Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (sic!)
  4. Aurelio Lorenzo Carlo de Medici y Zep - 7 biskupów potomnych: Fryderyk Orański, Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (wg aktualnej linii sukcesji)
  5. Fryderyk Orański - 6 biskupów potomnych: Guliano Giuseppe Montini, Nicefor Nicejski, Benedykt Krakowski, Henryk Ziemiański-Wieniawa, Maurycy Orański, Albert Orański (wg aktualnej linii sukcesji)

Conclusio

Z powyższej analizy można wyciągnąć wiele wniosków niezwykle istotnych dla Kościoła Rotryjskiego. Po pierwsze, Kościół Rotryjski od niemal dwóch dekad zachowuje nieprzerwaną sukcesję apostolską. Nie przerwały jej nawet kryzysy i przemiany wyznaczające epoki I, II, III i IV Rotrii. Kościół Rotryjski ma współcześnie zachowaną ciągłość aż od Ojców Założycieli. Po drugie, mimo niemal dwudziestoletniej historii Kościoła Rotryjskiego, w wywodzie sukcesji apostolskiej żadnego z biskupów nie odkryto nieścisłości i uzurpacji. Każdy biskup posiada sukcesję apostolską dobrze udokumentowaną aż do epoki Ojców Założycieli w I Rotrii. Nadto wykazano, że Kościół Rotryjski posiada najstarszą sukcesję apostolską w całym Mikroświecie, co dowodzi i wzmacnia jego legitymację. Udowodniono wreszcie, że w Kościele Rotryjskim urząd biskupi nie jest prywatną i niezbywalną własnością pojedynczego biskupa, ale wspólnym dobrem Kościoła.


Przypisy

  1. Succesio apostolica in Micromundo atque legitimatio Sanctae Ecclesiae Rotrianae. Aurelio de Medici y Zep, 2023 r.
  2. Biskupi I Rotrii - Kronika I Państwa Kościelnego. Mikołaj Dreder, 2021 r.
  3. Micropedia - Ojcowie Kościoła
  4. Wikipedia - Scipione Rebiba
  5. rotria.dbv.pl
  6. http://www.austro.wegry.prv.pl/
  7. MP: Quaeens me, sedisti lassus - Stanisław Wieniawa
  8. MP: Mitis Iudex Dominus Iesus - Pio Maria Facibeni
  9. MP: UT UNUM SINT - Nicolavm Dreder
  10. Inwestytura biskupia Ksawerego van Berdena z odczytaniem MP: In saecula saeculorum Piusa IV
  11. Dziennik praw z nominacją biskupią Ferdynanda Radziwiłła (później Franciszek F. Habsburg-Lotaryński) z rąk Piusa II
  12. Nominacja biskupia Lorenza de Medici z rąk Klemensa II
  13. Poczet Patriarchów Kościoła Rotryjskiego (nieaktualizowany od 2022 r.)
  14. MP EXTRA ORDINEM: Quod verum est, meum est - Michaelangelo Farnese
  15. MP: Fidelis inveniatur - Severino Castiglioni
  16. MP: Misericordia - Albert Wilhelm van Oranje - Nassau
  17. MP: Laus Deo - Aurelio de Medici y Zep
  18. Nominacja biskupia: Fryderyk von Baden
  19. MP: Episcopatus Gratia - Henryk Ziemiański
  20. MP: Spiritus Principalis - Guliano Giuseppe Montini
  21. MP: Pastoralis Sollicitudo - Nicefor Nicejski
  22. MP: In Vinea Domini - Benedykt Krakowski
  23. MP: Praedicate Evangelium - A. Orański
  24. MP: Fidelis Custos - M. Orański
]]> <![CDATA[Bakalaureat. Ikonografia i motyw Dobrego Pasterza w sztuce chrześcijańskiej]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3432 Sat, 30 Aug 2025 21:23:14 +0200 Nicefor]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3432 Ikonografia i motyw Dobrego Pasterza w sztuce chrześcijańskiej - od katakumb do Rotrii
Autor: Nicefor Nicejski
Promotor: brak
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego


Anno Domini MMXXV

Rozdział I. Dobry Pasterz w Piśmie Świętym i teologii pierwszych wieków

Motyw Dobrego Pasterza ma swoje korzenie głęboko osadzone w Piśmie Świętym, zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. W Starym Przymierzu to właśnie Bóg jest pierwszym i najdoskonalszym Pasterzem swojego ludu. Najbardziej poruszającym tego przykładem jest Psalm 23, będący osobistym wyznaniem wiary: „Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego”. To Jahwe prowadzi, chroni, karmi i pociesza, dając schronienie w obliczu niebezpieczeństwa. Prorocy rozwijają ten obraz, nadając mu także wymiar mesjański i krytyczny. W szczególności Ezechiel w rozdziale 34 kieruje surowe słowa przeciwko „pasterzom Izraela”, czyli niegodziwym przywódcom ludu, którzy dbają tylko o siebie. Bóg zapowiada, że sam odszuka swoich owiec i ustanowi nad nimi „jednego pasterza”, sługę Dawida, który będzie je paść (Ez 34, 23). W Nowym Testamencie to właśnie Jezus z Nazaretu wypełnia tę zapowiedź, wprost nazywając siebie „Dobrym Pasterzem” w Ewangelii Jana (10, 11). To radykalne samookreślenie stanowi sedno Jego misji: „Dobry pasterz życie swoje oddaje za owce”. Kontrastuje On siebie z „najemnikiem”, który ucieka na widok wilka, nie dbając o owce. Innym kluczowym tekstem jest przypowieść z Ewangelii Łukasza (15, 3-7) o pasterzu, który zostawia dziewięćdziesiąt dziewięć owiec na pustkowiu, by odnaleźć jedną zagubioną, i raduje się jej powrotem. Te obrazy ukazują nie tyle władzę, co bezinteresowną miłość, odpowiedzialność i poświęcenie Pasterza dla swoich owiec.

Z tych biblijnych fundamentów wyłania się bogata warstwa teologiczna. Tytuł „Dobry Pasterz” staje się jednym z najważniejszych chrystologicznych określeń, podkreślających naturę i posłannictwo Jezusa Chrystusa. Przede wszystkim, jest On Pasterzem w sensie zbawcy i przewodnika, który nie tylko zna swoje owce „po imieniu”, ale także „wiedzie je na zielone pastwiska” zbawienia. Kluczowym elementem jest Jego ofiara – dobry pasterz dobrowolnie oddaje życie za owce, co jest czytelnym nawiązaniem do misterium paschalnego i odkupieńczej śmierci na krzyżu. Jego autorytet nie wynika z przymusu, ale z wzajemnej relacji i rozpoznania: „owce słuchają jego głosu”. To wprowadza relacyjny i osobisty wymiar wiary, przeciwstawiający się bezdusznej instytucjonalności. Wreszcie, motyw ten niesie ze sobą obietnicę jedności i powszechności – Je mówi także o „innych owcach, które nie są z tej owczarni”, zapowiadając, że i one staną się jedno pod Jego przewodnictwem (J 10, 16). Dobry Pasterz jest więc ikoną Bożej miłości, sprawiedliwości i troski o każdego człowieka.

Ta głęboka symbolika została natychmiast podjęta i rozwinięta przez wczesny Kościół. Ojcowie Kościoła, tacy jak św. Augustyn czy Klemens Aleksandryjski, widzieli w Chrystusie-Dobrym Pasterzu doskonałe wypełnienie starotestamentowych proroctw i archetyp prawdziwego przewodnictwa duchowego. Św. Augustyn w swoich komentarzach do Psalmu 22 czy Ewangelii według Św. Jana często podkreślał pokorę i miłosierdzie Pasterza, który schyla się, by wziąć na swe ramiona grzeszną, zagubioną ludzkość. Dla Klemensa Aleksandryjskiego Chrystus-Pasterz jest także Pedagogiem – wychowawcą prowadzącym ludzkość do dojrzałości w wierze. Ta recepcja nie ograniczała się tylko do sfery literackiej; bardzo szybko przeniknęła do liturgii, zwłaszcza pogrzebowej, gdzie symbolizowała nadzieję na zbawienie i opiekę Bożą w drodze do życia wiecznego. Modlitwy i hymny nawiązywały do tej figury, utrwalając ją w świadomości pierwszej wspólnoty chrześcijan i przygotowując grunt pod jej artystyczne wyrazy, które rozwinęły się pełnią w katakumbach. Teologiczna refleksja Ojców utrwaliła więc obraz Dobrego Pasterza nie jako sentymentalną alegorię, ale jako fundamentalną prawdę o Bogu, który jest bliski i który zbawia.

Rozdział II. Wizerunek Dobrego Pasterza w sztuce chrześcijańskiej na przestrzeni wieków

Wizerunek Dobrego Pasterza, wywodzący się wprost z antycznej symboliki (np. Hermesa Krioforosa), już w sztuce wczesnochrześcijańskiej, choćby na słynnym fresku z III wieku w Katakumbach Pryscylli w Rzymie, stał się czytelnym, dyskretnym znakiem rozpoznawczym wyznawców Chrystusa. Przedstawiano go wówczas najczęściej jako młodego, bezbrodego mężczyznę niosącego na ramionach owcę – był to więc obraz nadziei, zbawienia i opatrzności Bożej. Wraz z erykowaniem chrześcijaństwa i rozwojem teologii, nastąpiła ewolucja tego motywu. W okresie bizantyjskim i średniowieczu pierwotny, bliski antykowi wizerunek młodzieńca ustąpił miejsca hieratycznym, majestatycznym przedstawieniom Chrystusa-Pantokratora (Wszechwładcy) lub Sędziego. Motyw Dobrego Pasterza nie zniknął całkowicie, ale stał się mniej prominentny, znajdując miejsce głównie w sztuce drobnej, iluminacjach manuskryptów czy dewocjonaliach. Ponowne odkrycie jego ludzkiego i dynamicznego wymiaru przyniosły dopiero renesans i barok, gdzie artyści tacy jak Bernini w rzeźbie ukazywali Chrystusa w ruchu, a motyw ten na dobre zadomowił się także w literaturze i muzyce sakralnej. Innym przykładem ukazania Jezusa Chrystusa jako dobrego pasterza może być barokowy obraz Bartolomé Estebana Murilla. Jednak nie on jeden stworzył tak przedstawionego Chrystusa. Ta ewolucja pokazuje wyraźne przejście od prostego, uniwersalnego symbolu do złożonej, teologicznie nasyconej figury, której znaczenie wciąż jednak pozostawało czytelne.

[Obrazek: Good_shepherd_02b_close.jpg]
Dobry Pasterz, Katakumby Świętego Kaliksta

[Obrazek: 400px-Good_shepherd_01_small.jpg]
Fresk przedstawiający Chrystusa Dobrego Pasterza z III wieku, Katakumby Pryscylli w Rzymie

[Obrazek: 8f0dd78c7d47bbc4ca992f178bf649ff.jpg]
Mozaika Mojżesza, San Vitale, Rawenna

[Obrazek: 322857d0d6f3ae8d3fb6dae4c0628edb.jpg]
Mauzoleum Galii Placydii, Rawenna, 450 r.

[Obrazek: 330px-Statue_du_%22Bon_Pasteur%22.jpg]
Dobry Pasterz, Muzea Watykańskie

[Obrazek: 400px-BuenPastorMurillo1660.jpg]
Dobry Pasterz (hiszp. El Buen Pastor) Autor: Bartolomé Esteban Murillo

[Obrazek: 400px-Bust_of_Jesus_Christ_by_Gianlorenzo_Bernini.jpg]
Popiersie Zbawiciela, rzeźba autorstwa Giovanniego Lorenzo Berniniego

[Obrazek: 400px-1750_Christus_als_Guter_Hirte_Nied...agoria.JPG]
Obraz Jezusa jako Dobrego Pasterza, Bawaria, 1750 r.

[Obrazek: 400px-The_Lord_is_my_Good_Shepherd.jpg]
"Pan jest moim Dobrym Pasterzem", obraz z 1923 roku

Rozdział III. Motyw Dobrego Pasterza w nauczaniu i praktyce Państwa Kościelnego Rotria

W Rotrii motyw Dobrego Pasterza wyszedł daleko poza ramy czystej ikonografii, stając się żywym elementem języka władzy, autorytetu i pojedania. Patriarchowie Rotrii, począwszy od jej początków, świadomie odwoływali się do tej figury, przedstawiając swoją posługę nie w kategoriach władzy, ale pastoralnej troski i odpowiedzialności za „owczarnię” wiernych. Termin ten szczególnie dobitnie wybrzmiewał w kluczowych dla życia Kościoła momentach kryzysu i schizm. Podczas pojednań indywidualnych, gdy powracał do wspólnoty schizmatycki duchowny, Patriarcha witał go słowami o przyjęciu „niczym dobry ojciec i dobry pasterz”, kładąc nacisk na miłosierdzie, a nie potępienie. Retoryka ta sięgała zenitu podczas wielkich rozłamów, takich jak powstanie Katolickiego Kościoła Powszechnego w 2010 roku za Patriarchy Celestyna I czy Kościoła Powszechnego Pollinu w 2023 za Piusa VIII. W oficjalnych odezwach i listach pasterskich, jak również zwykłych wypowiedziach na forum kardynałowie, biskupi Rotryjscy, a często sam Patriarcha, nawoływali wówczas „zbłąkane owce” i „pasterzy” nowych wspólnot do powrotu na łono jedynej owczarni, gwarantując otwartość i gotowość do dialogu. Obietnica, że Kościół przez swego zwierzchnika zawsze przyjmie powracających „jako dobry pasterz”, nie była pustym sloganem, lecz centralnym elementem rotryjskiej strategii jedności, bezpośrednio czerpiącym z ewangelicznego przykładu Chrystusa. W ten sposób starożytny symbol stał się w Rotrii fundamentalną zasadą działania i wiarygodnym znakiem jej tożsamości.

Bibliografia: ]]> Ikonografia i motyw Dobrego Pasterza w sztuce chrześcijańskiej - od katakumb do Rotrii
Autor: Nicefor Nicejski
Promotor: brak
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego


Anno Domini MMXXV

Rozdział I. Dobry Pasterz w Piśmie Świętym i teologii pierwszych wieków

Motyw Dobrego Pasterza ma swoje korzenie głęboko osadzone w Piśmie Świętym, zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. W Starym Przymierzu to właśnie Bóg jest pierwszym i najdoskonalszym Pasterzem swojego ludu. Najbardziej poruszającym tego przykładem jest Psalm 23, będący osobistym wyznaniem wiary: „Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego”. To Jahwe prowadzi, chroni, karmi i pociesza, dając schronienie w obliczu niebezpieczeństwa. Prorocy rozwijają ten obraz, nadając mu także wymiar mesjański i krytyczny. W szczególności Ezechiel w rozdziale 34 kieruje surowe słowa przeciwko „pasterzom Izraela”, czyli niegodziwym przywódcom ludu, którzy dbają tylko o siebie. Bóg zapowiada, że sam odszuka swoich owiec i ustanowi nad nimi „jednego pasterza”, sługę Dawida, który będzie je paść (Ez 34, 23). W Nowym Testamencie to właśnie Jezus z Nazaretu wypełnia tę zapowiedź, wprost nazywając siebie „Dobrym Pasterzem” w Ewangelii Jana (10, 11). To radykalne samookreślenie stanowi sedno Jego misji: „Dobry pasterz życie swoje oddaje za owce”. Kontrastuje On siebie z „najemnikiem”, który ucieka na widok wilka, nie dbając o owce. Innym kluczowym tekstem jest przypowieść z Ewangelii Łukasza (15, 3-7) o pasterzu, który zostawia dziewięćdziesiąt dziewięć owiec na pustkowiu, by odnaleźć jedną zagubioną, i raduje się jej powrotem. Te obrazy ukazują nie tyle władzę, co bezinteresowną miłość, odpowiedzialność i poświęcenie Pasterza dla swoich owiec.

Z tych biblijnych fundamentów wyłania się bogata warstwa teologiczna. Tytuł „Dobry Pasterz” staje się jednym z najważniejszych chrystologicznych określeń, podkreślających naturę i posłannictwo Jezusa Chrystusa. Przede wszystkim, jest On Pasterzem w sensie zbawcy i przewodnika, który nie tylko zna swoje owce „po imieniu”, ale także „wiedzie je na zielone pastwiska” zbawienia. Kluczowym elementem jest Jego ofiara – dobry pasterz dobrowolnie oddaje życie za owce, co jest czytelnym nawiązaniem do misterium paschalnego i odkupieńczej śmierci na krzyżu. Jego autorytet nie wynika z przymusu, ale z wzajemnej relacji i rozpoznania: „owce słuchają jego głosu”. To wprowadza relacyjny i osobisty wymiar wiary, przeciwstawiający się bezdusznej instytucjonalności. Wreszcie, motyw ten niesie ze sobą obietnicę jedności i powszechności – Je mówi także o „innych owcach, które nie są z tej owczarni”, zapowiadając, że i one staną się jedno pod Jego przewodnictwem (J 10, 16). Dobry Pasterz jest więc ikoną Bożej miłości, sprawiedliwości i troski o każdego człowieka.

Ta głęboka symbolika została natychmiast podjęta i rozwinięta przez wczesny Kościół. Ojcowie Kościoła, tacy jak św. Augustyn czy Klemens Aleksandryjski, widzieli w Chrystusie-Dobrym Pasterzu doskonałe wypełnienie starotestamentowych proroctw i archetyp prawdziwego przewodnictwa duchowego. Św. Augustyn w swoich komentarzach do Psalmu 22 czy Ewangelii według Św. Jana często podkreślał pokorę i miłosierdzie Pasterza, który schyla się, by wziąć na swe ramiona grzeszną, zagubioną ludzkość. Dla Klemensa Aleksandryjskiego Chrystus-Pasterz jest także Pedagogiem – wychowawcą prowadzącym ludzkość do dojrzałości w wierze. Ta recepcja nie ograniczała się tylko do sfery literackiej; bardzo szybko przeniknęła do liturgii, zwłaszcza pogrzebowej, gdzie symbolizowała nadzieję na zbawienie i opiekę Bożą w drodze do życia wiecznego. Modlitwy i hymny nawiązywały do tej figury, utrwalając ją w świadomości pierwszej wspólnoty chrześcijan i przygotowując grunt pod jej artystyczne wyrazy, które rozwinęły się pełnią w katakumbach. Teologiczna refleksja Ojców utrwaliła więc obraz Dobrego Pasterza nie jako sentymentalną alegorię, ale jako fundamentalną prawdę o Bogu, który jest bliski i który zbawia.

Rozdział II. Wizerunek Dobrego Pasterza w sztuce chrześcijańskiej na przestrzeni wieków

Wizerunek Dobrego Pasterza, wywodzący się wprost z antycznej symboliki (np. Hermesa Krioforosa), już w sztuce wczesnochrześcijańskiej, choćby na słynnym fresku z III wieku w Katakumbach Pryscylli w Rzymie, stał się czytelnym, dyskretnym znakiem rozpoznawczym wyznawców Chrystusa. Przedstawiano go wówczas najczęściej jako młodego, bezbrodego mężczyznę niosącego na ramionach owcę – był to więc obraz nadziei, zbawienia i opatrzności Bożej. Wraz z erykowaniem chrześcijaństwa i rozwojem teologii, nastąpiła ewolucja tego motywu. W okresie bizantyjskim i średniowieczu pierwotny, bliski antykowi wizerunek młodzieńca ustąpił miejsca hieratycznym, majestatycznym przedstawieniom Chrystusa-Pantokratora (Wszechwładcy) lub Sędziego. Motyw Dobrego Pasterza nie zniknął całkowicie, ale stał się mniej prominentny, znajdując miejsce głównie w sztuce drobnej, iluminacjach manuskryptów czy dewocjonaliach. Ponowne odkrycie jego ludzkiego i dynamicznego wymiaru przyniosły dopiero renesans i barok, gdzie artyści tacy jak Bernini w rzeźbie ukazywali Chrystusa w ruchu, a motyw ten na dobre zadomowił się także w literaturze i muzyce sakralnej. Innym przykładem ukazania Jezusa Chrystusa jako dobrego pasterza może być barokowy obraz Bartolomé Estebana Murilla. Jednak nie on jeden stworzył tak przedstawionego Chrystusa. Ta ewolucja pokazuje wyraźne przejście od prostego, uniwersalnego symbolu do złożonej, teologicznie nasyconej figury, której znaczenie wciąż jednak pozostawało czytelne.

[Obrazek: Good_shepherd_02b_close.jpg]
Dobry Pasterz, Katakumby Świętego Kaliksta

[Obrazek: 400px-Good_shepherd_01_small.jpg]
Fresk przedstawiający Chrystusa Dobrego Pasterza z III wieku, Katakumby Pryscylli w Rzymie

[Obrazek: 8f0dd78c7d47bbc4ca992f178bf649ff.jpg]
Mozaika Mojżesza, San Vitale, Rawenna

[Obrazek: 322857d0d6f3ae8d3fb6dae4c0628edb.jpg]
Mauzoleum Galii Placydii, Rawenna, 450 r.

[Obrazek: 330px-Statue_du_%22Bon_Pasteur%22.jpg]
Dobry Pasterz, Muzea Watykańskie

[Obrazek: 400px-BuenPastorMurillo1660.jpg]
Dobry Pasterz (hiszp. El Buen Pastor) Autor: Bartolomé Esteban Murillo

[Obrazek: 400px-Bust_of_Jesus_Christ_by_Gianlorenzo_Bernini.jpg]
Popiersie Zbawiciela, rzeźba autorstwa Giovanniego Lorenzo Berniniego

[Obrazek: 400px-1750_Christus_als_Guter_Hirte_Nied...agoria.JPG]
Obraz Jezusa jako Dobrego Pasterza, Bawaria, 1750 r.

[Obrazek: 400px-The_Lord_is_my_Good_Shepherd.jpg]
"Pan jest moim Dobrym Pasterzem", obraz z 1923 roku

Rozdział III. Motyw Dobrego Pasterza w nauczaniu i praktyce Państwa Kościelnego Rotria

W Rotrii motyw Dobrego Pasterza wyszedł daleko poza ramy czystej ikonografii, stając się żywym elementem języka władzy, autorytetu i pojedania. Patriarchowie Rotrii, począwszy od jej początków, świadomie odwoływali się do tej figury, przedstawiając swoją posługę nie w kategoriach władzy, ale pastoralnej troski i odpowiedzialności za „owczarnię” wiernych. Termin ten szczególnie dobitnie wybrzmiewał w kluczowych dla życia Kościoła momentach kryzysu i schizm. Podczas pojednań indywidualnych, gdy powracał do wspólnoty schizmatycki duchowny, Patriarcha witał go słowami o przyjęciu „niczym dobry ojciec i dobry pasterz”, kładąc nacisk na miłosierdzie, a nie potępienie. Retoryka ta sięgała zenitu podczas wielkich rozłamów, takich jak powstanie Katolickiego Kościoła Powszechnego w 2010 roku za Patriarchy Celestyna I czy Kościoła Powszechnego Pollinu w 2023 za Piusa VIII. W oficjalnych odezwach i listach pasterskich, jak również zwykłych wypowiedziach na forum kardynałowie, biskupi Rotryjscy, a często sam Patriarcha, nawoływali wówczas „zbłąkane owce” i „pasterzy” nowych wspólnot do powrotu na łono jedynej owczarni, gwarantując otwartość i gotowość do dialogu. Obietnica, że Kościół przez swego zwierzchnika zawsze przyjmie powracających „jako dobry pasterz”, nie była pustym sloganem, lecz centralnym elementem rotryjskiej strategii jedności, bezpośrednio czerpiącym z ewangelicznego przykładu Chrystusa. W ten sposób starożytny symbol stał się w Rotrii fundamentalną zasadą działania i wiarygodnym znakiem jej tożsamości.

Bibliografia: ]]> <![CDATA[Badanie nt. realiozy - ANKIETA]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3224 Mon, 06 Feb 2023 16:09:37 +0100 Aurelio de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3224 Reverendissimi Domini atque Dominae,

w związku z moim żywym zainteresowaniem medycyną pastoralną, chciałbym rozpocząć badania w tym zakresie. Na samym początku tej drogi, pragnę zajęć się badaniem choroby, która zbiera w mikroświecie najstraszliwsze żniwo - realiozy (morbus realiosis). Celem badania jest zgromadzenie bardzo podstawowych informacji nt. epidemiologii realiozy w Rotrii. Podkreślam lokalny i próbny charakter badania, bowiem docelowo chciałbym przeprowadzić je na znacznie większej i globalnej grupie, tj. na mieszkańcach różnych państw. 
Badanie ma formę ankiety. Wszystkie pytania są dobrowolne, zaś sama ankieta anonimowa. Uzupełnienie jest nie powinno zająć więcej niż kilka minut. Po zebraniu danych, przystąpię do napisania publikacji, która oczywiście zostanie Państwu zaprezentowana. Zależy mi również na udoskonalaniu formy badania, więc będę wdzięczny za wszelkie uwagi i sugestie. 
Będę bardzo wdzięczny wszystkim, którzy uzupełnią ankietę. 


Link do ankiety
Cum debita reverentia
dr net. Aurelius card. de Medieces et Zepp
]]> Reverendissimi Domini atque Dominae,

w związku z moim żywym zainteresowaniem medycyną pastoralną, chciałbym rozpocząć badania w tym zakresie. Na samym początku tej drogi, pragnę zajęć się badaniem choroby, która zbiera w mikroświecie najstraszliwsze żniwo - realiozy (morbus realiosis). Celem badania jest zgromadzenie bardzo podstawowych informacji nt. epidemiologii realiozy w Rotrii. Podkreślam lokalny i próbny charakter badania, bowiem docelowo chciałbym przeprowadzić je na znacznie większej i globalnej grupie, tj. na mieszkańcach różnych państw. 
Badanie ma formę ankiety. Wszystkie pytania są dobrowolne, zaś sama ankieta anonimowa. Uzupełnienie jest nie powinno zająć więcej niż kilka minut. Po zebraniu danych, przystąpię do napisania publikacji, która oczywiście zostanie Państwu zaprezentowana. Zależy mi również na udoskonalaniu formy badania, więc będę wdzięczny za wszelkie uwagi i sugestie. 
Będę bardzo wdzięczny wszystkim, którzy uzupełnią ankietę. 


Link do ankiety
Cum debita reverentia
dr net. Aurelius card. de Medieces et Zepp
]]> <![CDATA[Sukcesja apostolska w Mikroświecie oraz legitymacja Świętego Kościoła Rotryjskiego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3205 Tue, 31 Jan 2023 22:46:51 +0100 Aurelio de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=3205 Succesio apostolica in Micromundo atque legitimatio Sanctae Ecclesiae Rotrianae
Sukcesja apostolska w Mikroświecie oraz legitymacja Świętego Kościoła Rotryjskiego

mgr net. Aurelio Lorenzo Carlo de Medici y Zep
Praca doktorska pod kierunkiem prof. Piusa Marii Cezarego de Medici, to jest Jego Świątobliwości Piusa VIII
XXXI I MMXXIII A.D.

Praefatio

Sukcesja apostolska (łac. succesio apostolica) jest definiowana przez Słownik Języka Polskiego PWN jako nieprzerwane następstwo biskupów (począwszy od apostołów) prawnie wybranych i ważnie konsekrowanych, którzy strzegą i przekazują tzw. depozyt wiary (z tej racji biskupi są określani następcami apostołów). Sukcesja apostolska wyraża ciągłość w sprawach wiary i praktyk religijnych w Kościele. Szczególną potrzebą v-teologii jest przełożenie tej definicji na warunki mitkronacyjne, które wymagają trzymania się dogmatów i Pisma Świętego jedynie na warstwie narracyjnej. Przede wszystkim, są to warunki, w których nigdy nie zaistniały faktycznie wydarzenia działalności Jezusa oraz jego uczniów. Nie można zatem wywodzić w Mikroświecie sukcesji apostolskiej od Apostołów, którzy nigdy mikronautami nie byli i żadnym innym mikronautom nie przekazali swej władzy przez gest nałożenia rąk, a zatem konsekrację. Kościół Rotryjski zachowuje wobec realnych dogmatów pozycję neutralną i obojętną w sensie realnym i pozostawia te kwestie indywidualnemu rozeznaniu jego członków, a uznaje je jedynie na warstwie narracyjnej. Pozwala to zatem jak najbardziej na wykorzystanie realnej dogmatyki w charakterze pomocy przy definiowaniu mikronacyjnej sukcesji apostolskiej, przy jednoczesnym braku oczekiwania, aby Kościół wirtualny głosił prawdy wiary w sposób taki sam, jak czyni to jego realny odpowiednik. Zasadniczym problemem pozostaje zatem zdefiniowanie mikronacyjnych odpowiedników dwóch warunków zachowania sukcesji apostolskiej - następstwa biskupów nieprzerwanie od apostołów oraz depozytu wiary. Na końcu zaś rozpatrzymy w świetle naszych wniosków ostatni problem, tj. legitymację Kościoła Rotryjskiego. 

Succesio episcoporum 

Jak wyjaśniliśmy we wstępie, realni Apostołowie nie byli nigdy mikronautami i nie stworzyli Kościoła w Mikroświecie, co w sposób oczywisty wyklucza wywodzenie od nich jakiejkolwiek sukcesji czy legitymacji v-władz kościelnych. Również żadni realni ważnie wyświęceni biskupi nie przekazali swej sukcesji biskupom wirtualnym, co zresztą nie byłoby i tak możliwe, z uwagi na funkcjonowanie w zupełnie innych warunkach. Uznać zatem należy, że mikronacyjna sukcesja apostolska jest czymś zupełnie odrębnym niż ta realna i wywodzić ją należy z innego źródła. Koniecznym zatem staje się odkrycie ludzi, którzy w warunkach mikronacyjnych spełnili taką samą rolę, jak w świecie realnym Apostołowie. Wpierw skupić się należy na samej definicji słowa „apostoł”.  Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN jest to jeden z dwunastu uczniów Chrystusa; propagator chrześcijaństwa, przenośnie: krzewiciel jakiejś idei, nauki, jakichś poglądów itp. Uznając pierwszą definicję za niemożliwą do spełnienia, należy oprzeć się na dwóch następnych i stwierdzić, że wirtualnymi odpowiednikami Apostołów będą ludzie, którzy chrześcijaństwo do Mikroświata przynieśli i je tu krzewili, oczywiście na sposób do mikronacji adekwatny. Ktoś mógłby spytać, którzy głosiciele chrześcijaństwa będą tymi właściwymi, skoro wielu już ich było? Otóż, prócz warunku bycia pierwszymi, winni oni spełnić warunek wyrażony w rozdziale 7. Ewangelii św. Mateusza: Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia, albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców.  Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. A więc: poznacie ich po ich owocach. (Mt 7, 15-20). Jakich zaś owoców oczekujemy od założycieli v-religii? Po pierwsze, że głoszona przez nich nauka w sposób nieskażony i niepomniejszony przetrwa mimo zawirowań historii. Po drugie zaś, że przekazywana przez nich sukcesja władzy nie zostanie przerwana. Ostatecznie zaś, że z ich działalności wyniknie coś dobrego, np. w aspekcie kulturowego rozwoju Mikroświata. Reasumując, wirtualnymi odpowiednikami Apostołów będą zatem najdawniejsi spośród tych ludzi, których nauka i nieprzerwana sukcesja władzy przetrwały do dziś. Od tych ludzi wywodziła się będzie sukcesja apostolska, którą uznać należy za ważną i dającą legitymację do określania się prawdziwym v-Kościołem. 

Succesio doctrinae seu traditionis 

Wiele sporów i nieporozumień narosło wokół rozumienia pojęcia nauki v-Kościoła. Niejeden bowiem oczekuje, iż Kościół wirtualny, na wzór realnego, głosił będzie dogmaty chrześcijańskie i ewangelizował. Inni zaś głoszą, że Kościół - zupełnie przeciwnie - winien być instytucją wyłącznie fabularną, rozmytą i nieostrą. Nie taka jest jednak rola mikronacyjnego Kościoła, który pełni - jak wszystkie inne organizmy Mikroświata - funkcję areny rozrywkowej i edukacyjnej. Doktryną zatem v-Kościoła, specyficznie rozumianą, będzie sposób rozumienia istoty Kościoła, odwołującego się do tradycji i dziedzictwa chrześcijaństwa katolickiego, zorganizowanego w sposób podobny i do niego nawiązującego, będącego przy tym instytucją w pełni wirtualną. Tak Kościół widzieli pierwsi v-chrześcijanie i tak widzą go ich następcy. Zdecydowanie lepiej niż „doktryna” pasuje tu zatem określenie „tradycja”.

Quis?

Priorytetowym zdaje się pytanie o to, których poprzedników naszych w Mikroświecie można uznać za spełniających te warunki, a zatem będących źródłem prawdziwej sukcesji apostolskiej. Poszukiwania te należy jednak rozpocząć w czasach zupełnie współczesnych, systematyzując obecnie działające wyznania chrześcijańskie w mikronacjach. Natrafimy zatem pierwej na Kościół Rotryjski, który jako jedyny chyba utarł się w świadomości mikronautów jako naturalne skojarzenie, gdy mowa o wirtualnym Kościele. Po wtóre, szukając głębiej, trafimy jeszcze na tzw. Kościół Powszechny Pollinu, aktualną emanację opozycji antyrotryjskiej. Skupmy się najpierw na tej drugie wspólnocie. Ma ona metrykę liczoną w kilkunastu dniach i wyrosła na gruncie dawnych, ekskomunikowanych duchownych rotryjskich (Krzysztof Windsor) oraz innych działaczy, chcących wykorzystać chwilę słabości Rotrii. Należy do nurtu alternatywnego v-chrześcijaństwa, do którego należały w przeszłości m. in.  Mikronacyjna Wspólnota Chrześcijańska (na fali buntu w lutym 2021 r.), Kościół Ekumeniczny (2018 r.), Państwo Kościelne Piza, Kościół Kalrykański, Kościół w Akwizgranie, Kościół Piusowy, Surmeński, Aguriański, Kościół Orientyki, Kościół Ewangeliczny, Kościół Obediencji Galicyjskiej i dziesiątki innych. Wszystkie je łączy to, że upadły, a ich prowodyrzy wrócili skruszeni do Rotrii lub przepadli. Skupmy się jednak na istniejącym jeszcze KPP, którego egzystencja jest dla nas bardzo fortunnym i wygodnym przykładem. Poddajmy go swoistej próbie na sukcesję apostolską i rozważmy, czy ją posiada. Czy jest to grono pierwszych krzewicieli chrześcijaństwa w Mikroświecie? Nie. Czy posiada instytucjonalną ciągłość z pierwszymi chrześcijanami w v-świecie? Nie, instytucja ta wywodzi się sama z siebie. Czy posiada ciągłość tradycji z pierwszymi chrześcijanami w mikroświecie? Nie. Czy poprzez wieloletnie istnienie dowiódł, iż daje dobre owoce? Nie, działa od kilkunastu dni. KPP nie spełnia żadnego warunku, by uznać go za wspólnotę posiadającą sukcesję apostolską. Jest wobec tego instytucją samozwańczą. Przejdźmy zatem do omówienia Kościoła Rotryjskiego. Istnieje nieprzerwanie (choć z okresami marazmu, które wyznaczają tradycyjne granice I, II i III Rotrii) od 2007 roku, zachowując ciągłość instytucjonalną, a przede wszystkim ciągłość sukcesji władzy biskupiej. Uznaje niezmienną doktrynę (czy też tradycję) dotyczącą istoty Kościoła i celu jego istnienia od samego początku, przez ponad piętnaście lat krzewiąc v-chrześcijaństwo w całym Mikroświecie, dowodząc jednocześnie, że potrafi przynosić dobre owoce. Gdy prześledzimy sukcesję dzisiejszych biskupów rotryjskich, trafimy do sięgających 2007 r. Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Katolickiego Kościoła Tyrencji, które łącząc się - na pojednaniu i zgodzie, dążąc do jedności, właśnie na zasadach życia chrześcijańskiego - utworzyły Kościół Rotryjski. Na takim fundamencie wyrosła Rotria - z pojednania, zgody i dążenia do jedności. Nie tylko dała dobre owoce, ale sama jest dobrym owocem. Wyrosła z dwóch najdawniejszych wspólnot wczesnochrześcijańskich w Mikroświecie, których tradycja wciąż nieprzerwanie w Rotrii trwa. Ustaliliśmy zatem, iż od współcześnie istniejących wspólnot v-chrześcijańskich można wywieść wywód przynajmniej do 2007 roku, do Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Katolickiego Kościoła Tyrencji, najwcześniejszych wspólnot v-chrześcijańskich, których tradycja wciąż trwa. Można zatem uznać, że mikronacyjnymi odpowiednikami Apostołów byli ci ludzie, którzy wyżej wymienione kościoły stworzyli i połączyli w Kościół Rotryjski.

Consecratio seu nominatio

Istotnym warunkiem zachowania sukcesji apostolskiej przez daną wspólnotę jest odpowiednie przekazywanie urzędu następcom. W mikronacjach nie funkcjonuje pojęcie sakramentu, a zatem nie ma też sakramentalnego i niezbywalnego kapłaństwa, które przekazuje się na drodze święceń i nałożenia rąk. Kapłaństwo, również episkopat, jest wobec tego urzędem sprawowanym na mocy nominacji i zawsze w imieniu Kościoła, w komunii z nim, a zatem z poprzednimi pokoleniami v-chrześcijan, a przez to również z pierwszymi ojcami - założycielami.  W mikronacjach nie będzie zatem biskup stawał się biskupem poprzez nałożenie rąk i nie może być do godności tej wyniesiony ważnie, lecz niegodnie, ani nie może się za biskupa wciąż uważać, pomimo zerwania komunii z Kościołem, jak jest to możliwe w świecie realnym, gdzie kapłaństwo (a zatem również i episkopat) nie są sprawowane w imieniu kogoś i na mocy dekretu, a na mocy święceń działających ex opere operato. Ciągłość ważnego sprawowania urzędu apostolskiego aż od założycieli do czasów obecnych wynika zatem z nieprzerwanej sekwencji nominacji biskupich ważnie udzielanych przez kolejnych uprawnionych do tego biskupów (zwyczajnie zatem Patriarchów), którzy oczywiście pozostają w komunii z Kościołem, rozumianym jako wspólnota żywych wiernych oraz ponadczasowa wspólnota tradycji od czasów założycieli. Nadto, ponieważ biskupi urząd jest sprawowany w imieniu Kościoła i z jego pełnomocnictwa, staje się udziałem wiernego, póki mu go nie odebrano. Jest zatem ważnie v-biskupem ten, kto został nań publicznie nominowany przez Patriarchę Rotrii, pozostaje w komunii z Rotrią i póki go z tego urzędu Patriarcha Rotrii nie zdjął. 

Legitimatio Sanctae Ecclesiae Rotrianae

Z wyższych naszych ustaleń można wyciągnąć bardzo ważkie wnioski. Ponieważ wprost od pierwotnej gminy chrześcijańskiej w Mikroświecie wywód swój bierze jedynie Kościół Rotryjski i jako jedyny, co dowiedliśmy, posiada on wciąż ważną sukcesję apostolską, jest jedyną wspólnotą v-chrześcijańską, która posiada legitymację do bycia Kościołem. Jest zatem jednym prawdziwym v-Kościołem, a zatem jedynym v-Kościołem w ogóle. Daje mu to zatem szczególną misję wśród mikronautów, jaką jest kultywowanie piękna chrześcijańskiej, zwłaszcza zaś katolickiej tradycji w warunkach państw wirtualnych. 

Summa

Sukcesja apostolska w mikroświecie wywodzi się bezpośrednio od pierwszych gmin chrześcijańskich, które swą władzę i tradycję przekazały swoim następcom, od których wywodzi się obecny Kościół Rotryjski, będący jedynym jej dzierżycielem. Jest przez to jedynym v-Kościołem posiadającym legitymację, a zatem w ogólności jedynym v-Kościołem, szczególnie posłanym i posiadającym przez to nie tylko przywilej, ale i obowiązek symulowania w warunkach państw wirtualnych tradycji, doktryny i struktury realnego Kościoła katolickiego.

Konflikt interesów

Autor nie deklaruje konfliktu interesów.



Bibliografia:

Słownik Języka Polskiego PWN
Micropedia  link 4.
Forum Państwa Kościelnego Rotria, link 1. 
Forum Rzeczypospolitej Obojga Narodów link 2.
Strona internetowa Księstwa Sarmacji link 3., 
Codex Iuris Canonici 
]]> Succesio apostolica in Micromundo atque legitimatio Sanctae Ecclesiae Rotrianae
Sukcesja apostolska w Mikroświecie oraz legitymacja Świętego Kościoła Rotryjskiego

mgr net. Aurelio Lorenzo Carlo de Medici y Zep
Praca doktorska pod kierunkiem prof. Piusa Marii Cezarego de Medici, to jest Jego Świątobliwości Piusa VIII
XXXI I MMXXIII A.D.

Praefatio

Sukcesja apostolska (łac. succesio apostolica) jest definiowana przez Słownik Języka Polskiego PWN jako nieprzerwane następstwo biskupów (począwszy od apostołów) prawnie wybranych i ważnie konsekrowanych, którzy strzegą i przekazują tzw. depozyt wiary (z tej racji biskupi są określani następcami apostołów). Sukcesja apostolska wyraża ciągłość w sprawach wiary i praktyk religijnych w Kościele. Szczególną potrzebą v-teologii jest przełożenie tej definicji na warunki mitkronacyjne, które wymagają trzymania się dogmatów i Pisma Świętego jedynie na warstwie narracyjnej. Przede wszystkim, są to warunki, w których nigdy nie zaistniały faktycznie wydarzenia działalności Jezusa oraz jego uczniów. Nie można zatem wywodzić w Mikroświecie sukcesji apostolskiej od Apostołów, którzy nigdy mikronautami nie byli i żadnym innym mikronautom nie przekazali swej władzy przez gest nałożenia rąk, a zatem konsekrację. Kościół Rotryjski zachowuje wobec realnych dogmatów pozycję neutralną i obojętną w sensie realnym i pozostawia te kwestie indywidualnemu rozeznaniu jego członków, a uznaje je jedynie na warstwie narracyjnej. Pozwala to zatem jak najbardziej na wykorzystanie realnej dogmatyki w charakterze pomocy przy definiowaniu mikronacyjnej sukcesji apostolskiej, przy jednoczesnym braku oczekiwania, aby Kościół wirtualny głosił prawdy wiary w sposób taki sam, jak czyni to jego realny odpowiednik. Zasadniczym problemem pozostaje zatem zdefiniowanie mikronacyjnych odpowiedników dwóch warunków zachowania sukcesji apostolskiej - następstwa biskupów nieprzerwanie od apostołów oraz depozytu wiary. Na końcu zaś rozpatrzymy w świetle naszych wniosków ostatni problem, tj. legitymację Kościoła Rotryjskiego. 

Succesio episcoporum 

Jak wyjaśniliśmy we wstępie, realni Apostołowie nie byli nigdy mikronautami i nie stworzyli Kościoła w Mikroświecie, co w sposób oczywisty wyklucza wywodzenie od nich jakiejkolwiek sukcesji czy legitymacji v-władz kościelnych. Również żadni realni ważnie wyświęceni biskupi nie przekazali swej sukcesji biskupom wirtualnym, co zresztą nie byłoby i tak możliwe, z uwagi na funkcjonowanie w zupełnie innych warunkach. Uznać zatem należy, że mikronacyjna sukcesja apostolska jest czymś zupełnie odrębnym niż ta realna i wywodzić ją należy z innego źródła. Koniecznym zatem staje się odkrycie ludzi, którzy w warunkach mikronacyjnych spełnili taką samą rolę, jak w świecie realnym Apostołowie. Wpierw skupić się należy na samej definicji słowa „apostoł”.  Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN jest to jeden z dwunastu uczniów Chrystusa; propagator chrześcijaństwa, przenośnie: krzewiciel jakiejś idei, nauki, jakichś poglądów itp. Uznając pierwszą definicję za niemożliwą do spełnienia, należy oprzeć się na dwóch następnych i stwierdzić, że wirtualnymi odpowiednikami Apostołów będą ludzie, którzy chrześcijaństwo do Mikroświata przynieśli i je tu krzewili, oczywiście na sposób do mikronacji adekwatny. Ktoś mógłby spytać, którzy głosiciele chrześcijaństwa będą tymi właściwymi, skoro wielu już ich było? Otóż, prócz warunku bycia pierwszymi, winni oni spełnić warunek wyrażony w rozdziale 7. Ewangelii św. Mateusza: Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia, albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców.  Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. A więc: poznacie ich po ich owocach. (Mt 7, 15-20). Jakich zaś owoców oczekujemy od założycieli v-religii? Po pierwsze, że głoszona przez nich nauka w sposób nieskażony i niepomniejszony przetrwa mimo zawirowań historii. Po drugie zaś, że przekazywana przez nich sukcesja władzy nie zostanie przerwana. Ostatecznie zaś, że z ich działalności wyniknie coś dobrego, np. w aspekcie kulturowego rozwoju Mikroświata. Reasumując, wirtualnymi odpowiednikami Apostołów będą zatem najdawniejsi spośród tych ludzi, których nauka i nieprzerwana sukcesja władzy przetrwały do dziś. Od tych ludzi wywodziła się będzie sukcesja apostolska, którą uznać należy za ważną i dającą legitymację do określania się prawdziwym v-Kościołem. 

Succesio doctrinae seu traditionis 

Wiele sporów i nieporozumień narosło wokół rozumienia pojęcia nauki v-Kościoła. Niejeden bowiem oczekuje, iż Kościół wirtualny, na wzór realnego, głosił będzie dogmaty chrześcijańskie i ewangelizował. Inni zaś głoszą, że Kościół - zupełnie przeciwnie - winien być instytucją wyłącznie fabularną, rozmytą i nieostrą. Nie taka jest jednak rola mikronacyjnego Kościoła, który pełni - jak wszystkie inne organizmy Mikroświata - funkcję areny rozrywkowej i edukacyjnej. Doktryną zatem v-Kościoła, specyficznie rozumianą, będzie sposób rozumienia istoty Kościoła, odwołującego się do tradycji i dziedzictwa chrześcijaństwa katolickiego, zorganizowanego w sposób podobny i do niego nawiązującego, będącego przy tym instytucją w pełni wirtualną. Tak Kościół widzieli pierwsi v-chrześcijanie i tak widzą go ich następcy. Zdecydowanie lepiej niż „doktryna” pasuje tu zatem określenie „tradycja”.

Quis?

Priorytetowym zdaje się pytanie o to, których poprzedników naszych w Mikroświecie można uznać za spełniających te warunki, a zatem będących źródłem prawdziwej sukcesji apostolskiej. Poszukiwania te należy jednak rozpocząć w czasach zupełnie współczesnych, systematyzując obecnie działające wyznania chrześcijańskie w mikronacjach. Natrafimy zatem pierwej na Kościół Rotryjski, który jako jedyny chyba utarł się w świadomości mikronautów jako naturalne skojarzenie, gdy mowa o wirtualnym Kościele. Po wtóre, szukając głębiej, trafimy jeszcze na tzw. Kościół Powszechny Pollinu, aktualną emanację opozycji antyrotryjskiej. Skupmy się najpierw na tej drugie wspólnocie. Ma ona metrykę liczoną w kilkunastu dniach i wyrosła na gruncie dawnych, ekskomunikowanych duchownych rotryjskich (Krzysztof Windsor) oraz innych działaczy, chcących wykorzystać chwilę słabości Rotrii. Należy do nurtu alternatywnego v-chrześcijaństwa, do którego należały w przeszłości m. in.  Mikronacyjna Wspólnota Chrześcijańska (na fali buntu w lutym 2021 r.), Kościół Ekumeniczny (2018 r.), Państwo Kościelne Piza, Kościół Kalrykański, Kościół w Akwizgranie, Kościół Piusowy, Surmeński, Aguriański, Kościół Orientyki, Kościół Ewangeliczny, Kościół Obediencji Galicyjskiej i dziesiątki innych. Wszystkie je łączy to, że upadły, a ich prowodyrzy wrócili skruszeni do Rotrii lub przepadli. Skupmy się jednak na istniejącym jeszcze KPP, którego egzystencja jest dla nas bardzo fortunnym i wygodnym przykładem. Poddajmy go swoistej próbie na sukcesję apostolską i rozważmy, czy ją posiada. Czy jest to grono pierwszych krzewicieli chrześcijaństwa w Mikroświecie? Nie. Czy posiada instytucjonalną ciągłość z pierwszymi chrześcijanami w v-świecie? Nie, instytucja ta wywodzi się sama z siebie. Czy posiada ciągłość tradycji z pierwszymi chrześcijanami w mikroświecie? Nie. Czy poprzez wieloletnie istnienie dowiódł, iż daje dobre owoce? Nie, działa od kilkunastu dni. KPP nie spełnia żadnego warunku, by uznać go za wspólnotę posiadającą sukcesję apostolską. Jest wobec tego instytucją samozwańczą. Przejdźmy zatem do omówienia Kościoła Rotryjskiego. Istnieje nieprzerwanie (choć z okresami marazmu, które wyznaczają tradycyjne granice I, II i III Rotrii) od 2007 roku, zachowując ciągłość instytucjonalną, a przede wszystkim ciągłość sukcesji władzy biskupiej. Uznaje niezmienną doktrynę (czy też tradycję) dotyczącą istoty Kościoła i celu jego istnienia od samego początku, przez ponad piętnaście lat krzewiąc v-chrześcijaństwo w całym Mikroświecie, dowodząc jednocześnie, że potrafi przynosić dobre owoce. Gdy prześledzimy sukcesję dzisiejszych biskupów rotryjskich, trafimy do sięgających 2007 r. Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Katolickiego Kościoła Tyrencji, które łącząc się - na pojednaniu i zgodzie, dążąc do jedności, właśnie na zasadach życia chrześcijańskiego - utworzyły Kościół Rotryjski. Na takim fundamencie wyrosła Rotria - z pojednania, zgody i dążenia do jedności. Nie tylko dała dobre owoce, ale sama jest dobrym owocem. Wyrosła z dwóch najdawniejszych wspólnot wczesnochrześcijańskich w Mikroświecie, których tradycja wciąż nieprzerwanie w Rotrii trwa. Ustaliliśmy zatem, iż od współcześnie istniejących wspólnot v-chrześcijańskich można wywieść wywód przynajmniej do 2007 roku, do Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Katolickiego Kościoła Tyrencji, najwcześniejszych wspólnot v-chrześcijańskich, których tradycja wciąż trwa. Można zatem uznać, że mikronacyjnymi odpowiednikami Apostołów byli ci ludzie, którzy wyżej wymienione kościoły stworzyli i połączyli w Kościół Rotryjski.

Consecratio seu nominatio

Istotnym warunkiem zachowania sukcesji apostolskiej przez daną wspólnotę jest odpowiednie przekazywanie urzędu następcom. W mikronacjach nie funkcjonuje pojęcie sakramentu, a zatem nie ma też sakramentalnego i niezbywalnego kapłaństwa, które przekazuje się na drodze święceń i nałożenia rąk. Kapłaństwo, również episkopat, jest wobec tego urzędem sprawowanym na mocy nominacji i zawsze w imieniu Kościoła, w komunii z nim, a zatem z poprzednimi pokoleniami v-chrześcijan, a przez to również z pierwszymi ojcami - założycielami.  W mikronacjach nie będzie zatem biskup stawał się biskupem poprzez nałożenie rąk i nie może być do godności tej wyniesiony ważnie, lecz niegodnie, ani nie może się za biskupa wciąż uważać, pomimo zerwania komunii z Kościołem, jak jest to możliwe w świecie realnym, gdzie kapłaństwo (a zatem również i episkopat) nie są sprawowane w imieniu kogoś i na mocy dekretu, a na mocy święceń działających ex opere operato. Ciągłość ważnego sprawowania urzędu apostolskiego aż od założycieli do czasów obecnych wynika zatem z nieprzerwanej sekwencji nominacji biskupich ważnie udzielanych przez kolejnych uprawnionych do tego biskupów (zwyczajnie zatem Patriarchów), którzy oczywiście pozostają w komunii z Kościołem, rozumianym jako wspólnota żywych wiernych oraz ponadczasowa wspólnota tradycji od czasów założycieli. Nadto, ponieważ biskupi urząd jest sprawowany w imieniu Kościoła i z jego pełnomocnictwa, staje się udziałem wiernego, póki mu go nie odebrano. Jest zatem ważnie v-biskupem ten, kto został nań publicznie nominowany przez Patriarchę Rotrii, pozostaje w komunii z Rotrią i póki go z tego urzędu Patriarcha Rotrii nie zdjął. 

Legitimatio Sanctae Ecclesiae Rotrianae

Z wyższych naszych ustaleń można wyciągnąć bardzo ważkie wnioski. Ponieważ wprost od pierwotnej gminy chrześcijańskiej w Mikroświecie wywód swój bierze jedynie Kościół Rotryjski i jako jedyny, co dowiedliśmy, posiada on wciąż ważną sukcesję apostolską, jest jedyną wspólnotą v-chrześcijańską, która posiada legitymację do bycia Kościołem. Jest zatem jednym prawdziwym v-Kościołem, a zatem jedynym v-Kościołem w ogóle. Daje mu to zatem szczególną misję wśród mikronautów, jaką jest kultywowanie piękna chrześcijańskiej, zwłaszcza zaś katolickiej tradycji w warunkach państw wirtualnych. 

Summa

Sukcesja apostolska w mikroświecie wywodzi się bezpośrednio od pierwszych gmin chrześcijańskich, które swą władzę i tradycję przekazały swoim następcom, od których wywodzi się obecny Kościół Rotryjski, będący jedynym jej dzierżycielem. Jest przez to jedynym v-Kościołem posiadającym legitymację, a zatem w ogólności jedynym v-Kościołem, szczególnie posłanym i posiadającym przez to nie tylko przywilej, ale i obowiązek symulowania w warunkach państw wirtualnych tradycji, doktryny i struktury realnego Kościoła katolickiego.

Konflikt interesów

Autor nie deklaruje konfliktu interesów.



Bibliografia:

Słownik Języka Polskiego PWN
Micropedia  link 4.
Forum Państwa Kościelnego Rotria, link 1. 
Forum Rzeczypospolitej Obojga Narodów link 2.
Strona internetowa Księstwa Sarmacji link 3., 
Codex Iuris Canonici 
]]> <![CDATA[Licencjat. O śmierci Bogurodzicy]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=2356 Mon, 04 Jan 2021 21:20:51 +0100 Gagik Bagratyda]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=2356 O śmierci Bogurodzicy
Autor: Gagik Bagratyda
Promotor: Stanisław Dmowski
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego


Anno Domini MMXXI

1. Wstęp
O ile nie ulega wątpliwości, że "Niepokalana Bogarodzica zawsze Dziewica Maryja, po zakończeniu biegu życia ziemskiego, została z ciałem i duszą wzięta do niebieskiej chwały",jak to określił jako dogmat w konstytucji apostolskiej "Munificentissimus Deus" ojciec święty Pius XII(1), o tyle kwestia zakończenia życia NMP, to jest śmierci Bogurodzicy lub jej braku od wieków był dyskutowana przez teologów; jedni, zwani mortalistami, uznawali, że umarła,a następnie zmartwychwstała i została wzięta do nieba wraz z ciałem i duszą, natomiast immortaliści, począwszy od św. Grzegorza z Nyssy i św. Epifaniusza z Salaminy zaprzeczalitemu, twierdząc, że przeszła do wiecznej chwały nigdy nie umierając(2). W dalszej części mojej pracy postaram się wykazać obecność o śmierci Maryi w różnych epokach i na różnych obszarach oraz przedstawię teologiczne argumenty świadczące na korzyść mortalizmu, a także spróbuję dać odpór argumentom przeciwnym.
2. Tradycja
a) Wschód
Tradycja mówiąca o śmierci i wniebowzięciu Bogurodzicy jest bardzo stara; święto upamiętniające te wydarzenia obchodzone jest od V w.(3) Natomiast Bazylika Grobu NMP w Jerozolimie została poświęcona w 451 r. przez patriarchę Jerozolimy Juvenalisa(4). Podnoszony jest argument, że tradycja ta nie była znana do czasów soboru efeskiego w431, który miał przełomowe znaczenie dla kultu maryjnego; w każdym razie św. Epifaniusz z Salaminy nic o tym nie wie, pisząc, iż "Nikt nie zna Jej końca", dopuszcza jednak możliwość jej śmierci(5). Benedykt XVI w swojej autobiografii daje odpór takim zarzutom,zauważając"Argument ten jest przekonujący, jeśli postrzega się tradycję w sensie ścisłym jako przekazywanie konkretnych tekstów i treści już ukształtowanych. (...) Jeśli jednak rozumiemy tradycję jako żywy proces, w którym Duch Święty wprowadza nas w całą prawdę i uczy nas rozumieć to, czego wcześniej nie mogliśmy pojąć (por. J 16, 12n), musimy przyjąć, że owo późniejsze „przypomnienie” (por. J 16, 4) może umożliwić dostrzeżenie tego, czego wcześniej nie widzieliśmy, chociaż było to już nam przekazane w pierwotnym słowie"(6); poza tym znany jest nam pochodzący wprawdzie z czasów późniejszych apokryf" Transitus Mariae", którego korzenie według E. Testy sięgają tradycji judeochrześcijańskiej z II w(7). Natomiast znacznie późniejszy, bo XIV w. autor, jakim jest Nicefor Kallistos,powołuje się na autorytet św. Melitona z Sardes, żyjącego w II w(8). W późniejszych wiekach pogląd o śmierci Bogurodzicy nie ulega już wątpliwości - pisze o nim np. św. Jan Damasceński(9), zaś samo święto przypadające 15 sierpnia jest jednym z dwunastu wielkich świąt obrządku bizantyjskiego. Niektórzy odróżniają zaśnięcie od śmierci, jednak przeczy temu zarówno nauczanie Cerkwi, jak i praktyka liturgiczna, w której w obchodach tego święta obecna jest płaszczenica - płótno z wizerunkiem zmarłej Bogurodzicy, podobna do wielkopiątkowej płaszczenicy z wizerunkiem Chrystusa. Płaszczenicę wykorzystuje się podczas symbolicznego pogrzebu Matki Bożej(10). Sam termin "zaśnięcie" jest chrześcijańskim określeniem śmierci wierzących w Chrystusa, występującym także w Piśmie Świętym, np. w Mt 27,52 (11).

Znajdujemy jednak w Tradycji wschodniej także głos przeciwny, i to wielkiej wagi, gdyż starożytny i pochodzący od jednego z Ojców Kościoła. Św. Grzegorz z Nyssy pisze tak:„Było rzeczą niemożliwą, by śmierć ustała pośród rodzaju ludzkiego, który wywodzi się z małżeństwa. Śmierć doskakuje niejako do ludzi każdego wieku, nawet z tymi przybiega,którzy dopiero w życie wkraczają. Ale w dziewictwie znalazła kres swojej działalności; dalej już trudno jest jej pójść. Śmierć rozprzestrzeniła swoje panowanie od Adama aż do czasów Maryi, Matki Boga. Siła dziewictwa to sprawiła, że gdy śmierć natarła na owoc panieństwa,rozbiła się jakby o jakiś kamień i została zniszczona.” (12) Głos ten jednak pozostaje odosobniony; na wschodzie twierdzenie o śmierci Maryi zdecydowanie dominuje, zwłaszcza w wiekach następnych.
b) Zachód
Spór między mortalistami a immortalistami jest czasem postrzegany jako jedna z różnic między chrześcijańskim wschodem a zachodem. W rzeczywistości przekonanie wśród wiernych Kościoła łacińskiego, że Matka Boża nigdy nie umarła, jest raczej stosunkowo nowe i wynika z błędnej interpretacji dogmatu o wniebowzięciu(13) lub z pewnej interpretacji dogmatu o niepokalanym poczęciu(14). Natomiast przekonanie o śmierci Najświętszej Dziewicy wyrażone jest zarówno w łacińskiej sztuce sakralnej, jak i lokalnych tradycjach. Przykładem tego jest choćby słynny ołtarz Wita Stwosza w kościele mariackim w Krakowie(15) czy symboliczne pogrzeby Matki Bożej, jakie mają miejsce w Kalwarii Zebrzydowskiej, Kalwarii Pacławskiej i innych polskich miejscowościach(16). Jeśli zaś odrzucimy przykłady z ziem polskich, ponieważ mogły tu odegrać pewną rolę wpływy wschodnie, od wieków występujące w polskim Kościele, o obecnej na zachodzie tradycji o śmierci NMP nadal będą świadczyć takie zwyczaje jak Misterium w hiszpańskim Elche, gdzie odgrywane są śmierć i pogrzeb Maryi(17).
Również liturgia Kościoła zachodniego opowiada się za śmiercią Bogurodzicy. W sakramentarzu Gregoriańskim, którego kopię papież Hadrian I przesłał Karolowi Wielkiemu jako wzorzec dla dokonywania odpisów i podstawę reformy liturgii, czytamy: "Panie, we czci jest u nas obchód tego dnia, w którym Święta Boża Rodzicielka zaznała śmierci doczesnej,ale nie mogła podlegać więzom śmierci Ta, która z siebie zrodziła Wcielonego Syna Twego a Pana naszego"(18). To przekonanie o śmierci NMP obecne w ludowych zwyczajach, w sztuce i w liturgii niejako zatwierdza Katechizm Katolicki Piusa X, stanowczo opowiadając się po stronie mortalistów:
"77. Co utrzymuje Kościół o zejściu Najśw. Maryi Panny z tego świata?O zejściu Najśw. Maryi Panny z tego świata utrzymuje Kościół Katolicki, że się Jej ciało oddzieliło od duszy, na czym polega śmierć, ale dusza Jej na nowo została połączona z ciałem nienaruszonym, i Najśw. Maryja Panna przez Aniołów została wzięta do nieba i wywyższona nad wszystkie chóry anielskie."(19)

3. Teologia
Jak wykazałem, zarówno wschodnia, jak i zachodnia tradycja jednoznacznie opowiada się za śmiercią Bogurodzicy. Czy jednak jest to zgodne z nauką Kościoła, czy nie przeczy temu teologia? Dogmat o Wniebowzięciu tego nie rozstrzyga, a czy dogmat o Niepokalanym Poczęciu zajmuje się tą sprawą? Otóż bezpośrednio w treści bulli "Ineffabilis Deus" nigdzie nie ma mowy o śmierci Najświętszej Maryi Panny, jest jednak stwierdzenie: "błogosławiona ta Dziewica dzięki łasce pozostała nieskażona grzechem i wolna od wszelkiej zmazy na ciele i duszy, i umyśle", a także: "ciało Dziewicy wzięte z Adama, skazy Adamowej nie przyjęło"(20). Skutkiem zaś cielesnym grzechu pierworodnego jest, zgodnie z Rdz 3,19 i 1Kor 15,22 śmierć. Wątpliwości są tym większe, że prawosławie twierdzenie o śmierci Bogurodzicy argumentuje właśnie grzechem pierworodnym(21). Wydawało by się, że tekst"Ineffabilis Deus" oraz opieranie się prawosławnego uzasadnienia Zaśnięcia na odrzuceniu katolickiego dogmatu stanowi rozstrzygający argument na rzecz immortalistów. Wysuwana niekiedy przeciw temu teza, że wolność od grzechu pierworodnego nie stanowi wolności od jego skutków - przecież bezgrzeszny Chrystus także umarł(22), nie jest przekonująca, ponieważ oddał życie za nasze grzechy, zaś nawet wtedy śmierć nie mogła nad nim panować (23).
Problem nie jest jednak jeszcze rozstrzygnięty. Zgodnie z Rdz 3,16 także bóle i cierpienia okołoporodowe są skutkiem grzechu pierworodnego, tych zaś NMP doświadczyła, jak wiemy z Ap 12,2. Jak pogodzić to ze słowami papieskiej bulli? Jest to możliwe, jeśli uznamy cierpienia i śmierć nie za zmazę czy skazę, ale za część powszechnego losu ludzkości,konieczną przy wydaniu na świat nowego życia czy przejściu do wiecznej chwały. W tej perspektywie śmierć staje się jedynym możliwym, powszechnym dopełnieniem życia ludzkiego, zaś naturalna nieśmiertelność właściwa tylko Bogu i duchom bezcielesnym(24). Potwierdzają to Dz 2,32 i 3,15, z których dowiadujemy się, że Chrystus zmartwychwstał boską, a nie ludzką, choć bezgrzeszną mocą. Również Eliasz najprawdopodobniej umarł,gdyż opis jego odejścia interpretuje się jako wizję daną Elizeuszowi, ukazującą śmierć sprawiedliwego z Boskiej perspektywy(25).
Pozostaje jeszcze pytanie, czy możliwe jest zmartwychwstanie umarłych przed Sądem Ostatecznym. Odpowiedzieć na nie trzeba pozytywnie: jest to możliwe i znamy takie przypadki: Łazarz (J 11,1-44) czy zmarli zmartwychwstali przy śmierci Chrystusa (Mt27,52-53). Wprawdzie w przypadku Łazarza nie mamy tu do czynienia z ciałem uwielbionym, o czym świadczy fakt jego ponownej śmierci, zaś w przypadku zmarłych zmartwychwstałych przy śmierci Chrystusa nie jesteśmy w stanie tego stwierdzić, jednak NMP z pewnością musiała zostać obdarzona takim ciałem, aby zostać wniebowziętą,zgodnie z 1 Kor 15,50-51. Skoro zarówno zmartwychwstanie i przemiana ciała w uwielbione są możliwe przed powszechnym zmartwychwstaniem ciał, nie ma powodu, by odrzucać możliwość wystąpienia ich równocześnie w przypadku Bogurodzicy.

4. Podsumowanie
Zarówno Tradycja Kościoła, jak i teologia czynią bardziej prawdopodobnym twierdzenie, że Najświętsza Dziewica umarła, zmartwychwstała i z ciałem i duszą została wzięta do nieba,niż że nigdy nie zaznała śmierci. Niewystarczalność argumentów świadczących za tą pierwszą tezą oraz nieliczne głosy przeciwne w Tradycji nie pozwalają nam na pewność, ale gdzie nie ma absolutnej pewności, tam jest miejsce na wiarę. Wszyscy będziemy mieć udział w zwycięstwie nad śmiercią, które odniósł Chrystus; jednak jako pierwsza otrzymała go Jego Błogosławiona Matka, we wszystkim będąca dla nas wzorem. Pięknie wyraża to Akatyst ku czci Przenajświętszej Bogurodzicy w następujących słowach: "Raduj się, światły prawzorze naszego zmartwychwstania"(26).

Przypisy:
(1)Pius XII, konstytucja apostolska "Munificentissimus Deus"
(2)https://pl.aleteia.org/2017/08/15/umarla...cie-maryi/
(3)ks. Tarsycjusz Sinka CM, "Zarys Liturgiki", Gościkowo-Paradyż 1988, str. 153.
(4)ks. Stanisław Jankowski SDB, "Przewodnik po Ziemi Świętej", Rzym 1983, str. 172.
(5)Epifaniusz z Salaminy, Panarion, III, 78 "Przeciw antydikomarianitom"
(6)Józef Ratzinger/Benedykt XVI, "Moje życie. Autobiografia", Święty Paweł, wydanietrzecie, poszerzone, 2013, s. 70.
(7)Bogusław Kochaniewicz OP, "Uwagi na temat łacińskiego apokryfuTransitusMariaePseudo-Józefa z Arymatei", Salvatoris Mater 7/1, 263-287, 2005
(8)http://prawoslawie.pl/prawoslawie/o-praw...to-zasniecia-przenajswietszej-bogurodzicy
(9)S. Ioannes Damasc., Encomium in dormitionem Dei Genitricis semperque Virginis Mariae,hom 2, 14; por. tamże nr 3.
(10)http://archive.fo/eDprE#selection-208.13-227.184
(11)https://www.niedziela.pl/artykul/43582/n...atki-Bozej
(12)De virginitate 13; Patrologia Graeca 46, 377
(13)https://pl.aleteia.org/2017/08/15/umarla...cie-maryi/
(14)https://www.niedziela.pl/artykul/43582/n...atki-Bozej
(15)https://www.zabytkikrakowa.com.pl/oltarz-wita-stwosza/
(16)https://www.gosc.pl/doc/1230746.Polskie-...atki-Bozej
(17)https://www.misteridelx.com/en/misteri/#formbsc
(18)Sacramentarium Gregorianum, cyt. za Pius XII, konstytucja apostolska"Munificentissimus Deus"
(19)https://www.piusx.org.pl/katechizm/3
(20)Bł. Pius IX, bulla "Ineffabilis Deus"
(21)http://prawoslawie.pl/prawoslawie/o-praw...iecie-zasniecia-najswietszej-marii-panny
(22)https://www.niedziela.pl/artykul/43582/n...atki-Bozej
(23)http://prawoslawie.pl/prawoslawie/o-praw...iecie-zasniecia-najswietszej-marii-panny
(24)http://teologkatolicki.blogspot.com/2020...-jego.html
(25)https://www.niedziela.pl/artykul/43582/n...atki-Bozej
(26)https://akatystarz.wordpress.com/2014/08...-bogurodzicy-zwiastowania-wielki-akatyst/]]> O śmierci Bogurodzicy
Autor: Gagik Bagratyda
Promotor: Stanisław Dmowski
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego


Anno Domini MMXXI

1. Wstęp
O ile nie ulega wątpliwości, że "Niepokalana Bogarodzica zawsze Dziewica Maryja, po zakończeniu biegu życia ziemskiego, została z ciałem i duszą wzięta do niebieskiej chwały",jak to określił jako dogmat w konstytucji apostolskiej "Munificentissimus Deus" ojciec święty Pius XII(1), o tyle kwestia zakończenia życia NMP, to jest śmierci Bogurodzicy lub jej braku od wieków był dyskutowana przez teologów; jedni, zwani mortalistami, uznawali, że umarła,a następnie zmartwychwstała i została wzięta do nieba wraz z ciałem i duszą, natomiast immortaliści, począwszy od św. Grzegorza z Nyssy i św. Epifaniusza z Salaminy zaprzeczalitemu, twierdząc, że przeszła do wiecznej chwały nigdy nie umierając(2). W dalszej części mojej pracy postaram się wykazać obecność o śmierci Maryi w różnych epokach i na różnych obszarach oraz przedstawię teologiczne argumenty świadczące na korzyść mortalizmu, a także spróbuję dać odpór argumentom przeciwnym.
2. Tradycja
a) Wschód
Tradycja mówiąca o śmierci i wniebowzięciu Bogurodzicy jest bardzo stara; święto upamiętniające te wydarzenia obchodzone jest od V w.(3) Natomiast Bazylika Grobu NMP w Jerozolimie została poświęcona w 451 r. przez patriarchę Jerozolimy Juvenalisa(4). Podnoszony jest argument, że tradycja ta nie była znana do czasów soboru efeskiego w431, który miał przełomowe znaczenie dla kultu maryjnego; w każdym razie św. Epifaniusz z Salaminy nic o tym nie wie, pisząc, iż "Nikt nie zna Jej końca", dopuszcza jednak możliwość jej śmierci(5). Benedykt XVI w swojej autobiografii daje odpór takim zarzutom,zauważając"Argument ten jest przekonujący, jeśli postrzega się tradycję w sensie ścisłym jako przekazywanie konkretnych tekstów i treści już ukształtowanych. (...) Jeśli jednak rozumiemy tradycję jako żywy proces, w którym Duch Święty wprowadza nas w całą prawdę i uczy nas rozumieć to, czego wcześniej nie mogliśmy pojąć (por. J 16, 12n), musimy przyjąć, że owo późniejsze „przypomnienie” (por. J 16, 4) może umożliwić dostrzeżenie tego, czego wcześniej nie widzieliśmy, chociaż było to już nam przekazane w pierwotnym słowie"(6); poza tym znany jest nam pochodzący wprawdzie z czasów późniejszych apokryf" Transitus Mariae", którego korzenie według E. Testy sięgają tradycji judeochrześcijańskiej z II w(7). Natomiast znacznie późniejszy, bo XIV w. autor, jakim jest Nicefor Kallistos,powołuje się na autorytet św. Melitona z Sardes, żyjącego w II w(8). W późniejszych wiekach pogląd o śmierci Bogurodzicy nie ulega już wątpliwości - pisze o nim np. św. Jan Damasceński(9), zaś samo święto przypadające 15 sierpnia jest jednym z dwunastu wielkich świąt obrządku bizantyjskiego. Niektórzy odróżniają zaśnięcie od śmierci, jednak przeczy temu zarówno nauczanie Cerkwi, jak i praktyka liturgiczna, w której w obchodach tego święta obecna jest płaszczenica - płótno z wizerunkiem zmarłej Bogurodzicy, podobna do wielkopiątkowej płaszczenicy z wizerunkiem Chrystusa. Płaszczenicę wykorzystuje się podczas symbolicznego pogrzebu Matki Bożej(10). Sam termin "zaśnięcie" jest chrześcijańskim określeniem śmierci wierzących w Chrystusa, występującym także w Piśmie Świętym, np. w Mt 27,52 (11).

Znajdujemy jednak w Tradycji wschodniej także głos przeciwny, i to wielkiej wagi, gdyż starożytny i pochodzący od jednego z Ojców Kościoła. Św. Grzegorz z Nyssy pisze tak:„Było rzeczą niemożliwą, by śmierć ustała pośród rodzaju ludzkiego, który wywodzi się z małżeństwa. Śmierć doskakuje niejako do ludzi każdego wieku, nawet z tymi przybiega,którzy dopiero w życie wkraczają. Ale w dziewictwie znalazła kres swojej działalności; dalej już trudno jest jej pójść. Śmierć rozprzestrzeniła swoje panowanie od Adama aż do czasów Maryi, Matki Boga. Siła dziewictwa to sprawiła, że gdy śmierć natarła na owoc panieństwa,rozbiła się jakby o jakiś kamień i została zniszczona.” (12) Głos ten jednak pozostaje odosobniony; na wschodzie twierdzenie o śmierci Maryi zdecydowanie dominuje, zwłaszcza w wiekach następnych.
b) Zachód
Spór między mortalistami a immortalistami jest czasem postrzegany jako jedna z różnic między chrześcijańskim wschodem a zachodem. W rzeczywistości przekonanie wśród wiernych Kościoła łacińskiego, że Matka Boża nigdy nie umarła, jest raczej stosunkowo nowe i wynika z błędnej interpretacji dogmatu o wniebowzięciu(13) lub z pewnej interpretacji dogmatu o niepokalanym poczęciu(14). Natomiast przekonanie o śmierci Najświętszej Dziewicy wyrażone jest zarówno w łacińskiej sztuce sakralnej, jak i lokalnych tradycjach. Przykładem tego jest choćby słynny ołtarz Wita Stwosza w kościele mariackim w Krakowie(15) czy symboliczne pogrzeby Matki Bożej, jakie mają miejsce w Kalwarii Zebrzydowskiej, Kalwarii Pacławskiej i innych polskich miejscowościach(16). Jeśli zaś odrzucimy przykłady z ziem polskich, ponieważ mogły tu odegrać pewną rolę wpływy wschodnie, od wieków występujące w polskim Kościele, o obecnej na zachodzie tradycji o śmierci NMP nadal będą świadczyć takie zwyczaje jak Misterium w hiszpańskim Elche, gdzie odgrywane są śmierć i pogrzeb Maryi(17).
Również liturgia Kościoła zachodniego opowiada się za śmiercią Bogurodzicy. W sakramentarzu Gregoriańskim, którego kopię papież Hadrian I przesłał Karolowi Wielkiemu jako wzorzec dla dokonywania odpisów i podstawę reformy liturgii, czytamy: "Panie, we czci jest u nas obchód tego dnia, w którym Święta Boża Rodzicielka zaznała śmierci doczesnej,ale nie mogła podlegać więzom śmierci Ta, która z siebie zrodziła Wcielonego Syna Twego a Pana naszego"(18). To przekonanie o śmierci NMP obecne w ludowych zwyczajach, w sztuce i w liturgii niejako zatwierdza Katechizm Katolicki Piusa X, stanowczo opowiadając się po stronie mortalistów:
"77. Co utrzymuje Kościół o zejściu Najśw. Maryi Panny z tego świata?O zejściu Najśw. Maryi Panny z tego świata utrzymuje Kościół Katolicki, że się Jej ciało oddzieliło od duszy, na czym polega śmierć, ale dusza Jej na nowo została połączona z ciałem nienaruszonym, i Najśw. Maryja Panna przez Aniołów została wzięta do nieba i wywyższona nad wszystkie chóry anielskie."(19)

3. Teologia
Jak wykazałem, zarówno wschodnia, jak i zachodnia tradycja jednoznacznie opowiada się za śmiercią Bogurodzicy. Czy jednak jest to zgodne z nauką Kościoła, czy nie przeczy temu teologia? Dogmat o Wniebowzięciu tego nie rozstrzyga, a czy dogmat o Niepokalanym Poczęciu zajmuje się tą sprawą? Otóż bezpośrednio w treści bulli "Ineffabilis Deus" nigdzie nie ma mowy o śmierci Najświętszej Maryi Panny, jest jednak stwierdzenie: "błogosławiona ta Dziewica dzięki łasce pozostała nieskażona grzechem i wolna od wszelkiej zmazy na ciele i duszy, i umyśle", a także: "ciało Dziewicy wzięte z Adama, skazy Adamowej nie przyjęło"(20). Skutkiem zaś cielesnym grzechu pierworodnego jest, zgodnie z Rdz 3,19 i 1Kor 15,22 śmierć. Wątpliwości są tym większe, że prawosławie twierdzenie o śmierci Bogurodzicy argumentuje właśnie grzechem pierworodnym(21). Wydawało by się, że tekst"Ineffabilis Deus" oraz opieranie się prawosławnego uzasadnienia Zaśnięcia na odrzuceniu katolickiego dogmatu stanowi rozstrzygający argument na rzecz immortalistów. Wysuwana niekiedy przeciw temu teza, że wolność od grzechu pierworodnego nie stanowi wolności od jego skutków - przecież bezgrzeszny Chrystus także umarł(22), nie jest przekonująca, ponieważ oddał życie za nasze grzechy, zaś nawet wtedy śmierć nie mogła nad nim panować (23).
Problem nie jest jednak jeszcze rozstrzygnięty. Zgodnie z Rdz 3,16 także bóle i cierpienia okołoporodowe są skutkiem grzechu pierworodnego, tych zaś NMP doświadczyła, jak wiemy z Ap 12,2. Jak pogodzić to ze słowami papieskiej bulli? Jest to możliwe, jeśli uznamy cierpienia i śmierć nie za zmazę czy skazę, ale za część powszechnego losu ludzkości,konieczną przy wydaniu na świat nowego życia czy przejściu do wiecznej chwały. W tej perspektywie śmierć staje się jedynym możliwym, powszechnym dopełnieniem życia ludzkiego, zaś naturalna nieśmiertelność właściwa tylko Bogu i duchom bezcielesnym(24). Potwierdzają to Dz 2,32 i 3,15, z których dowiadujemy się, że Chrystus zmartwychwstał boską, a nie ludzką, choć bezgrzeszną mocą. Również Eliasz najprawdopodobniej umarł,gdyż opis jego odejścia interpretuje się jako wizję daną Elizeuszowi, ukazującą śmierć sprawiedliwego z Boskiej perspektywy(25).
Pozostaje jeszcze pytanie, czy możliwe jest zmartwychwstanie umarłych przed Sądem Ostatecznym. Odpowiedzieć na nie trzeba pozytywnie: jest to możliwe i znamy takie przypadki: Łazarz (J 11,1-44) czy zmarli zmartwychwstali przy śmierci Chrystusa (Mt27,52-53). Wprawdzie w przypadku Łazarza nie mamy tu do czynienia z ciałem uwielbionym, o czym świadczy fakt jego ponownej śmierci, zaś w przypadku zmarłych zmartwychwstałych przy śmierci Chrystusa nie jesteśmy w stanie tego stwierdzić, jednak NMP z pewnością musiała zostać obdarzona takim ciałem, aby zostać wniebowziętą,zgodnie z 1 Kor 15,50-51. Skoro zarówno zmartwychwstanie i przemiana ciała w uwielbione są możliwe przed powszechnym zmartwychwstaniem ciał, nie ma powodu, by odrzucać możliwość wystąpienia ich równocześnie w przypadku Bogurodzicy.

4. Podsumowanie
Zarówno Tradycja Kościoła, jak i teologia czynią bardziej prawdopodobnym twierdzenie, że Najświętsza Dziewica umarła, zmartwychwstała i z ciałem i duszą została wzięta do nieba,niż że nigdy nie zaznała śmierci. Niewystarczalność argumentów świadczących za tą pierwszą tezą oraz nieliczne głosy przeciwne w Tradycji nie pozwalają nam na pewność, ale gdzie nie ma absolutnej pewności, tam jest miejsce na wiarę. Wszyscy będziemy mieć udział w zwycięstwie nad śmiercią, które odniósł Chrystus; jednak jako pierwsza otrzymała go Jego Błogosławiona Matka, we wszystkim będąca dla nas wzorem. Pięknie wyraża to Akatyst ku czci Przenajświętszej Bogurodzicy w następujących słowach: "Raduj się, światły prawzorze naszego zmartwychwstania"(26).

Przypisy:
(1)Pius XII, konstytucja apostolska "Munificentissimus Deus"
(2)https://pl.aleteia.org/2017/08/15/umarla...cie-maryi/
(3)ks. Tarsycjusz Sinka CM, "Zarys Liturgiki", Gościkowo-Paradyż 1988, str. 153.
(4)ks. Stanisław Jankowski SDB, "Przewodnik po Ziemi Świętej", Rzym 1983, str. 172.
(5)Epifaniusz z Salaminy, Panarion, III, 78 "Przeciw antydikomarianitom"
(6)Józef Ratzinger/Benedykt XVI, "Moje życie. Autobiografia", Święty Paweł, wydanietrzecie, poszerzone, 2013, s. 70.
(7)Bogusław Kochaniewicz OP, "Uwagi na temat łacińskiego apokryfuTransitusMariaePseudo-Józefa z Arymatei", Salvatoris Mater 7/1, 263-287, 2005
(8)http://prawoslawie.pl/prawoslawie/o-praw...to-zasniecia-przenajswietszej-bogurodzicy
(9)S. Ioannes Damasc., Encomium in dormitionem Dei Genitricis semperque Virginis Mariae,hom 2, 14; por. tamże nr 3.
(10)http://archive.fo/eDprE#selection-208.13-227.184
(11)https://www.niedziela.pl/artykul/43582/n...atki-Bozej
(12)De virginitate 13; Patrologia Graeca 46, 377
(13)https://pl.aleteia.org/2017/08/15/umarla...cie-maryi/
(14)https://www.niedziela.pl/artykul/43582/n...atki-Bozej
(15)https://www.zabytkikrakowa.com.pl/oltarz-wita-stwosza/
(16)https://www.gosc.pl/doc/1230746.Polskie-...atki-Bozej
(17)https://www.misteridelx.com/en/misteri/#formbsc
(18)Sacramentarium Gregorianum, cyt. za Pius XII, konstytucja apostolska"Munificentissimus Deus"
(19)https://www.piusx.org.pl/katechizm/3
(20)Bł. Pius IX, bulla "Ineffabilis Deus"
(21)http://prawoslawie.pl/prawoslawie/o-praw...iecie-zasniecia-najswietszej-marii-panny
(22)https://www.niedziela.pl/artykul/43582/n...atki-Bozej
(23)http://prawoslawie.pl/prawoslawie/o-praw...iecie-zasniecia-najswietszej-marii-panny
(24)http://teologkatolicki.blogspot.com/2020...-jego.html
(25)https://www.niedziela.pl/artykul/43582/n...atki-Bozej
(26)https://akatystarz.wordpress.com/2014/08...-bogurodzicy-zwiastowania-wielki-akatyst/]]> <![CDATA[Rzecz o scholandzkim v-chrześcijaństwie - przyczynek do analizy mikroreligii]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=2079 Thu, 23 Apr 2020 10:15:20 +0200 Stanisław Dmowski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=2079 Rzecz o scholandzkim v-chrześcijaństwie. 
Przyczynek do analizy istnienia mikroreligii.

Wstęp

Do napisania tejże pracy zainspirowała mnie myśl o tym, że należy nie tylko skupić się w badaniach mikronacyjnej teologii nad zagadnieniami czysto realnymi, które są rozstrząsane przez prawdziwych profesorów, ale rozszerzyć wachlarz tematyczny "mikroteologii" także o wiedzę na temat innych wyznań, które istnieją lub historycznie istniały w mikronacjach. Takie tematy pozwolą nam z pewnością w jakimś stopniu poszerzyć horyzonty, ale i kto wie, być może zapalić do nowych pomysłów, idei, które być może kiedyś zostaną przez Państwo Kościelne wykorzystane.

Tematem dzisiejszym będzie szeroko rozumiane scholandzkie chrześcijaństwo a mówiąc dokładniej działalność Chrześcijańskiego Kościoła Scholandii (którego też w pracy określał będę w formie skrótowej CKS lub ChKS).


Confessio Scholopolitana

Zaczątkiem historii CKS jest wrzesień 2002 roku, kiedy to odbył się tzw. Wielki Synod Założycielski Kościoła. Zostało na nim uchwlaone ostateczne kościelne wyznanie wiary zwane Confessio Scholopolitana. Czytamy w nim m.in. :



Cytat:Nie powinniśmy kłócić się o wiarę, bo to z pewnością Bogu najmniej się podoba. Jezus modlił się o naszą jedność, a przecież jednak Bóg dał nam wszystkim własny rozum i zdolność refleksji. Widocznie więc różnice między nami są czymś przez Niego dopuszczanym, czymś może wręcz oczekiwanym. To nasze różne spojrzenia na Niego, a każdy przecież patrzy z punktu, w którym stoi. Czyż i Ewangeliści nie akcentowali tych cech Jezusa, które szczególnie wyraźnie dostrzegali oni i ich źródła? Czy nie interpretowali? Co nas ma dziś łączyć? Oprzyjmy się na tym najbardziej podstawowym, tym, co pierwsi chrześcijanie wysłuchali z ust Jezusa, co inni wyczytali z Pisma, czym żyli przez pierwsze wieki. O co się także kłócili (Ariusz, Nestoriusz i inni), ale co do czego ostatecznie w swej ogromnej większości są zgodni i dziś: Trzy największe odłamy chrześcijaństwa wspólnie uznają tzw. CREDO, starożytne wyznanie wiary. Dwa główne jego teksty to tzw. skład apostolski (krótkie wyznanie wiary, pochodzące z III wieku) i tzw. tekst nicejsko-konstantynopolitański, ustalony ostatecznie na dwóch soborach powszechnych: w Nicei (325) i w Konstantynopolu (381). Zgodzono się wówczas, że każdy, kto z czystym sumieniem może podpisać się pod tymi słowami, jest prawowiernym chrześcijaninem. Także po rozłamie chrześcijaństwa najpierw między Wschód i Zachód (polowa XI wieku), potem zaś na samym już Zachodzie (XVI wiek, Reformacja) wszystkie ważne wspólnoty nadal uznawały te teksty za podstawowe. Potem Kościół Katolicki dokładał do nich swoje dogmaty, naturalnie bez konsultacji z braćmi odłączonymi, jak ich nazywał. Jeśli więc coś może leżeć u podstaw jedności, jeśli coś nas musi łączyć, to są te teksty, określające podstawy. Czemuż miałyby i dziś nie łączyć nas w tym, co najważniejsze, pozostawiając resztę własnej refleksji, interpretacji czy opinii wierzącej jednostki czy grupy? Na tej platformie zawsze się porozumiemy, na niej też możemy ustalić kryterium jedności, tak jak nasi starożytni bracia w wierze. Jest chrześcijaninem, kto się z tym zgadza. Wszystko inne jest drugorzędne, nikt nie powinien odsądzać innych od prawowierności, jeśli tego nie przyjmują. Przeczytajmy więc CREDO, zamyślmy się nad nim wspólnie, przypomnijmy sobie, co nam powiedział o Bogu Jezus, któremu wierzymy.

W dalszej części streszczono credo, dokonując interpretacji każdego wyrażenia w nim zawartego. Czytając już powyższy tekst, możemy odnieść wrażenie, że twórcy CKS niejako odchodzili od pozycjonowania się na konkretnym wyznaniu realnym, skupiając się na tzw. pierwotnym chrześcijaństwie, chociaż po frazie "naturalnie bez konsultacji z braćmi odłączonymi" może sugerować, że autorzy z pewnością nie będą się kreować na wyznanie katolickie. Jak zresztą zobaczymy później, CKS będzie czerpał praktycznie ze wszystkich wyznań, tworząc niezwykle synkretyczny, bardzo ciekawy twór. 

Kościół oparł się na strukturze hierarchicznej. Na jej szczycie stał patriarcha, tytułowany podobnie jak w Rotrii "Jego Świątobliwością". Nie jest mi znana niestety osoba pierwszego patriarchy, jednak z notatek historycznych wiemy, że jednym z dłużej panujących był Filip książe von Rohrscheidt-Schwaben, wnuk założyciela Scholandii Armina Fryderyka, syn króla Dariusza. Kompetencje patriarsze były podobne do tych rotryjskich, choć z pewnymi różnicami,  JŚ odpowiadał za reprezentanie kościoła na zewnątrz, przewodniczył Wielkiemu Synodowi, kreował biskupów, zatwierdzał akty prawne, kreował normy liturgiczne. 

Niżej stał tzw. konsystorz, który moglibyśmy uznać za parlament kościelny. Posiadał on inicjatywę ustawodawczą, przedstawiał patriarsze do podpisu akty prawo-liturgiczne, tworzył i znosił struktury kościelne, strzegł finansów kościelnych i dbał o prawidłowość przeprowadzanej liturgii.

Obok konsystorzu egzystował tzw. urząd kaznodziejski zajmujący się kształceniem narybku kapłańskiego, kontrolą wydawnictw kościelnych oraz kreowaniem życia diecezjalnego.

Jeśli idzie o podział terytorialny, kościół dzielił się na diecezje zarządzane przez biskupa i konsystorz biskupi oraz parafię lub tzw. zbory zarządzane przez prezbitera i radę parafialną.

Możemy tutaj pokusić się o ekstrakt następujący, CKS opierał się na drabinie złożonej z trzech rodzajów duchownych - patriarchy, biskupa i prezbitera, na dużej demokratyzacji struktur, o czym świadczy funkcjonowanie konsystorzy i rad parafialnych (jest to z pewnością rozwiązanie ciekawe, jednak wymagające udziału i zaangażowania duże liczby duchownych). Patriarcha CKS nie był władcą absolutnym, bo ograniczony był przez konsystorz. Stanowił niejako godność prezydenta wyznania, sygnującego akty konsystorza i posiadającego prerogatywę kreowania biskupów (wchodzących w skład konsystorza). Kościół czerpał rozwiązania zarówno z katolicyzmu (istnienie głowy wyznania zamiast kolegialnego organu) jak i z protestantyzmu (autonomie diecezjalne, konsystorz pełniący rolę administracyjną).


Działalność

CKS działał na terenie Królestwa Scholandii, z tego względu więc stosował wiele ciekawych rozwiązań urozmaicających, będę je wymieniał punktowo:
  • działalność naukowa: Kościół był bardzo nastawiony na edukację prezbiterów i świeckich teologów (należy w tym miejscu nadmienić, świeccy stanowili niezwykle ważny komponent CKS, zwłaszcza mowa tutaj o tych, którzy zdobyli tytuł magistra netowego teologii), przy Królewskim Uniwersytecie Scholandii został specjalnie na potrzeby CKS założony Autonomiczny Wydział Teologiczny. Zajmowano się na nim roztrząsaniem realnych zagadnień teologicznych (przykładowe tytuły prac to "Modlitwa Ojcze Nasz", "Czym jest słowo w Biblii" itp.)
  • działalność liturgiczna: Kościół starał się o regularne sprawowanie liturgii, w której to centralnym punktem było kazanie. Przemówienia te, poświęcone danemu fragmentowi Pisma Świętego, okraszane były odniesieniami do realnej sytuacji Scholandii, wezwaniami do zgody i pokoju. Niekiedy zdarzało się, że omawiane fragmenty biblijne podawane były w obcym języku lub były samodzielne tłumaczone z Septuaginty czy Wulgaty przez samych prezbiterów (dla ćwiczenia językowego), istniała możliwość zamówienia liturgii w swojej intencji, co było z pewnością ciekawym udogodnieniem, umożliwiającym zyskanie finansów przez parafie. Kościół angażował się także w pogrzeby (na stronie Kościoła istniała możliwość wirtualnego zapalenia znicza danemu Scholandczykowi, który odszedł do reala)

Kościół drogą do rozrywki czy ewangelizacji?

Wiele osób tworząc internetowe wyznania i w jakimś stopniu utożsamiając się z danym wyznaniem, które kalkują do mikroświata (adnotacja o częściowym utożsamianiu się jest tu istotna) często zastanawia się nad tym, czy aby ich działalność nie jest pewnego rodzaju bluźnierstwem, wyszydzaniem w świecie wirtualnym danej religii lub idei. Jak sami wiemy, mikroświat opiera się głównie na rozrywce. Z tym zagadnieniem zmagali się także twórcy scholandzkiego kościoła. Odpowiedź na te filozoficzne zagwozdki, które ich nurtowały możemy znaleźć w jednym z wywiadów z patriarchą Filipem Schwaben, jaki został przeprowadzony dnia 3 grudnia 2005 roku. Jakże to dla nas odległa data. Na pytania o cele istnienia CKS odpowiedział on tak:

Cytat:Kościół to Kościół. Zadania takiej instytucji (a raczej wspólnoty) nie zmieniają się z roku na rok. Inne są tylko środki, strategie. Kościół internetowy głosi przesłanie Boga i wezwanie do przemieniani świata na lepszy – jak każdy inny chrześcijański Kościół. Czyni to tam, gdzie jest i gdzie czuje się posłany, czyli w naszym wypadku w  przestrzeni wirtualnej. Zadaniem naszym jest pobudzić tych, którzy są obecni w tej przestrzeni do refleksji nad sobą samymi, nad swoim życiem i jego najważniejszymi celami, oraz skonfrontować tę refleksję z Ewangelią Jezusa, którą uważamy za najszlachetniejszy i najbardziej sensowny drogowskaz dla ludzkości. „Idźcie na cały świat – i głoście” to przesłanie. Na cały świat znaczy wszędzie, gdzie są ludzie – także w Internecie. Jeśli zaś chodzi o środki – postaramy się w najbliższym czasie skupić wokół Kościoła osoby, które w Scholandii i może w innych państwach i społecznościach  wirtualnych przyznając się – chcą się przyznawać – do szeroko rozumianego chrześcijaństwa.

Natomiast na pytanie o to, czy CKS uprawia ewangelizację tak:

Cytat:Sądzę, że już powyżej  zostało ukazane, iż robimy to na poważnie, choć może nie zawsze mamy czas, by poświęcać się tej działalności jako naszemu jedynemu powołaniu. Myślę nawet, że istnienie i działanie takiego wolnego i w swych strukturach luźnego  Kościoła w Internecie niesie z sobą pewne szanse: można tu właśnie na ogólnej bazie chrześcijaństwa swobodnie rozmawiać na tematy religijne, nikt nie odczuwa żadnego przymusu ani nie jest nakłaniany do akceptacji zobowiązujących przepisów, dogmatów czy interpretacji. To ta właśnie inność naszej wspólnoty może być dla wielu szansą spotkania Ewangelii w innej okładce, niż ją w realnym świecie podają instytucjonalne Kościoły.

Co nam się nasuwa po przeczytaniu tychże zdań? Z pewnością powaga rozmówcy. Twórcy CKS wyznaczyli sobie niezwykle ambitne, ale jakże trudne zadanie. Nie traktowali istnienia swojego v-wyznania jako środka do zwiększenia zabawy, jako płaszczyzny do nowych hucp czy narracji, ale po pierwsze jako element kolorytu państwa (jeśli odwzorowuje się państwa w internecie to należy je tworzyć ze wszystkimi komponentami a jednym z nich jest właśnie religia jego mieszkańców) a także i to należy podkreślić, jako forum wymiany myśli. Kościół miał być płaszczyzną dla wzajemnych dyskusji o sensie życia, religii, w której to zwykli ludzie, Polacy ukryci pod niemieckobrzmiącymi nazwiskami mieli dzielić się swoimi wątpliwościami w kwestiach wiary. Zatem kazania, wszelakie nabożeństwa służyły tylko i wyłącznie aspektom kulturalnym i poznawczym.

Kościół przyznał się do tego, że jest nastawiony na ewangelizację, jednak nie była ona zabarwiona przez konkretne wyznanie chrześcijańskie, lecz traktowana ogólnie. W jednym z poprzednich wywiadów patriarcha Schwaben ujawniał, że CKS stanowią w większości katolicy, kilku prawosławnych i jeden ewangelik. W dobie dzisiejszej Rotrii, która jasno opowiedziała się za odwzorowywaniem kościoła na płaszczyźnie narracji, kultury, klimatu i urzędów, jest to z pewnością warta adnotacji ciekawostka, że takowe wyznanie kiedyś istniało. Scholandzcy chrześcijanie zniknęli jednak w odmętach reala, przepadli, nie znalazłszy kontynuatorów swojej idei. Mikroświat idzie obecnie coraz bardziej w stronę kreatywnej narracji aniżeli kalk realowych (z pewnymi wyjątkami). 
]]> Rzecz o scholandzkim v-chrześcijaństwie. 
Przyczynek do analizy istnienia mikroreligii.

Wstęp

Do napisania tejże pracy zainspirowała mnie myśl o tym, że należy nie tylko skupić się w badaniach mikronacyjnej teologii nad zagadnieniami czysto realnymi, które są rozstrząsane przez prawdziwych profesorów, ale rozszerzyć wachlarz tematyczny "mikroteologii" także o wiedzę na temat innych wyznań, które istnieją lub historycznie istniały w mikronacjach. Takie tematy pozwolą nam z pewnością w jakimś stopniu poszerzyć horyzonty, ale i kto wie, być może zapalić do nowych pomysłów, idei, które być może kiedyś zostaną przez Państwo Kościelne wykorzystane.

Tematem dzisiejszym będzie szeroko rozumiane scholandzkie chrześcijaństwo a mówiąc dokładniej działalność Chrześcijańskiego Kościoła Scholandii (którego też w pracy określał będę w formie skrótowej CKS lub ChKS).


Confessio Scholopolitana

Zaczątkiem historii CKS jest wrzesień 2002 roku, kiedy to odbył się tzw. Wielki Synod Założycielski Kościoła. Zostało na nim uchwlaone ostateczne kościelne wyznanie wiary zwane Confessio Scholopolitana. Czytamy w nim m.in. :



Cytat:Nie powinniśmy kłócić się o wiarę, bo to z pewnością Bogu najmniej się podoba. Jezus modlił się o naszą jedność, a przecież jednak Bóg dał nam wszystkim własny rozum i zdolność refleksji. Widocznie więc różnice między nami są czymś przez Niego dopuszczanym, czymś może wręcz oczekiwanym. To nasze różne spojrzenia na Niego, a każdy przecież patrzy z punktu, w którym stoi. Czyż i Ewangeliści nie akcentowali tych cech Jezusa, które szczególnie wyraźnie dostrzegali oni i ich źródła? Czy nie interpretowali? Co nas ma dziś łączyć? Oprzyjmy się na tym najbardziej podstawowym, tym, co pierwsi chrześcijanie wysłuchali z ust Jezusa, co inni wyczytali z Pisma, czym żyli przez pierwsze wieki. O co się także kłócili (Ariusz, Nestoriusz i inni), ale co do czego ostatecznie w swej ogromnej większości są zgodni i dziś: Trzy największe odłamy chrześcijaństwa wspólnie uznają tzw. CREDO, starożytne wyznanie wiary. Dwa główne jego teksty to tzw. skład apostolski (krótkie wyznanie wiary, pochodzące z III wieku) i tzw. tekst nicejsko-konstantynopolitański, ustalony ostatecznie na dwóch soborach powszechnych: w Nicei (325) i w Konstantynopolu (381). Zgodzono się wówczas, że każdy, kto z czystym sumieniem może podpisać się pod tymi słowami, jest prawowiernym chrześcijaninem. Także po rozłamie chrześcijaństwa najpierw między Wschód i Zachód (polowa XI wieku), potem zaś na samym już Zachodzie (XVI wiek, Reformacja) wszystkie ważne wspólnoty nadal uznawały te teksty za podstawowe. Potem Kościół Katolicki dokładał do nich swoje dogmaty, naturalnie bez konsultacji z braćmi odłączonymi, jak ich nazywał. Jeśli więc coś może leżeć u podstaw jedności, jeśli coś nas musi łączyć, to są te teksty, określające podstawy. Czemuż miałyby i dziś nie łączyć nas w tym, co najważniejsze, pozostawiając resztę własnej refleksji, interpretacji czy opinii wierzącej jednostki czy grupy? Na tej platformie zawsze się porozumiemy, na niej też możemy ustalić kryterium jedności, tak jak nasi starożytni bracia w wierze. Jest chrześcijaninem, kto się z tym zgadza. Wszystko inne jest drugorzędne, nikt nie powinien odsądzać innych od prawowierności, jeśli tego nie przyjmują. Przeczytajmy więc CREDO, zamyślmy się nad nim wspólnie, przypomnijmy sobie, co nam powiedział o Bogu Jezus, któremu wierzymy.

W dalszej części streszczono credo, dokonując interpretacji każdego wyrażenia w nim zawartego. Czytając już powyższy tekst, możemy odnieść wrażenie, że twórcy CKS niejako odchodzili od pozycjonowania się na konkretnym wyznaniu realnym, skupiając się na tzw. pierwotnym chrześcijaństwie, chociaż po frazie "naturalnie bez konsultacji z braćmi odłączonymi" może sugerować, że autorzy z pewnością nie będą się kreować na wyznanie katolickie. Jak zresztą zobaczymy później, CKS będzie czerpał praktycznie ze wszystkich wyznań, tworząc niezwykle synkretyczny, bardzo ciekawy twór. 

Kościół oparł się na strukturze hierarchicznej. Na jej szczycie stał patriarcha, tytułowany podobnie jak w Rotrii "Jego Świątobliwością". Nie jest mi znana niestety osoba pierwszego patriarchy, jednak z notatek historycznych wiemy, że jednym z dłużej panujących był Filip książe von Rohrscheidt-Schwaben, wnuk założyciela Scholandii Armina Fryderyka, syn króla Dariusza. Kompetencje patriarsze były podobne do tych rotryjskich, choć z pewnymi różnicami,  JŚ odpowiadał za reprezentanie kościoła na zewnątrz, przewodniczył Wielkiemu Synodowi, kreował biskupów, zatwierdzał akty prawne, kreował normy liturgiczne. 

Niżej stał tzw. konsystorz, który moglibyśmy uznać za parlament kościelny. Posiadał on inicjatywę ustawodawczą, przedstawiał patriarsze do podpisu akty prawo-liturgiczne, tworzył i znosił struktury kościelne, strzegł finansów kościelnych i dbał o prawidłowość przeprowadzanej liturgii.

Obok konsystorzu egzystował tzw. urząd kaznodziejski zajmujący się kształceniem narybku kapłańskiego, kontrolą wydawnictw kościelnych oraz kreowaniem życia diecezjalnego.

Jeśli idzie o podział terytorialny, kościół dzielił się na diecezje zarządzane przez biskupa i konsystorz biskupi oraz parafię lub tzw. zbory zarządzane przez prezbitera i radę parafialną.

Możemy tutaj pokusić się o ekstrakt następujący, CKS opierał się na drabinie złożonej z trzech rodzajów duchownych - patriarchy, biskupa i prezbitera, na dużej demokratyzacji struktur, o czym świadczy funkcjonowanie konsystorzy i rad parafialnych (jest to z pewnością rozwiązanie ciekawe, jednak wymagające udziału i zaangażowania duże liczby duchownych). Patriarcha CKS nie był władcą absolutnym, bo ograniczony był przez konsystorz. Stanowił niejako godność prezydenta wyznania, sygnującego akty konsystorza i posiadającego prerogatywę kreowania biskupów (wchodzących w skład konsystorza). Kościół czerpał rozwiązania zarówno z katolicyzmu (istnienie głowy wyznania zamiast kolegialnego organu) jak i z protestantyzmu (autonomie diecezjalne, konsystorz pełniący rolę administracyjną).


Działalność

CKS działał na terenie Królestwa Scholandii, z tego względu więc stosował wiele ciekawych rozwiązań urozmaicających, będę je wymieniał punktowo:
  • działalność naukowa: Kościół był bardzo nastawiony na edukację prezbiterów i świeckich teologów (należy w tym miejscu nadmienić, świeccy stanowili niezwykle ważny komponent CKS, zwłaszcza mowa tutaj o tych, którzy zdobyli tytuł magistra netowego teologii), przy Królewskim Uniwersytecie Scholandii został specjalnie na potrzeby CKS założony Autonomiczny Wydział Teologiczny. Zajmowano się na nim roztrząsaniem realnych zagadnień teologicznych (przykładowe tytuły prac to "Modlitwa Ojcze Nasz", "Czym jest słowo w Biblii" itp.)
  • działalność liturgiczna: Kościół starał się o regularne sprawowanie liturgii, w której to centralnym punktem było kazanie. Przemówienia te, poświęcone danemu fragmentowi Pisma Świętego, okraszane były odniesieniami do realnej sytuacji Scholandii, wezwaniami do zgody i pokoju. Niekiedy zdarzało się, że omawiane fragmenty biblijne podawane były w obcym języku lub były samodzielne tłumaczone z Septuaginty czy Wulgaty przez samych prezbiterów (dla ćwiczenia językowego), istniała możliwość zamówienia liturgii w swojej intencji, co było z pewnością ciekawym udogodnieniem, umożliwiającym zyskanie finansów przez parafie. Kościół angażował się także w pogrzeby (na stronie Kościoła istniała możliwość wirtualnego zapalenia znicza danemu Scholandczykowi, który odszedł do reala)

Kościół drogą do rozrywki czy ewangelizacji?

Wiele osób tworząc internetowe wyznania i w jakimś stopniu utożsamiając się z danym wyznaniem, które kalkują do mikroświata (adnotacja o częściowym utożsamianiu się jest tu istotna) często zastanawia się nad tym, czy aby ich działalność nie jest pewnego rodzaju bluźnierstwem, wyszydzaniem w świecie wirtualnym danej religii lub idei. Jak sami wiemy, mikroświat opiera się głównie na rozrywce. Z tym zagadnieniem zmagali się także twórcy scholandzkiego kościoła. Odpowiedź na te filozoficzne zagwozdki, które ich nurtowały możemy znaleźć w jednym z wywiadów z patriarchą Filipem Schwaben, jaki został przeprowadzony dnia 3 grudnia 2005 roku. Jakże to dla nas odległa data. Na pytania o cele istnienia CKS odpowiedział on tak:

Cytat:Kościół to Kościół. Zadania takiej instytucji (a raczej wspólnoty) nie zmieniają się z roku na rok. Inne są tylko środki, strategie. Kościół internetowy głosi przesłanie Boga i wezwanie do przemieniani świata na lepszy – jak każdy inny chrześcijański Kościół. Czyni to tam, gdzie jest i gdzie czuje się posłany, czyli w naszym wypadku w  przestrzeni wirtualnej. Zadaniem naszym jest pobudzić tych, którzy są obecni w tej przestrzeni do refleksji nad sobą samymi, nad swoim życiem i jego najważniejszymi celami, oraz skonfrontować tę refleksję z Ewangelią Jezusa, którą uważamy za najszlachetniejszy i najbardziej sensowny drogowskaz dla ludzkości. „Idźcie na cały świat – i głoście” to przesłanie. Na cały świat znaczy wszędzie, gdzie są ludzie – także w Internecie. Jeśli zaś chodzi o środki – postaramy się w najbliższym czasie skupić wokół Kościoła osoby, które w Scholandii i może w innych państwach i społecznościach  wirtualnych przyznając się – chcą się przyznawać – do szeroko rozumianego chrześcijaństwa.

Natomiast na pytanie o to, czy CKS uprawia ewangelizację tak:

Cytat:Sądzę, że już powyżej  zostało ukazane, iż robimy to na poważnie, choć może nie zawsze mamy czas, by poświęcać się tej działalności jako naszemu jedynemu powołaniu. Myślę nawet, że istnienie i działanie takiego wolnego i w swych strukturach luźnego  Kościoła w Internecie niesie z sobą pewne szanse: można tu właśnie na ogólnej bazie chrześcijaństwa swobodnie rozmawiać na tematy religijne, nikt nie odczuwa żadnego przymusu ani nie jest nakłaniany do akceptacji zobowiązujących przepisów, dogmatów czy interpretacji. To ta właśnie inność naszej wspólnoty może być dla wielu szansą spotkania Ewangelii w innej okładce, niż ją w realnym świecie podają instytucjonalne Kościoły.

Co nam się nasuwa po przeczytaniu tychże zdań? Z pewnością powaga rozmówcy. Twórcy CKS wyznaczyli sobie niezwykle ambitne, ale jakże trudne zadanie. Nie traktowali istnienia swojego v-wyznania jako środka do zwiększenia zabawy, jako płaszczyzny do nowych hucp czy narracji, ale po pierwsze jako element kolorytu państwa (jeśli odwzorowuje się państwa w internecie to należy je tworzyć ze wszystkimi komponentami a jednym z nich jest właśnie religia jego mieszkańców) a także i to należy podkreślić, jako forum wymiany myśli. Kościół miał być płaszczyzną dla wzajemnych dyskusji o sensie życia, religii, w której to zwykli ludzie, Polacy ukryci pod niemieckobrzmiącymi nazwiskami mieli dzielić się swoimi wątpliwościami w kwestiach wiary. Zatem kazania, wszelakie nabożeństwa służyły tylko i wyłącznie aspektom kulturalnym i poznawczym.

Kościół przyznał się do tego, że jest nastawiony na ewangelizację, jednak nie była ona zabarwiona przez konkretne wyznanie chrześcijańskie, lecz traktowana ogólnie. W jednym z poprzednich wywiadów patriarcha Schwaben ujawniał, że CKS stanowią w większości katolicy, kilku prawosławnych i jeden ewangelik. W dobie dzisiejszej Rotrii, która jasno opowiedziała się za odwzorowywaniem kościoła na płaszczyźnie narracji, kultury, klimatu i urzędów, jest to z pewnością warta adnotacji ciekawostka, że takowe wyznanie kiedyś istniało. Scholandzcy chrześcijanie zniknęli jednak w odmętach reala, przepadli, nie znalazłszy kontynuatorów swojej idei. Mikroświat idzie obecnie coraz bardziej w stronę kreatywnej narracji aniżeli kalk realowych (z pewnymi wyjątkami). 
]]> <![CDATA[Wizja antychrysta w myśli filozoficznej Włodzimierza Sołowiowa]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=2000 Mon, 16 Mar 2020 16:23:59 +0100 Stanisław Dmowski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=2000 Wizja antychrysta w myśli filozoficznej Włodzimierza Siergiejewicza Sołowjowa
Praca doktorska autorstwa ks. Stanisława Dmowskiego
Promotor: ks. bp Pio Maria Cesare de Medici

1. Wstęp

Przyznać muszę, że na ślad istnienia rzeczonego autora, którego dotąd nie znałem, trafiłem przypadkiem, słuchając wykładu pewnego "paulina". Sołowjow przez 100 lat był praktycznie zapomniany w myśli filozoficznej. Jego myśli wróciły w XXI wieku do łask, głównie za sprawą dostrzeżenia przez czytelników celności, z jaką tenże rosyjski filozof przepowiadał przyszłość oraz działalności papieskiej, w szczególności mowa tu o Benedykcie XVI. To za jego pontyfikatu w 2007 r. kard. Giacomo Biffi wygłosił tzw. rekolekcje papieskie, których to tematem był właśnie problem antychrysta w oparciu o filozofię "sołowjowską". Celem niniejszej pracy chciałbym uczynić przede wszystkim ukazanie, podkreślenie oryginalności myśli tego autora a zwłaszcza tematu antychrysta, jaki się on zajmował, nie uzurpuję sobie natomiast prawa do definitywnego stwierdzenia cech owej osoby. Polegał będę na dziele: "Kratkaja powiest’ o Antichristie", którą rzeczony napisał rok przed swoją śmiercią tj. w 1899.


1.1 Życie

Po lekturze jego żywotu można bezapelacyjnie powiedzieć, że filozofii poświęcił całe swoje życie. W młodości ateista, ostatecznie po przemyśleniach wrócił na ścieżkę wiary. Zdał filozofię na Uniwersytecie Moskiewskim, tematem jego pracy magisterskiej był "kryzys zachodniej filozofii", w której jednoznacznie stał na pozycji dychotomii wiedzy spekulatywnej (teorii) oraz wiedzy empirycznej. Wykładał w Moskwie i Petersburgu, wiele też podróżował. W czasie tych wojaży (m.in. pracował w British Museum a także odbył podróż wzdłuż Nilu) zapoznał się z spirytyzmem, kabałą, filozofią gnostycką i średniowieczną, myśli te odcisnęły duże piętno na jego filozofię. Głosił ekumenizm i konieczność syntezy wiary i rozumu, jednoznacznie opowiadał się przeciwko indywidualistycznemu liberalizmowi i marksizmowi, postulował realizację zasad chrześcijańskich w życiu społecznym, zanim jeszcze wydano Rerum Novarum Leona XIII. Czerpał z jego filozofii m.in. Bierdajew. Nie miał rodziny ani domu, tułał się całe życie. Zmarł w roku 1900 na skutek zatrucia terpentyną. Sołowjow był wielkim entuzjastą tego specyfiku, któremu przypisywał magiczny charakter, dlatego też pryskał swoje ubrania i ciało, co mogło w konsekwencji doprowadzić m.in. do spustoszenia nerek. Sołowjow uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli rosyjskiej myśli prawosławnej.


2. Antychryst według chrześcijaństwa

Etymologia tego słowa dla wszystkich jest oczywista, z greckiego antichristos, czyli anti (przeciw, zamiast) christos (pomazaniec) to zaprzeczenie Chrystusa, Szatan, duch zły, książę ciemności, upadły duch. W zależności jednak od wyznania, następuje odmienne określenie jego cech, lub kategoryczne wskazanie. Większość wyznań protestanckich "sugeruje" antychrystyczny charakter instytucji rzymskiego papiestwa (1). W katolicyzmie i prawosławiu wiążąca jest interpretacja o podłożu biblijnym. Przytoczę kilka cytatów:

Któż zaś jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem?
Ten właśnie jest Antychrystem, który nie uznaje Ojca i Syna. (1 J 2, 22)

Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają,
że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim.
Taki jest zwodzicielem i Antychrystem. (2 J 1, 7)

Niech was w żaden sposób nikt nie zwodzi, bo [dzień ten nie nadejdzie], dopóki nie przyjdzie najpierw odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia, który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub tym, co odbiera cześć, tak że zasiądzie w świątyni Boga dowodząc, że sam jest Bogiem. (2 Tes 2, 3-4)

Przed przyjściem Chrystusa Kościół ma przejść przez końcową próbę, która zachwieje wiarą wielu wierzących (Por. Łk 18, 8; Mt 24, 12.). Prześladowanie, które towarzyszy jego pielgrzymce przez ziemię (Por. Łk 21,12; J 15,19-20.), odsłoni "tajemnicę bezbożności" pod postacią oszukańczej religii, dającej ludziom pozorne rozwiązanie ich problemów za cenę odstępstwa od prawdy. Największym oszustwem religijnym jest oszustwo Antychrysta, czyli oszustwo pseudomesjanizmu, w którym człowiek uwielbia samego siebie zamiast Boga i Jego Mesjasza, który przyszedł w ciele (675 pkt KKK)

Na podstawie tychże wersetów biblijnych możemy wysnuć krótki wniosek: antychryst będzie kimś, kto 1) będzie zaprzeczał boskości Jezusa z Nazaretu 2) zaprzeczał istnieniu Jedynego Boga 3) będzie sam uważał się za bóstwo. W toku historii chrześcijanie "typowali" wielu antychrystów m.in. Nerona, Napoleona Bonaparte, Adolfa Hitlera czy też Józefa Stalina. Zatem możemy w tym miejscu określić cechy wedle chrześcijan, definiujące antychrysta tj. despocja, próba wprowadzenia kultu jednostki, walka z chrześcijaństwem

Włodzimierz Sołowjow w swoim dziele dokonuje znaczącego przeformatowania tego spojrzenia, w którym główną rolę mają grać aspekty pozytywne (!!!).


3. Wstępna treść utworu

Utwór, o którym wspomniałem wyżej tj. "Krótka powieść o antychryście" ma charakter dialogu, który prowadzi Dama oraz nieznany P. Z. Tenże drugi sekundant rozmowy czyta znaleziony list z rękopisem o wydarzeniach, które się wydarzą w XX wieku. Początek dzieła, który dla głównego tematu nie jest istotny, jednak jak sądzę, jest on niezmiernie ciekawy i proroczy, pozwolę sobie streścić:

- XX wiek będzie areną wielkiej wojny (sic!), wywołanej przez żywioł japoński. Pod hasłami panmongolizmu Japonia rządzona przez "bogdychana" opanowuje Chiny, wypiera z Indochin Francuzów, Anglików z Hongkongu i rozpoczyna marsz na zachód. Następuje zajęcie Azji Środkowej. Dyplomaci japońscy oszukują rosyjskich przedstawicieli, zapewniając ich o pokojowym nastawieniu. Armia "mongolska" wkracza za Ural, gromi każde napotkane siły rosyjskie. Nie pomagają pułki fińskie, polskie i węgierskie. Bogdychan wkracza wreszcie do Niemiec. Tu opór jest większy. Na pomoc Mongołom przychodzą jednak Francuzi, żądni zemsty za Sedan. Niemcy kapitulują upokorzone przez alians francusko-japoński. Nie trwa on jednak zbyt długo, Japończycy wykorzystując zaangażowanie francuskich oddziałów w łupienie Niemiec zajmują Paryż, wycinają co do nogi stawiających opór. Bogdychan szykuje się do desantu na Anglię, ta jednak jest dobrze przygotowana. Mongołowie zatem postanawiają wycofać się do Azji, zostawiając w Europie kontyngenty wojskowe. Europa pogrąża się w mroku panowania azjatyckiego.

- po półwieczu w wyniku powstania europejczyków zawiązanego przez lokalne rządy reżim mongolski zostaje obalony, następuje kres istnienia partykularnych państw, zawiązują się stany zjednoczone europy (sic!), następuje odbudowa kontynentu, rozwój kultury


3.1 Będzie kochał siebie

"Doświadczając w sobie samym ogromnej siły ducha, był niezmiennie przekonanym spirytualistą a jasny umysł ukazywał mu zawsze prawdę, w którą należy wierzyć: dobro, Boga, Mesjasza. I wierzył w to, ale kochał tylko siebie samego. Wierzył w Boga, ale w głębi duszy mimo woli i instynktownie dawał pierwszeństwo przed Nim sobie"

„A jeśli?… A nuż to nie ja, tylko ten… Galilejczyk… A nuż nie jest On mym zwiastunem, lecz prawdziwym, pierwszym i ostatnim? Ale przecież w takim razie powinien być żyw… Gdzie On jest? A jeśli przyjdzie do mnie… teraz, tutaj… Co mu powiem? Przecież będę musiał oddać mu pokłon jak ostatni głupi chrześcijanin, jak jakiś rosyjski mużyk mamrocząc bez sensu: Panie Jezusie Chryste, zmiłuj się nade mną grzesznym, albo niczym polska baba paść krzyżem. Ja, świetlany geniusz, nadczłowiek. Nie, nigdy!”

Muszę przyznać, że trochę zaskoczyło mnie istnienie w XIX-wiecznym rosyjskim słownictwie określenia "polska baba" wobec kogoś pobożnego (?), być może jest to ówczesne określenie dewotki.


3.2 W łączności z szatanem

„(mówi szatan) Synu mój umiłowany, w tobie całe moje upodobanie. Czemuś nie wybrał mnie? Dlaczego czciłeś tamtego, nędznego, i jego ojca? Jam bóg i ojciec twój. A tamten, ukrzyżowany nędzarz, jest obcy mnie i tobie. Nie mam innego syna prócz ciebie. Tyś jedyny, jedno rodzony, równy mnie. Miłuję cię i niczego od Ciebie nie żądam. I tak jesteś piękny, wielki, potężny. Czyń swoje dzieło w imię twoje, nie moje. Nie żywię ku tobie zazdrości. Miłuję cię. Niczego od ciebie nie potrzebuję. Tamten, którego uważałeś za boga, żądał od swego syna posłuszeństwa, i to posłuszeństwa bez granic – aż do śmierci krzyżowej – a kiedy był on na krzyżu, nie przyszedł mu z pomocą. Ja niczego od ciebie nie żądam, a pomogę ci. Dla ciebie samego, dla twej własnej wolności i wyższości i gwoli mojej czystej, bezinteresownej ku tobie miłości – pomogę ci."

3.3 Uzna się za następcę Chrystusa

"Początkowo nie czuł nawet do Chrystusa wrogości. Uznawał Jego mesjańską rolę i godność, ale tak naprawdę to widział w nim tylko swojego największego poprzednika Rozumował on tak: „Chrystus przyszedł przede mną; ja jestem drugi; ale przecież to, co w porządku czasowym jest późniejsze, w istocie jest pierwsze. Przychodzę jako ostatni, u kresu dziejów, właśnie dlatego, że jestem doskonałym, ostatecznym zbawicielem. Ów Chrystus jest moim zwiastunem. Jego misją było poprzedzenie i przygotowanie mojego przyjścia”

Sam autor nawet zauważył w owym wyznaniu Złego analogię do Mahometa, który również uznał Jezusa z Nazaretu tylko za zapowiedź swojego przyjścia.

3.4 Będzie pacyfistą

Ten punkt chciałbym rozbudować, ponieważ w tym miejscu następuje rozjazd z utartymi przewidywaniami, które zazwyczaj wiązały antychrysta z człowiekiem zamętu, wojny, mordu. Antychryst wedle tekstu zostanie wolą tajnych stowarzyszeń wybrany na wieczystego prezydenta "europejskich stanów zjednoczonych", zwany będzie od tej pory imperatorem. Został nim wybrany z powodu nieprzebranej sławy w świecie spowodowanej swoją książką, w której zapowiadał pokój i wieczną pomyślność świata.

"wielki wybraniec wydał manifest zaczynający się od: Narody świata! Pokój mój daję wam!”, a kończący się tak: „Narody świata! Spełniły się obietnice! Wieczny powszechny pokój nastał. Wszelka próba jego zakłócenia spotka się natychmiast z bezwzględnym i skutecznym przeciwdziałaniem. Odtąd bowiem – jest na ziemi jedna centralna władza, silniejsza od wszystkich pozostałych władz – każdej z osobna i razem wziętych. To wszechpotężna, nad wszystkim górująca władza należy do mnie pełnomocnego wybrańca Europy, imperatora wszystkich jej sił. Prawo międzynarodowe ma wreszcie brakującą mu dotychczas sankcję. I odtąd żadne państwo nie odważy się powiedzieć: wojna, kiedy ja mówię: pokój. Narody świata – pokój wam!”

Chrystus przyniósł na ziemię "miecz", rolą zatem antychrysta jest ostateczne i definitywne ustanowienie na ziemi pokoju. Wykorzystując swoją sławę imperator zmusza rządy wszystkich państw na świecie do złożenia mu pokłonu, nad zhołdowanymi już krajami ustanawia namiestników z osób wykształconych wedle europejskiego sznytu i podporządkowanych sobie. Nieliczne ogniska oporu w Afryce i Azji zostają zdławione siłą rusko-polskich batalionów. Następuje ustanowienie monarchii światowej, w której to imperator jest najwyższym bogiem.


3.5 Będzie filantropem

„Narody świata! Obiecałem wam pokój i dałem go wam. Ale nie ma uroku pokój bez dobrobytu. Komu w czas pokoju grozi nieszczęście nędzy, temu i pokój nie daje radości. Przyjdźcież do mnie teraz wszyscy, którzy cierpicie głód i chłód, a ja was nasycę i ogrzeję”.

"A potem ogłasza prostą i powszechną reformę społeczną, której projekt był już zarysowany w jego dziele i już tam zachwycił wszystkie szlachetne i trzeźwe umysły. Teraz dzięki skupieniu w swoich rękach światowych finansów i kolosalnych majątków rolnych może on zrealizować tę reformę zgodnie z życzeniem ubogich, a bez namacalnej krzywdy dla bogatych. Każdy zaczyna otrzymywać według swoich zdolności, a każda zdolność według swego trudu i zasług."

"Nowy władca ziemi był przede wszystkim litościwym filantropem – i nie tylko filantropem, lecz także filozofem. Sam będąc wegetarianinem, zakazał wiwisekcji, wprowadził surowy nadzór nad rzeźniami i popierał na wszelkie sposoby towarzystwa opieki nad zwierzętami."

Kolejne odstępstwo od stereotypowego konstruktu. Antychryst ma być kimś, kto "kupi duszę" ludzi poprzez poprawienie ich sytuacji materialnej. Nasuwają się w tym miejscu pewne analogie do XIX-wiecznych doktryn utopijnych oraz poglądów futurystycznych, snujących wizję przyszłego świata, w którym zasadniczą pracę wykonywać będą maszyny, praca stanie się dla człowieka luksusem i będzie sposobem na zabicie nudy a nie zdobycie potrzebnych do życia funduszy, które zostaną zapewnione poprzez redystrybucję państwową. Antychryst będzie przyjacielem zwierząt (w tym miejscu należy się krótka adnotacja, ponieważ sam termin "przyjaciel zwierząt" rodzi pozytywne skojarzenia kogoś miłego tych stworzeniom, w znaczeniu utworu można sądzić, że przyjaciel zwierząt dążył będzie do zrównania ich praw z prawami ludzi), zakaże wykonywania na nich eksperymentów, promował będzie model żywienia bezmięsnego tj. wegetariańskiego, stopniowo wygaszał będzie działalność rzeźni.


4. Sytuacja chrześcijaństwa w czasach antychrysta

Na skutek wielkiej popularności imperatora chrześcijaństwo drastycznie się skurczyło (do 45 milionów ludzi na całym świecie), zyskało jednak na swojej jakości:

- katolicyzm, papiestwo zostało wypędzone z Rzymu, nową siedzibą papieża został Petersburg (autor był wielkim orędownikiem ekumenizmu oraz stworzenia z Rosji centrum światowego chrześcijaństwa), przejęło większość wyznawców kościoła anglikańskiego, wyzbyto się wielu niepotrzebnych rytuałów i ceremoniału, nadal największe wyznanie chrześcijańskie
- protestantyzm, w wyniku działań imperatora obnażone zostało jako najsłabsze wyznanie chrześcijańskie, które utraciło najwięcej wiernych, utrzymało się w formie ewangelikalnej w Niemczech
- prawosławie, wzmocniło się w wierze i modlitwie, powrócili do niego starowiercy i inne sekty prawosławne

Chrześcijanie z początku byli mile nastawieni do osoby Imperatora, stawili go jako wielkiego dobroczyńcę i miłośnika pokoju. Z czasem jednak widząc, że na jego dworze coraz więcej kręci się podejrzanych magów i okultystów, poczęli wątpić w jego chrystusowe następstwo. Dostrzegając to Imperator postanowił reagować i zwołał do Jerozolimy sobór powszechny, na który zaprosił wszystkie wyznania chrześcijańskie.

W tym miejscu pozwolę sobie na pewną dygresję. Otóż imperator postanowił uczynić z Jerozolimy stolicę świata i centrum swojego kultu. W tym celu wzniósł w tym mieście ogromną budowlę, mieszczącą w sobie swoją świątynie, pomniejsze meczety i kościółki. Dochodzimy tutaj do kolejnej cechy antychrysta sołowiowskiego, otóż postuluje on synkretyzm religijny (!).

Sobór jerozolimski stał się areną wielkiego przekupstwa imperatora. Zażądał on od wszystkich chrześcijan uznania go za wodza świata. Katolikom obiecał zwrócenie Rzymu i utraconych kosztowności, prawosławnym utworzeniem muzeum w Konstantynopolu, protestantom założenie instytutu badań nad Pismem Świętym w Tybindze. Zachęta podziałała na większość ojców soborowych, którzy z radością oddali pokłon imperatorowi i przyłączyli się do jego świty. Na sali pozostała garstka nieposłusznych w tym papież Piotr II, prawosławny kaznodzieja Jan i profesor teologii Ernst Pauli.

"zwrócił się do nich imperator: „Cóż jeszcze mogę dla was uczynić? Dziwni ludzie! Czego ode mnie chcecie? Nie wiem. Powiedzcie mi więc sami – wy, chrześcijanie, porzuceni przez większość swoich braci i przywódców, potępieni w odczuciu ludu: co jest dla was najdroższe w chrześcijaństwie? W tym momencie podniósł się, niczym biała świeca, starzec Jan i odrzekł łagodnie: „Miłościwy panie! Najdroższy jest dla nas w chrześcijaństwie sam Chrystus – On sam i wszystko, co od Niego, wiemy bowiem, że w Nim zamieszkuje cieleśnie cała pełnia Bóstwa. Ale i od ciebie, panie, gotowi jesteśmy przyjąć wszelkie dobro, jeśli tylko w szczodrej twej dłoni rozpoznamy świętą dłoń Chrystusa. I na pytanie twoje, co możesz dla nas uczynić, taka jest oto nasza prosta odpowiedź: wyznaj tutaj, teraz, przed nami Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który przyszedł w cielesnej postaci, zmartwychwstał i ponownie przyjdzie – wyznaj Go, a my z miłością przyjmiemy cię jako prawdziwego zwiastuna Jego drugiego przyjścia w chwale”


Imperator konsekwentnie milczał i wtedy doszło do olśnienia:

"Starzec Jan nie spuszczał zdumionych i przerażonych oczu z oblicza milczącego imperatora. Nagle cofnął się ze zgrozą, odwrócił do tyłu i krzyknął zdławionym głosem:
Dzieci, to Antychryst!”

Wykorzystując magię pomocnik imperatora, kardynał Apoloniusz raził piorunem Jana. Na sali zapanował popłoch, papieża Piotra ogarnął niespotykany nigdy strach, nałożył na imperatora anatemę, po czym padł także rażony błyskawicą. Jedynym, który zachował zimną krew był profesor Pauli, zdołał wyprowadzić na noszach ciała obu duchownych i wraz z garstką chrześcijan uszedł nad Jordan. Imperator przekonuje padłych mu na kolana chrześcijan, by obrali na swojego papieża kardynała Apoloniusza, swojego pomocnika i okultystę. Zostaje on w końcu wybrnay i ogłasza się przywódcą wszystkich chrześcijan, składa również pokłon imperatorowi.


5. Ostateczne starcie o świat

Nie wszystko jednak idzie jak "po maśle". W nieoczekiwanym momencie dochodzi do buntu żydowskiego w Palestynie. Żydzi byli jednym z czynników, który doprowadził do dotychczasowych zwycięstw antychrysta, uznali go za zapowiadanego w Biblii Mesjasza. Zmiana przychodzi jednak z chwilą, gdy dowiadują się, że antychryst nie jest nawet obrzezany (sic!). Dochodzi do wielkiego powstania w Palestynie, armia żydowska oblega pałac imperatorski. Imperator w furii nakazuje wymordować wszystkich chrześcijan z Jerozolimy. Krew leje się po uliczkach strumieniami. Na skutek magii Apoloniusza imperator wraz z gasrtką gwardii wymyka się z oblężenia i pośpiesza do Syrii, gdzie formuje złożoną z pogan i muzułmanów armię. W tym czasie profesor Pauli wraca do Jerozolimy odszukać zwłok zmarłego Piotra i Jana. Nastaje wielka światłość, zwłoki ożywają. Duchowni napełnieni radością podają sobie ręcę, przebaczają sobie wcześniejsze przewiny i wyruszają na Górę Synaj.

Decydująca bitwa rozgrywa się we wspomnianej wcześniej Syrii. Gdy górę zaczęły brać oddziały imperatora, pod jego armią zaczyna ruszać się grunt. Następuje wielkie trzęsienie ziemi. Z nieba zstępuje Chrystus...


Podsumowanie

Jak zapewne zaprezentowałem, wizja antychrystyczna według Włodzimierza Sołowiowa uznaje oczywiście biblijny przekaz o księciu świata, uzupełniając go o swoje przemyślenia, swoje spojrzenia, z których to należy wypunktować te najważniejsze tj. filantropia, pacyfizm, promocja synkretyzmu religijnego, dotąd nie podnoszone we wcześniejszych przekazach. Antychryst z ziejącego nienawiścią i żądnego krwi dyktatora stał się miłośnikiem pokoju, likwidującym biedę przez powszechne rozdawnictwo, szanującym każdą religię z zastrzeżeniem oczywiście uznania pierwszeństwa własnego kultu. Antychryst jest emanacją pragnień ludzkich, który zyskuje sławę i wieczystą władzę, jednak do czasu...


1. Odesłanie do polskiego tłumaczenia Konfesji Westminsterskiej http://archive.is/20120914145631/http://.../art56.php oraz Londyńskiego Wyznania Wiary https://proteologia.com/2008/03/05/londy...tystyczne/

2. Krótka powieść o antychryście, W. Sołowiow
Zapomniałem dodać, proszę tym samym o rozpoczęcie przewodu doktorskiego, pytania itd., w wypadku potrzeby, zamieszczę link do pracy lub przedrukuję ją jeszcze raz. Zapraszam do czytania i komentowania.]]> Wizja antychrysta w myśli filozoficznej Włodzimierza Siergiejewicza Sołowjowa
Praca doktorska autorstwa ks. Stanisława Dmowskiego
Promotor: ks. bp Pio Maria Cesare de Medici

1. Wstęp

Przyznać muszę, że na ślad istnienia rzeczonego autora, którego dotąd nie znałem, trafiłem przypadkiem, słuchając wykładu pewnego "paulina". Sołowjow przez 100 lat był praktycznie zapomniany w myśli filozoficznej. Jego myśli wróciły w XXI wieku do łask, głównie za sprawą dostrzeżenia przez czytelników celności, z jaką tenże rosyjski filozof przepowiadał przyszłość oraz działalności papieskiej, w szczególności mowa tu o Benedykcie XVI. To za jego pontyfikatu w 2007 r. kard. Giacomo Biffi wygłosił tzw. rekolekcje papieskie, których to tematem był właśnie problem antychrysta w oparciu o filozofię "sołowjowską". Celem niniejszej pracy chciałbym uczynić przede wszystkim ukazanie, podkreślenie oryginalności myśli tego autora a zwłaszcza tematu antychrysta, jaki się on zajmował, nie uzurpuję sobie natomiast prawa do definitywnego stwierdzenia cech owej osoby. Polegał będę na dziele: "Kratkaja powiest’ o Antichristie", którą rzeczony napisał rok przed swoją śmiercią tj. w 1899.


1.1 Życie

Po lekturze jego żywotu można bezapelacyjnie powiedzieć, że filozofii poświęcił całe swoje życie. W młodości ateista, ostatecznie po przemyśleniach wrócił na ścieżkę wiary. Zdał filozofię na Uniwersytecie Moskiewskim, tematem jego pracy magisterskiej był "kryzys zachodniej filozofii", w której jednoznacznie stał na pozycji dychotomii wiedzy spekulatywnej (teorii) oraz wiedzy empirycznej. Wykładał w Moskwie i Petersburgu, wiele też podróżował. W czasie tych wojaży (m.in. pracował w British Museum a także odbył podróż wzdłuż Nilu) zapoznał się z spirytyzmem, kabałą, filozofią gnostycką i średniowieczną, myśli te odcisnęły duże piętno na jego filozofię. Głosił ekumenizm i konieczność syntezy wiary i rozumu, jednoznacznie opowiadał się przeciwko indywidualistycznemu liberalizmowi i marksizmowi, postulował realizację zasad chrześcijańskich w życiu społecznym, zanim jeszcze wydano Rerum Novarum Leona XIII. Czerpał z jego filozofii m.in. Bierdajew. Nie miał rodziny ani domu, tułał się całe życie. Zmarł w roku 1900 na skutek zatrucia terpentyną. Sołowjow był wielkim entuzjastą tego specyfiku, któremu przypisywał magiczny charakter, dlatego też pryskał swoje ubrania i ciało, co mogło w konsekwencji doprowadzić m.in. do spustoszenia nerek. Sołowjow uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli rosyjskiej myśli prawosławnej.


2. Antychryst według chrześcijaństwa

Etymologia tego słowa dla wszystkich jest oczywista, z greckiego antichristos, czyli anti (przeciw, zamiast) christos (pomazaniec) to zaprzeczenie Chrystusa, Szatan, duch zły, książę ciemności, upadły duch. W zależności jednak od wyznania, następuje odmienne określenie jego cech, lub kategoryczne wskazanie. Większość wyznań protestanckich "sugeruje" antychrystyczny charakter instytucji rzymskiego papiestwa (1). W katolicyzmie i prawosławiu wiążąca jest interpretacja o podłożu biblijnym. Przytoczę kilka cytatów:

Któż zaś jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem?
Ten właśnie jest Antychrystem, który nie uznaje Ojca i Syna. (1 J 2, 22)

Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają,
że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim.
Taki jest zwodzicielem i Antychrystem. (2 J 1, 7)

Niech was w żaden sposób nikt nie zwodzi, bo [dzień ten nie nadejdzie], dopóki nie przyjdzie najpierw odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia, który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub tym, co odbiera cześć, tak że zasiądzie w świątyni Boga dowodząc, że sam jest Bogiem. (2 Tes 2, 3-4)

Przed przyjściem Chrystusa Kościół ma przejść przez końcową próbę, która zachwieje wiarą wielu wierzących (Por. Łk 18, 8; Mt 24, 12.). Prześladowanie, które towarzyszy jego pielgrzymce przez ziemię (Por. Łk 21,12; J 15,19-20.), odsłoni "tajemnicę bezbożności" pod postacią oszukańczej religii, dającej ludziom pozorne rozwiązanie ich problemów za cenę odstępstwa od prawdy. Największym oszustwem religijnym jest oszustwo Antychrysta, czyli oszustwo pseudomesjanizmu, w którym człowiek uwielbia samego siebie zamiast Boga i Jego Mesjasza, który przyszedł w ciele (675 pkt KKK)

Na podstawie tychże wersetów biblijnych możemy wysnuć krótki wniosek: antychryst będzie kimś, kto 1) będzie zaprzeczał boskości Jezusa z Nazaretu 2) zaprzeczał istnieniu Jedynego Boga 3) będzie sam uważał się za bóstwo. W toku historii chrześcijanie "typowali" wielu antychrystów m.in. Nerona, Napoleona Bonaparte, Adolfa Hitlera czy też Józefa Stalina. Zatem możemy w tym miejscu określić cechy wedle chrześcijan, definiujące antychrysta tj. despocja, próba wprowadzenia kultu jednostki, walka z chrześcijaństwem

Włodzimierz Sołowjow w swoim dziele dokonuje znaczącego przeformatowania tego spojrzenia, w którym główną rolę mają grać aspekty pozytywne (!!!).


3. Wstępna treść utworu

Utwór, o którym wspomniałem wyżej tj. "Krótka powieść o antychryście" ma charakter dialogu, który prowadzi Dama oraz nieznany P. Z. Tenże drugi sekundant rozmowy czyta znaleziony list z rękopisem o wydarzeniach, które się wydarzą w XX wieku. Początek dzieła, który dla głównego tematu nie jest istotny, jednak jak sądzę, jest on niezmiernie ciekawy i proroczy, pozwolę sobie streścić:

- XX wiek będzie areną wielkiej wojny (sic!), wywołanej przez żywioł japoński. Pod hasłami panmongolizmu Japonia rządzona przez "bogdychana" opanowuje Chiny, wypiera z Indochin Francuzów, Anglików z Hongkongu i rozpoczyna marsz na zachód. Następuje zajęcie Azji Środkowej. Dyplomaci japońscy oszukują rosyjskich przedstawicieli, zapewniając ich o pokojowym nastawieniu. Armia "mongolska" wkracza za Ural, gromi każde napotkane siły rosyjskie. Nie pomagają pułki fińskie, polskie i węgierskie. Bogdychan wkracza wreszcie do Niemiec. Tu opór jest większy. Na pomoc Mongołom przychodzą jednak Francuzi, żądni zemsty za Sedan. Niemcy kapitulują upokorzone przez alians francusko-japoński. Nie trwa on jednak zbyt długo, Japończycy wykorzystując zaangażowanie francuskich oddziałów w łupienie Niemiec zajmują Paryż, wycinają co do nogi stawiających opór. Bogdychan szykuje się do desantu na Anglię, ta jednak jest dobrze przygotowana. Mongołowie zatem postanawiają wycofać się do Azji, zostawiając w Europie kontyngenty wojskowe. Europa pogrąża się w mroku panowania azjatyckiego.

- po półwieczu w wyniku powstania europejczyków zawiązanego przez lokalne rządy reżim mongolski zostaje obalony, następuje kres istnienia partykularnych państw, zawiązują się stany zjednoczone europy (sic!), następuje odbudowa kontynentu, rozwój kultury


3.1 Będzie kochał siebie

"Doświadczając w sobie samym ogromnej siły ducha, był niezmiennie przekonanym spirytualistą a jasny umysł ukazywał mu zawsze prawdę, w którą należy wierzyć: dobro, Boga, Mesjasza. I wierzył w to, ale kochał tylko siebie samego. Wierzył w Boga, ale w głębi duszy mimo woli i instynktownie dawał pierwszeństwo przed Nim sobie"

„A jeśli?… A nuż to nie ja, tylko ten… Galilejczyk… A nuż nie jest On mym zwiastunem, lecz prawdziwym, pierwszym i ostatnim? Ale przecież w takim razie powinien być żyw… Gdzie On jest? A jeśli przyjdzie do mnie… teraz, tutaj… Co mu powiem? Przecież będę musiał oddać mu pokłon jak ostatni głupi chrześcijanin, jak jakiś rosyjski mużyk mamrocząc bez sensu: Panie Jezusie Chryste, zmiłuj się nade mną grzesznym, albo niczym polska baba paść krzyżem. Ja, świetlany geniusz, nadczłowiek. Nie, nigdy!”

Muszę przyznać, że trochę zaskoczyło mnie istnienie w XIX-wiecznym rosyjskim słownictwie określenia "polska baba" wobec kogoś pobożnego (?), być może jest to ówczesne określenie dewotki.


3.2 W łączności z szatanem

„(mówi szatan) Synu mój umiłowany, w tobie całe moje upodobanie. Czemuś nie wybrał mnie? Dlaczego czciłeś tamtego, nędznego, i jego ojca? Jam bóg i ojciec twój. A tamten, ukrzyżowany nędzarz, jest obcy mnie i tobie. Nie mam innego syna prócz ciebie. Tyś jedyny, jedno rodzony, równy mnie. Miłuję cię i niczego od Ciebie nie żądam. I tak jesteś piękny, wielki, potężny. Czyń swoje dzieło w imię twoje, nie moje. Nie żywię ku tobie zazdrości. Miłuję cię. Niczego od ciebie nie potrzebuję. Tamten, którego uważałeś za boga, żądał od swego syna posłuszeństwa, i to posłuszeństwa bez granic – aż do śmierci krzyżowej – a kiedy był on na krzyżu, nie przyszedł mu z pomocą. Ja niczego od ciebie nie żądam, a pomogę ci. Dla ciebie samego, dla twej własnej wolności i wyższości i gwoli mojej czystej, bezinteresownej ku tobie miłości – pomogę ci."

3.3 Uzna się za następcę Chrystusa

"Początkowo nie czuł nawet do Chrystusa wrogości. Uznawał Jego mesjańską rolę i godność, ale tak naprawdę to widział w nim tylko swojego największego poprzednika Rozumował on tak: „Chrystus przyszedł przede mną; ja jestem drugi; ale przecież to, co w porządku czasowym jest późniejsze, w istocie jest pierwsze. Przychodzę jako ostatni, u kresu dziejów, właśnie dlatego, że jestem doskonałym, ostatecznym zbawicielem. Ów Chrystus jest moim zwiastunem. Jego misją było poprzedzenie i przygotowanie mojego przyjścia”

Sam autor nawet zauważył w owym wyznaniu Złego analogię do Mahometa, który również uznał Jezusa z Nazaretu tylko za zapowiedź swojego przyjścia.

3.4 Będzie pacyfistą

Ten punkt chciałbym rozbudować, ponieważ w tym miejscu następuje rozjazd z utartymi przewidywaniami, które zazwyczaj wiązały antychrysta z człowiekiem zamętu, wojny, mordu. Antychryst wedle tekstu zostanie wolą tajnych stowarzyszeń wybrany na wieczystego prezydenta "europejskich stanów zjednoczonych", zwany będzie od tej pory imperatorem. Został nim wybrany z powodu nieprzebranej sławy w świecie spowodowanej swoją książką, w której zapowiadał pokój i wieczną pomyślność świata.

"wielki wybraniec wydał manifest zaczynający się od: Narody świata! Pokój mój daję wam!”, a kończący się tak: „Narody świata! Spełniły się obietnice! Wieczny powszechny pokój nastał. Wszelka próba jego zakłócenia spotka się natychmiast z bezwzględnym i skutecznym przeciwdziałaniem. Odtąd bowiem – jest na ziemi jedna centralna władza, silniejsza od wszystkich pozostałych władz – każdej z osobna i razem wziętych. To wszechpotężna, nad wszystkim górująca władza należy do mnie pełnomocnego wybrańca Europy, imperatora wszystkich jej sił. Prawo międzynarodowe ma wreszcie brakującą mu dotychczas sankcję. I odtąd żadne państwo nie odważy się powiedzieć: wojna, kiedy ja mówię: pokój. Narody świata – pokój wam!”

Chrystus przyniósł na ziemię "miecz", rolą zatem antychrysta jest ostateczne i definitywne ustanowienie na ziemi pokoju. Wykorzystując swoją sławę imperator zmusza rządy wszystkich państw na świecie do złożenia mu pokłonu, nad zhołdowanymi już krajami ustanawia namiestników z osób wykształconych wedle europejskiego sznytu i podporządkowanych sobie. Nieliczne ogniska oporu w Afryce i Azji zostają zdławione siłą rusko-polskich batalionów. Następuje ustanowienie monarchii światowej, w której to imperator jest najwyższym bogiem.


3.5 Będzie filantropem

„Narody świata! Obiecałem wam pokój i dałem go wam. Ale nie ma uroku pokój bez dobrobytu. Komu w czas pokoju grozi nieszczęście nędzy, temu i pokój nie daje radości. Przyjdźcież do mnie teraz wszyscy, którzy cierpicie głód i chłód, a ja was nasycę i ogrzeję”.

"A potem ogłasza prostą i powszechną reformę społeczną, której projekt był już zarysowany w jego dziele i już tam zachwycił wszystkie szlachetne i trzeźwe umysły. Teraz dzięki skupieniu w swoich rękach światowych finansów i kolosalnych majątków rolnych może on zrealizować tę reformę zgodnie z życzeniem ubogich, a bez namacalnej krzywdy dla bogatych. Każdy zaczyna otrzymywać według swoich zdolności, a każda zdolność według swego trudu i zasług."

"Nowy władca ziemi był przede wszystkim litościwym filantropem – i nie tylko filantropem, lecz także filozofem. Sam będąc wegetarianinem, zakazał wiwisekcji, wprowadził surowy nadzór nad rzeźniami i popierał na wszelkie sposoby towarzystwa opieki nad zwierzętami."

Kolejne odstępstwo od stereotypowego konstruktu. Antychryst ma być kimś, kto "kupi duszę" ludzi poprzez poprawienie ich sytuacji materialnej. Nasuwają się w tym miejscu pewne analogie do XIX-wiecznych doktryn utopijnych oraz poglądów futurystycznych, snujących wizję przyszłego świata, w którym zasadniczą pracę wykonywać będą maszyny, praca stanie się dla człowieka luksusem i będzie sposobem na zabicie nudy a nie zdobycie potrzebnych do życia funduszy, które zostaną zapewnione poprzez redystrybucję państwową. Antychryst będzie przyjacielem zwierząt (w tym miejscu należy się krótka adnotacja, ponieważ sam termin "przyjaciel zwierząt" rodzi pozytywne skojarzenia kogoś miłego tych stworzeniom, w znaczeniu utworu można sądzić, że przyjaciel zwierząt dążył będzie do zrównania ich praw z prawami ludzi), zakaże wykonywania na nich eksperymentów, promował będzie model żywienia bezmięsnego tj. wegetariańskiego, stopniowo wygaszał będzie działalność rzeźni.


4. Sytuacja chrześcijaństwa w czasach antychrysta

Na skutek wielkiej popularności imperatora chrześcijaństwo drastycznie się skurczyło (do 45 milionów ludzi na całym świecie), zyskało jednak na swojej jakości:

- katolicyzm, papiestwo zostało wypędzone z Rzymu, nową siedzibą papieża został Petersburg (autor był wielkim orędownikiem ekumenizmu oraz stworzenia z Rosji centrum światowego chrześcijaństwa), przejęło większość wyznawców kościoła anglikańskiego, wyzbyto się wielu niepotrzebnych rytuałów i ceremoniału, nadal największe wyznanie chrześcijańskie
- protestantyzm, w wyniku działań imperatora obnażone zostało jako najsłabsze wyznanie chrześcijańskie, które utraciło najwięcej wiernych, utrzymało się w formie ewangelikalnej w Niemczech
- prawosławie, wzmocniło się w wierze i modlitwie, powrócili do niego starowiercy i inne sekty prawosławne

Chrześcijanie z początku byli mile nastawieni do osoby Imperatora, stawili go jako wielkiego dobroczyńcę i miłośnika pokoju. Z czasem jednak widząc, że na jego dworze coraz więcej kręci się podejrzanych magów i okultystów, poczęli wątpić w jego chrystusowe następstwo. Dostrzegając to Imperator postanowił reagować i zwołał do Jerozolimy sobór powszechny, na który zaprosił wszystkie wyznania chrześcijańskie.

W tym miejscu pozwolę sobie na pewną dygresję. Otóż imperator postanowił uczynić z Jerozolimy stolicę świata i centrum swojego kultu. W tym celu wzniósł w tym mieście ogromną budowlę, mieszczącą w sobie swoją świątynie, pomniejsze meczety i kościółki. Dochodzimy tutaj do kolejnej cechy antychrysta sołowiowskiego, otóż postuluje on synkretyzm religijny (!).

Sobór jerozolimski stał się areną wielkiego przekupstwa imperatora. Zażądał on od wszystkich chrześcijan uznania go za wodza świata. Katolikom obiecał zwrócenie Rzymu i utraconych kosztowności, prawosławnym utworzeniem muzeum w Konstantynopolu, protestantom założenie instytutu badań nad Pismem Świętym w Tybindze. Zachęta podziałała na większość ojców soborowych, którzy z radością oddali pokłon imperatorowi i przyłączyli się do jego świty. Na sali pozostała garstka nieposłusznych w tym papież Piotr II, prawosławny kaznodzieja Jan i profesor teologii Ernst Pauli.

"zwrócił się do nich imperator: „Cóż jeszcze mogę dla was uczynić? Dziwni ludzie! Czego ode mnie chcecie? Nie wiem. Powiedzcie mi więc sami – wy, chrześcijanie, porzuceni przez większość swoich braci i przywódców, potępieni w odczuciu ludu: co jest dla was najdroższe w chrześcijaństwie? W tym momencie podniósł się, niczym biała świeca, starzec Jan i odrzekł łagodnie: „Miłościwy panie! Najdroższy jest dla nas w chrześcijaństwie sam Chrystus – On sam i wszystko, co od Niego, wiemy bowiem, że w Nim zamieszkuje cieleśnie cała pełnia Bóstwa. Ale i od ciebie, panie, gotowi jesteśmy przyjąć wszelkie dobro, jeśli tylko w szczodrej twej dłoni rozpoznamy świętą dłoń Chrystusa. I na pytanie twoje, co możesz dla nas uczynić, taka jest oto nasza prosta odpowiedź: wyznaj tutaj, teraz, przed nami Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który przyszedł w cielesnej postaci, zmartwychwstał i ponownie przyjdzie – wyznaj Go, a my z miłością przyjmiemy cię jako prawdziwego zwiastuna Jego drugiego przyjścia w chwale”


Imperator konsekwentnie milczał i wtedy doszło do olśnienia:

"Starzec Jan nie spuszczał zdumionych i przerażonych oczu z oblicza milczącego imperatora. Nagle cofnął się ze zgrozą, odwrócił do tyłu i krzyknął zdławionym głosem:
Dzieci, to Antychryst!”

Wykorzystując magię pomocnik imperatora, kardynał Apoloniusz raził piorunem Jana. Na sali zapanował popłoch, papieża Piotra ogarnął niespotykany nigdy strach, nałożył na imperatora anatemę, po czym padł także rażony błyskawicą. Jedynym, który zachował zimną krew był profesor Pauli, zdołał wyprowadzić na noszach ciała obu duchownych i wraz z garstką chrześcijan uszedł nad Jordan. Imperator przekonuje padłych mu na kolana chrześcijan, by obrali na swojego papieża kardynała Apoloniusza, swojego pomocnika i okultystę. Zostaje on w końcu wybrnay i ogłasza się przywódcą wszystkich chrześcijan, składa również pokłon imperatorowi.


5. Ostateczne starcie o świat

Nie wszystko jednak idzie jak "po maśle". W nieoczekiwanym momencie dochodzi do buntu żydowskiego w Palestynie. Żydzi byli jednym z czynników, który doprowadził do dotychczasowych zwycięstw antychrysta, uznali go za zapowiadanego w Biblii Mesjasza. Zmiana przychodzi jednak z chwilą, gdy dowiadują się, że antychryst nie jest nawet obrzezany (sic!). Dochodzi do wielkiego powstania w Palestynie, armia żydowska oblega pałac imperatorski. Imperator w furii nakazuje wymordować wszystkich chrześcijan z Jerozolimy. Krew leje się po uliczkach strumieniami. Na skutek magii Apoloniusza imperator wraz z gasrtką gwardii wymyka się z oblężenia i pośpiesza do Syrii, gdzie formuje złożoną z pogan i muzułmanów armię. W tym czasie profesor Pauli wraca do Jerozolimy odszukać zwłok zmarłego Piotra i Jana. Nastaje wielka światłość, zwłoki ożywają. Duchowni napełnieni radością podają sobie ręcę, przebaczają sobie wcześniejsze przewiny i wyruszają na Górę Synaj.

Decydująca bitwa rozgrywa się we wspomnianej wcześniej Syrii. Gdy górę zaczęły brać oddziały imperatora, pod jego armią zaczyna ruszać się grunt. Następuje wielkie trzęsienie ziemi. Z nieba zstępuje Chrystus...


Podsumowanie

Jak zapewne zaprezentowałem, wizja antychrystyczna według Włodzimierza Sołowiowa uznaje oczywiście biblijny przekaz o księciu świata, uzupełniając go o swoje przemyślenia, swoje spojrzenia, z których to należy wypunktować te najważniejsze tj. filantropia, pacyfizm, promocja synkretyzmu religijnego, dotąd nie podnoszone we wcześniejszych przekazach. Antychryst z ziejącego nienawiścią i żądnego krwi dyktatora stał się miłośnikiem pokoju, likwidującym biedę przez powszechne rozdawnictwo, szanującym każdą religię z zastrzeżeniem oczywiście uznania pierwszeństwa własnego kultu. Antychryst jest emanacją pragnień ludzkich, który zyskuje sławę i wieczystą władzę, jednak do czasu...


1. Odesłanie do polskiego tłumaczenia Konfesji Westminsterskiej http://archive.is/20120914145631/http://.../art56.php oraz Londyńskiego Wyznania Wiary https://proteologia.com/2008/03/05/londy...tystyczne/

2. Krótka powieść o antychryście, W. Sołowiow
Zapomniałem dodać, proszę tym samym o rozpoczęcie przewodu doktorskiego, pytania itd., w wypadku potrzeby, zamieszczę link do pracy lub przedrukuję ją jeszcze raz. Zapraszam do czytania i komentowania.]]> <![CDATA[Toledot Jeszu - żydowska antyewangelia.]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1911 Sat, 22 Feb 2020 18:33:49 +0100 Stanisław Dmowski]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1911 pracę magisterską, znajduje się ona na innym forum z racji jej publikacji jako artykuł prasowy do pierwszego numeru pisma teologicznego "Lumen", które zainaugurowałem. Jeśli to będzie problem, przedrukuję tutaj. Każdy komentarz, czy to na dreamlandzkim forum czy tutaj będzie cenny. Miłego czytania!]]> pracę magisterską, znajduje się ona na innym forum z racji jej publikacji jako artykuł prasowy do pierwszego numeru pisma teologicznego "Lumen", które zainaugurowałem. Jeśli to będzie problem, przedrukuję tutaj. Każdy komentarz, czy to na dreamlandzkim forum czy tutaj będzie cenny. Miłego czytania!]]> <![CDATA[Struktura Wydziału Teologicznego]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1896 Tue, 18 Feb 2020 19:42:44 +0100 Pio Maria de Medici]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1896 [Obrazek: ee9001b973ef1.png]

Wydział Teologiczny
Uniwersytetu Rotryjskiego

Władze Wydziału

Dziekan Wydziału Teologicznego

dr net. Pio Maria Cesare de Medici
specjalizacja: liturgika, nauki biblijne

Adiunkt

dr net. Stanisław Dmowski
specjalizacja: biblistyka]]> [Obrazek: ee9001b973ef1.png]

Wydział Teologiczny
Uniwersytetu Rotryjskiego

Władze Wydziału

Dziekan Wydziału Teologicznego

dr net. Pio Maria Cesare de Medici
specjalizacja: liturgika, nauki biblijne

Adiunkt

dr net. Stanisław Dmowski
specjalizacja: biblistyka]]> <![CDATA[(mgr net.) Przykazanie miłości - Matthew von Bleacher]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1525 Wed, 12 Jun 2019 09:54:56 +0200 Michelangelo Piccolomini]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1525 raca magisterska netowa napisana przez ks. dk. Matthewa von Bleachera w Katedrze Sztuk Wyzwolonych pod opieką ks. bpa dr net. prof. UR Michelangela Piccolominiego SJ, oceniona na ocenę bardzo dobrą.

Cytat:
Fundamentalizm chrześcijański jest jedynym w swoim rodzaju ekstremizmem który wyzbył się wszelkich form terroru i przemocy. Jedynym środkiem nacisku, stosowanym przez chrześcijan, jest miłość. Jezus Chrystus oddając ludzkości przykazanie miłości zdefiniował bezpośrednio czym i w jaki sposób ma walczyć każdy, kto w Niego wierzy.Przykazanie miłości stało się swoistym orężem chrześcijan w walce z własnymi słabościami, z własnymi ułomnościami, z własnymi lękami. Stało się lekarstwem dla skrzywdzonych dusz, umarłych pragnień, stęsknionych oczu.

Pierwotne założenia i przekazy dot. pierwszej części przykazania miłości (tj. miłości do Boga) znajdziemy już w Pięcioksięgu; to właśnie w Księdze Powtórzonego Prawa, w żydowskiej Szemie, w codziennym wyznaniu wiary ortodoksyjnych wyznawców Boga, czytamy:

Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze

wszystkich swych sił. (Pwt 6, 5).

Z kolei źródłem przykazania miłości bliźniego był fragment Księgi Kapłańskiej, zwany Kodeksem Świętości:

Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale
będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. (Kpł 19, 8).

Ustanowienie największego przykazania występuje w relacji ewangelii synoptycznych. W Ewangelii Mateusza Jezus został zapytany przez faryzeuszy, które przykazanie w Prawie jest największe. Jezus odpowiedział:

Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym
swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego:
Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera
się całe Prawo i Prorocy.

Podobny epizod ma miejsce w Ewangelii Marka i w Ewangelii Łukasza. W relacji Mateusza i Marka Jezus odpowiada na dylemat prawny poruszany przez żydowskich nauczycieli, a dotyczący priorytetów w stosowaniu Prawa. Oba przykazania zacytowane przez Jezusa pochodzą z Pięcioksięgu, w przypadku Ewangelii Mateusza niemal dosłownie cytując Septuagintę.

Jezus połączył oba przykazania zgodnie z rabiniczną zasadą gezerach szawah, która pozwala łączyć dwa wersety przy pomocy jednego słowa. W tym przypadku chodziło o czasownik kochać.

Przykazanie miłości występuje także w Ewangelii Jana; tam jednak Jezus nie cytował już Tory, ale wystąpił jako twórca własnego, nowego przykazania: 

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. 

W ujęciu Janowym przykazanie nawiązuje nie tyle do miłości innych ludzi, co do miłości samego Jezusa do uczniów. Wygłoszenie przykazania nastąpiło po obrzędzie umycia nóg i było skierowane wyłącznie do uczniów, co prawdopodobnie stanowiło odpowiedź na brak solidarności we wspólnocie.

Jezus nie ma na uwadze przykazania w sensie prawnym lecz moralnym, co dla pytającego uczonego w Prawie nie może stanowić zasady rozstrzygającej w spornych kwestiach. Pośrednio Jezus neguje z góry przyjęte założenie, że istnieje jakiś biblijny przepis, który pod względem ważności przewyższa inne normy i tym samym daje do zrozumienia, że właściwym sensem Księgi Prawa są ściśle religijne wymagania miłowania Boga. Ten duchowo-religijny wymiar przewyższa formalno-prawny.

Różne sytuacje kontrowersji, o których mowa w Ewangeliach, były dla Jezusa okazją do udzielenia wyjaśnień, w świetle Objawienia Bożego. Jezus nie dał się sprowokować do prawnej polemiki, lecz rozstrzygnął problem zgodnie z wolą Bożą. Odpowiedź Jezusa ma więc religijny charakter, co trzeba mieć na uwadze przy szukaniu rozwiązania kwestii relacji przykazania miłości Boga i przykazania miłości bliźniego.

Chrystus w swojej ludzkiej postaci stał się fizycznym łącznikiem pomiędzy Starym a Nowym Przymierzem; Przymierzem Miłości pomiędzy Bogiem a człowiekiem.

Wyjątkową posługę względem Przykazania Miłości pełnią diakoni; ich posługa wynika z przyjętych święceń, gdzie jako orędownik Słowa Bożego diakon ma obowiązek szerzyć miłość i pokój. Służą oni Kościołowi poprzez szczególne posługi miłości.
Reasumując: Kwestia miłowania bliźniego otrzymała definitywną odpowiedź od Chrystusa, który praktykowanie miłości wskazał jako warunek posiadania życia wiecznego i jako przejaw woli Bożej zawartej w najważniejszym z przykazań. W nauce Jezusa znajdujemy ścisłe połączenie dwóch przykazań, występujących w Starym Testamencie w odrębnych kontekstach. 

Miłość do Boga dotyka najbardziej duchowej strony człowieka, który z pełnym zaangażowaniem, przy pomocy swoich emocji i czynów, czyni z siebie dar Bogu. Miłość do drugiego człowieka, będąca w swoim zasięgu uniwersalna, nie niweluje różnic między ludźmi lecz jest akceptacją drugiej osoby na wzór samego siebie, czym potwierdza się stwórczą wolę Boga. Przykazanie miłości posiada swoje istotne odniesienie do sylwetki i postępowania Jezusa, w którym w pełni objawia się wola Boża i przez którego ludzie mają dostęp do zbawienia.
]]> raca magisterska netowa napisana przez ks. dk. Matthewa von Bleachera w Katedrze Sztuk Wyzwolonych pod opieką ks. bpa dr net. prof. UR Michelangela Piccolominiego SJ, oceniona na ocenę bardzo dobrą.

Cytat:
Fundamentalizm chrześcijański jest jedynym w swoim rodzaju ekstremizmem który wyzbył się wszelkich form terroru i przemocy. Jedynym środkiem nacisku, stosowanym przez chrześcijan, jest miłość. Jezus Chrystus oddając ludzkości przykazanie miłości zdefiniował bezpośrednio czym i w jaki sposób ma walczyć każdy, kto w Niego wierzy.Przykazanie miłości stało się swoistym orężem chrześcijan w walce z własnymi słabościami, z własnymi ułomnościami, z własnymi lękami. Stało się lekarstwem dla skrzywdzonych dusz, umarłych pragnień, stęsknionych oczu.

Pierwotne założenia i przekazy dot. pierwszej części przykazania miłości (tj. miłości do Boga) znajdziemy już w Pięcioksięgu; to właśnie w Księdze Powtórzonego Prawa, w żydowskiej Szemie, w codziennym wyznaniu wiary ortodoksyjnych wyznawców Boga, czytamy:

Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze

wszystkich swych sił. (Pwt 6, 5).

Z kolei źródłem przykazania miłości bliźniego był fragment Księgi Kapłańskiej, zwany Kodeksem Świętości:

Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale
będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. (Kpł 19, 8).

Ustanowienie największego przykazania występuje w relacji ewangelii synoptycznych. W Ewangelii Mateusza Jezus został zapytany przez faryzeuszy, które przykazanie w Prawie jest największe. Jezus odpowiedział:

Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym
swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego:
Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera
się całe Prawo i Prorocy.

Podobny epizod ma miejsce w Ewangelii Marka i w Ewangelii Łukasza. W relacji Mateusza i Marka Jezus odpowiada na dylemat prawny poruszany przez żydowskich nauczycieli, a dotyczący priorytetów w stosowaniu Prawa. Oba przykazania zacytowane przez Jezusa pochodzą z Pięcioksięgu, w przypadku Ewangelii Mateusza niemal dosłownie cytując Septuagintę.

Jezus połączył oba przykazania zgodnie z rabiniczną zasadą gezerach szawah, która pozwala łączyć dwa wersety przy pomocy jednego słowa. W tym przypadku chodziło o czasownik kochać.

Przykazanie miłości występuje także w Ewangelii Jana; tam jednak Jezus nie cytował już Tory, ale wystąpił jako twórca własnego, nowego przykazania: 

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. 

W ujęciu Janowym przykazanie nawiązuje nie tyle do miłości innych ludzi, co do miłości samego Jezusa do uczniów. Wygłoszenie przykazania nastąpiło po obrzędzie umycia nóg i było skierowane wyłącznie do uczniów, co prawdopodobnie stanowiło odpowiedź na brak solidarności we wspólnocie.

Jezus nie ma na uwadze przykazania w sensie prawnym lecz moralnym, co dla pytającego uczonego w Prawie nie może stanowić zasady rozstrzygającej w spornych kwestiach. Pośrednio Jezus neguje z góry przyjęte założenie, że istnieje jakiś biblijny przepis, który pod względem ważności przewyższa inne normy i tym samym daje do zrozumienia, że właściwym sensem Księgi Prawa są ściśle religijne wymagania miłowania Boga. Ten duchowo-religijny wymiar przewyższa formalno-prawny.

Różne sytuacje kontrowersji, o których mowa w Ewangeliach, były dla Jezusa okazją do udzielenia wyjaśnień, w świetle Objawienia Bożego. Jezus nie dał się sprowokować do prawnej polemiki, lecz rozstrzygnął problem zgodnie z wolą Bożą. Odpowiedź Jezusa ma więc religijny charakter, co trzeba mieć na uwadze przy szukaniu rozwiązania kwestii relacji przykazania miłości Boga i przykazania miłości bliźniego.

Chrystus w swojej ludzkiej postaci stał się fizycznym łącznikiem pomiędzy Starym a Nowym Przymierzem; Przymierzem Miłości pomiędzy Bogiem a człowiekiem.

Wyjątkową posługę względem Przykazania Miłości pełnią diakoni; ich posługa wynika z przyjętych święceń, gdzie jako orędownik Słowa Bożego diakon ma obowiązek szerzyć miłość i pokój. Służą oni Kościołowi poprzez szczególne posługi miłości.
Reasumując: Kwestia miłowania bliźniego otrzymała definitywną odpowiedź od Chrystusa, który praktykowanie miłości wskazał jako warunek posiadania życia wiecznego i jako przejaw woli Bożej zawartej w najważniejszym z przykazań. W nauce Jezusa znajdujemy ścisłe połączenie dwóch przykazań, występujących w Starym Testamencie w odrębnych kontekstach. 

Miłość do Boga dotyka najbardziej duchowej strony człowieka, który z pełnym zaangażowaniem, przy pomocy swoich emocji i czynów, czyni z siebie dar Bogu. Miłość do drugiego człowieka, będąca w swoim zasięgu uniwersalna, nie niweluje różnic między ludźmi lecz jest akceptacją drugiej osoby na wzór samego siebie, czym potwierdza się stwórczą wolę Boga. Przykazanie miłości posiada swoje istotne odniesienie do sylwetki i postępowania Jezusa, w którym w pełni objawia się wola Boża i przez którego ludzie mają dostęp do zbawienia.
]]> <![CDATA[Magisterium. Upadli Aniołowie.]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1290 Mon, 20 Aug 2018 18:57:16 +0200 Aurelio de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1290 Cytat:
Upadli aniołowie


Autro: Aurelio Lorenzo Carlo de Medici y Zep
Promotor: Carlo Lorenzo de Medici y Zep
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego

Anno Domini MMXVIII 

Abstrakt

Aniołowie, podobnie jak ludzie, na wzór samego Boga, otrzymali dar wolnej woli, pozwalający im na rozeznanie i dokonanie wyboru pomiędzy dobrem i złem. Część aniołów, wykorzystując ów dar, sprzeciwiła się Bożej Miłości, a ponieważ aniołowie żyją poza czasem, ich decyzja jest ostateczna i nieodwracalna. Sprawia to, że anioł, który choćby raz odmówił Bogu posłuszeństwa, już na zawsze pozostanie upadłym, oddalonym od Nieba. W zależności od źródła, postaci takie są określane diabłami, demonami, złymi duchami i szatanami. W poniższej pracy omówię kwestię upadłych aniołów na podstawie dziewiąciu przykładów, każdy demon z innego chóru anielskiego. Opierając się będę na pracach Pseudo-Dionizego Areopagity i Tomasza z Akwinu, którzy zajmowali się angelologią, a także na księgach Lemegeton oraz Pseudomonarchia Daemonum. Sporadycznie będę korzystał z dorobku innych prac. Oczywiście ilość informacji na temat każdego z upadłych aniołów będzie dostosowana do obfitości dostępnych źródeł wiedzy. 

Serafy
Szatan

Szatan to upadły anioł występujący zarówno w judaizmie i chrześcijaństwie, jak również w islamie. Często utożsamia się go z Lucyferem lub Belzebubem. Uznawany jest za najwyższego rangą demona, przywódcę złych duchów, a także tego, który jako pierwszy sprzeciwił się Bogu. Również w kontekście niereligijnym, stanowi symbol i uosobienie zła. W Biblii pojawia się niezwykle często, pierwszy raz wspomniany jest w Księdze Liczb, gdzie pełni funkcję oskarżyciela, a także, stosując symbol miecza, grozi człowiekowi śmiercią. Ponownie pojawia się w Nowym Testamencie, gdzie Faryzeusze wspominali o jego postaci, a Jezus temu nie zaprzeczał. Wspomniany jest również w wizji Sądu Ostatecznego: ogień przygotowany diabłu i jego aniołom. Nowy i Stary Testament różnią się jednak w przedstawianiu jego postaci, w kontekście jego osoby. Podczas kiedy Stary Testament opisuje go jako ściśle określoną personę, Nowy Testament mówi o nim jako o funkcji, przeciwniku człowieka na drodze do zbawienia, wrogu Boga i źródle wszelkiego zła. W Nowym Testamencie nazywany jest „oskarżycielem”, „władcą tego świata”, „władcą mocarstw powietrza”, „diabłem”, „nieprzyjacielem”, „Złym”, „Belzebubem”, „złym duchem”, „duchem nieczystym”, „kłamcą”, „ojcem kłamstwa”, „zabójcą”, „Wężem”, „wężem starodawnym”, „Smokiem”, „władcą ognia piekielnego”. Kościół naucza, że może on stanowić źródło dręczeń, opętań oraz życiowych komplikacji. Można się przed nim bronić poprzez modlitwę, zwłaszcza za wstawiennictwem Maryi oraz Świętego Michała Archanioła, a także z użyciem sakramentaliów, tj. wody i soli egzorcyzmowanej, medalików (zwłaszcza Medalika św. Benedykta oraz Cudownego Medalika św. Katarzyny Laboure), również przez post, sakramenty i lekturę Pisma Świętego. W sytuacjach nadzwyczajnych uprawniony kapłan odprawia egzorcyzmy.

Cheruby
Berith

Większość demonów przypisywanych do Cherubów jest tożsama z Szatanem, toteż chcąc uniknąć zbędnych powtórzeń, postanowiłem opisać w tym rozdziale postać Beritha. Biblia nie wspomina o nim wcale, a jedynym źródłem wiedzy o nim są zapisy tradycji okultystycznej. Według źródeł, jest potężnym, straszliwym i wielkim księciem piekła, władającym dwudziestoma sześcioma legionami demonów. Przypisuje się mu kuszenie ludzi do bluźnierstw przeciw Bogu, a także do morderstw. Tradycja głosi, że zna przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, udzielając informacji na ich temat. Posiada zdolność przekształcania każdego metalu w złoto, obdarza godnościami oraz upiększa głos śpiewaka. Można się bronić przed jego mocą poprzez modlitwę za wstawiennictwem św. Barnaby. 

Trony
Fokalor 

Podczas przeszukiwania źródeł dotyczących upadłych aniołów, dostrzec można, iż im niższy chór, tym mniej informacji znajdziemy. Tak też jest w przypadku Fokalora, wywodzącego się z Chóru Tronów. Również nie wspomina o nim Biblia, a jedynie tradycja okultystyczna. Głosi ona, że jest on silnym i potężnym księciem, generałem piekła, zarządzającym trzema lub trzydziestoma legionami złych duchów, posiadającym władzę nad wiatrem i wodą, wrzucającym ludzi w morskie fale, a okręty w otchłanie. Tradycja informuje także, że Fokalor wierzy, iż w ciągu tysiąca lat zdoła powrócić do nieba. 

Panowania 
Pajmon

Również o Pajmonie nie wspomina Pismo Święte. Pisma średniowiecznych okultystów informują, iż jest on królem piekła i wiernym sługą Lucyfera, zarządzającym aż dwustoma legionami upadłych aniołów. Zgodnie z przekazami tradycyjnymi, posiada wiedzę na temat sztuki, nauki i spraw tajemnych. Doskonale zna geografię, rozdaje zaszczyty, zarządza również innymi duchami, które posiadają dużą wiedzę oraz umiejętności. Gdy przyjmuje fizyczną postać, można go dostrzec jako mężczyznę siedzącego na wielbłądzie, z diademem na głowie. Ukazuje się w towarzystwie 25 legionów duchów, którymi zarządza, a także dwóch królów piekła: Abalama i Labali. 

Moce 
Agares

Demon znany w realnej popkulturze, był głównym antagonistą w horrorze pt. „Krucyfiks”. Nie jest wymieniany w Biblii, aczkolwiek wspominają o nim dzieła takie jak Lemageton oraz Pseudomonarchia Daemonum. Przypisuje się mu władzę nad wszystkimi duchami, które egzystują na ziemii. Określany jest także jako demon odwagi, władca 31 legionów duchów piekielnych. Wspomniane wyżej pisma uważają, że Agares posiada zdolność wywoływania trzęsień ziemi oraz zmieniania biegu zdarzeń. Uważa się także, że posiada on moc, która może zostać uznana za pozytywną, Agares może bowiem jednoczyć rozbite armie oraz przywracać im wiarę w zwycięstwo. 

Potęgi 
Balam

Reprezentantem Potęg w niniejszej pracy jest Balam, według księgi Dictionnaire Infernal książę piekieł. Dawni demonolodzy twierdzili, że potrafi on nauczyć niezwykle praktycznych umiejętności. Posiada wiedzę na temat całego czasu, tj. przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Może też obdarzyć podstępem, sprytem, a nawet niewidzialnością. Gdy przyjmuje fizyczną postać, można go dostrzec jako nagiego człowieka, który dosiada niedźwiedzia, a w dłoni trzyma krogulca. Ma też płomienne oczy i ogon podobny do węża. Podobno niejednokrotnie ukazuje się z trzema głowami, spośród których pierwsza jest głową byka, druga ludzką, a trzecia baranią. 

Księstwa
Belfegor

Belfegor to przedstawiciel chóru Księstw, do którego należał, zanim został strącony z Niebios. Tradycja okultystyczna uważa go za demona genialnych pomysłów i odkryć, a demonologia chrześcijańska przypisuje mi kuszenie do jednego z grzechów głównych - lenistwa. 
Pierwotnie był czczony przez Moabitów jako bóg rozpusty. Rufin z Akwilei i św. Hieronim uważali, że jest on tożsamy z Baal-Peorem z Księgi Liczb (25, 2-6). Pojawiały się nawet teorie, że że Belfegor jest akredytowanym ambasadorem piekła we Francji. Jego dawny kult może przyprawić o obrzydzenie. Obrzędy były sprawowane na kulawym stołku, a za ofiary służyły produkty defekacji. 

Archaniołowie 
Barbiel

Informacji na temat Barbiela nie jest dostępnych zbyt wiele. Wiadomo tylko, że zanim upadł, należał do chóru Archaniołów. Jest określany jako anioł października. Jest jednym z siedmiu piekielnych elektorów i służy Zelfialowi, tj. władcy planety Saturn. 

Aniołowie 
Amy

W niniejszej pracy przedstawicielem chóru Aniołów jest Amy. Uważa się go a prezydenta, a czasem  również za księcia piekła. Istnieje legenda, według której Amy zapewnił Salomona, że po 1200 latach powróci do Nieba. Teoria ta jest jednak podważana. Dictionnaire Infernal uważa, że nastąpi to za 200 000 lat, a Johann Weyer, autor Pseudomonarchia Daemonum, twierdzi, że nie nastąpi to nigdy. Demonolodzy twierdzą, że posiada ogromną wiedzę z zakresu nauk wyzwolonych i astronomii. Przedstawiany jest jako ogień, który przyjmuje postać ludzką.

Zakończenie

Na podstawie powyższej przykładowej listy upadłych aniołów, każdego z innego chóru, można śmiało stwierdzić, że pomimo wielu istotnych różnic i ogromnej różnorodności, mają one wiele cech wspólnych. Każdy jest czyimś podwładnym, ale również czyimś przełożonym. Każdy posiada też swą specjalną umiejętność, której może nauczyć człowieka oraz swój specjalny sposób ukazywania się i przyjmowaną postać. Można wnioskować, że ta niejako hierarchiczna i pozornie uporządkowana struktura świata upadłych aniołów jest pozostałością po czasach, gdy przebywali oni w Niebie, które pełne jest porządku i hierarchii. 



Serdecznie dziękuję przy tej okazji mojemu promotorowi, Jego Magnificencji Karolowi Medyceuszowi! ]]> Cytat:
Upadli aniołowie


Autro: Aurelio Lorenzo Carlo de Medici y Zep
Promotor: Carlo Lorenzo de Medici y Zep
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego

Anno Domini MMXVIII 

Abstrakt

Aniołowie, podobnie jak ludzie, na wzór samego Boga, otrzymali dar wolnej woli, pozwalający im na rozeznanie i dokonanie wyboru pomiędzy dobrem i złem. Część aniołów, wykorzystując ów dar, sprzeciwiła się Bożej Miłości, a ponieważ aniołowie żyją poza czasem, ich decyzja jest ostateczna i nieodwracalna. Sprawia to, że anioł, który choćby raz odmówił Bogu posłuszeństwa, już na zawsze pozostanie upadłym, oddalonym od Nieba. W zależności od źródła, postaci takie są określane diabłami, demonami, złymi duchami i szatanami. W poniższej pracy omówię kwestię upadłych aniołów na podstawie dziewiąciu przykładów, każdy demon z innego chóru anielskiego. Opierając się będę na pracach Pseudo-Dionizego Areopagity i Tomasza z Akwinu, którzy zajmowali się angelologią, a także na księgach Lemegeton oraz Pseudomonarchia Daemonum. Sporadycznie będę korzystał z dorobku innych prac. Oczywiście ilość informacji na temat każdego z upadłych aniołów będzie dostosowana do obfitości dostępnych źródeł wiedzy. 

Serafy
Szatan

Szatan to upadły anioł występujący zarówno w judaizmie i chrześcijaństwie, jak również w islamie. Często utożsamia się go z Lucyferem lub Belzebubem. Uznawany jest za najwyższego rangą demona, przywódcę złych duchów, a także tego, który jako pierwszy sprzeciwił się Bogu. Również w kontekście niereligijnym, stanowi symbol i uosobienie zła. W Biblii pojawia się niezwykle często, pierwszy raz wspomniany jest w Księdze Liczb, gdzie pełni funkcję oskarżyciela, a także, stosując symbol miecza, grozi człowiekowi śmiercią. Ponownie pojawia się w Nowym Testamencie, gdzie Faryzeusze wspominali o jego postaci, a Jezus temu nie zaprzeczał. Wspomniany jest również w wizji Sądu Ostatecznego: ogień przygotowany diabłu i jego aniołom. Nowy i Stary Testament różnią się jednak w przedstawianiu jego postaci, w kontekście jego osoby. Podczas kiedy Stary Testament opisuje go jako ściśle określoną personę, Nowy Testament mówi o nim jako o funkcji, przeciwniku człowieka na drodze do zbawienia, wrogu Boga i źródle wszelkiego zła. W Nowym Testamencie nazywany jest „oskarżycielem”, „władcą tego świata”, „władcą mocarstw powietrza”, „diabłem”, „nieprzyjacielem”, „Złym”, „Belzebubem”, „złym duchem”, „duchem nieczystym”, „kłamcą”, „ojcem kłamstwa”, „zabójcą”, „Wężem”, „wężem starodawnym”, „Smokiem”, „władcą ognia piekielnego”. Kościół naucza, że może on stanowić źródło dręczeń, opętań oraz życiowych komplikacji. Można się przed nim bronić poprzez modlitwę, zwłaszcza za wstawiennictwem Maryi oraz Świętego Michała Archanioła, a także z użyciem sakramentaliów, tj. wody i soli egzorcyzmowanej, medalików (zwłaszcza Medalika św. Benedykta oraz Cudownego Medalika św. Katarzyny Laboure), również przez post, sakramenty i lekturę Pisma Świętego. W sytuacjach nadzwyczajnych uprawniony kapłan odprawia egzorcyzmy.

Cheruby
Berith

Większość demonów przypisywanych do Cherubów jest tożsama z Szatanem, toteż chcąc uniknąć zbędnych powtórzeń, postanowiłem opisać w tym rozdziale postać Beritha. Biblia nie wspomina o nim wcale, a jedynym źródłem wiedzy o nim są zapisy tradycji okultystycznej. Według źródeł, jest potężnym, straszliwym i wielkim księciem piekła, władającym dwudziestoma sześcioma legionami demonów. Przypisuje się mu kuszenie ludzi do bluźnierstw przeciw Bogu, a także do morderstw. Tradycja głosi, że zna przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, udzielając informacji na ich temat. Posiada zdolność przekształcania każdego metalu w złoto, obdarza godnościami oraz upiększa głos śpiewaka. Można się bronić przed jego mocą poprzez modlitwę za wstawiennictwem św. Barnaby. 

Trony
Fokalor 

Podczas przeszukiwania źródeł dotyczących upadłych aniołów, dostrzec można, iż im niższy chór, tym mniej informacji znajdziemy. Tak też jest w przypadku Fokalora, wywodzącego się z Chóru Tronów. Również nie wspomina o nim Biblia, a jedynie tradycja okultystyczna. Głosi ona, że jest on silnym i potężnym księciem, generałem piekła, zarządzającym trzema lub trzydziestoma legionami złych duchów, posiadającym władzę nad wiatrem i wodą, wrzucającym ludzi w morskie fale, a okręty w otchłanie. Tradycja informuje także, że Fokalor wierzy, iż w ciągu tysiąca lat zdoła powrócić do nieba. 

Panowania 
Pajmon

Również o Pajmonie nie wspomina Pismo Święte. Pisma średniowiecznych okultystów informują, iż jest on królem piekła i wiernym sługą Lucyfera, zarządzającym aż dwustoma legionami upadłych aniołów. Zgodnie z przekazami tradycyjnymi, posiada wiedzę na temat sztuki, nauki i spraw tajemnych. Doskonale zna geografię, rozdaje zaszczyty, zarządza również innymi duchami, które posiadają dużą wiedzę oraz umiejętności. Gdy przyjmuje fizyczną postać, można go dostrzec jako mężczyznę siedzącego na wielbłądzie, z diademem na głowie. Ukazuje się w towarzystwie 25 legionów duchów, którymi zarządza, a także dwóch królów piekła: Abalama i Labali. 

Moce 
Agares

Demon znany w realnej popkulturze, był głównym antagonistą w horrorze pt. „Krucyfiks”. Nie jest wymieniany w Biblii, aczkolwiek wspominają o nim dzieła takie jak Lemageton oraz Pseudomonarchia Daemonum. Przypisuje się mu władzę nad wszystkimi duchami, które egzystują na ziemii. Określany jest także jako demon odwagi, władca 31 legionów duchów piekielnych. Wspomniane wyżej pisma uważają, że Agares posiada zdolność wywoływania trzęsień ziemi oraz zmieniania biegu zdarzeń. Uważa się także, że posiada on moc, która może zostać uznana za pozytywną, Agares może bowiem jednoczyć rozbite armie oraz przywracać im wiarę w zwycięstwo. 

Potęgi 
Balam

Reprezentantem Potęg w niniejszej pracy jest Balam, według księgi Dictionnaire Infernal książę piekieł. Dawni demonolodzy twierdzili, że potrafi on nauczyć niezwykle praktycznych umiejętności. Posiada wiedzę na temat całego czasu, tj. przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Może też obdarzyć podstępem, sprytem, a nawet niewidzialnością. Gdy przyjmuje fizyczną postać, można go dostrzec jako nagiego człowieka, który dosiada niedźwiedzia, a w dłoni trzyma krogulca. Ma też płomienne oczy i ogon podobny do węża. Podobno niejednokrotnie ukazuje się z trzema głowami, spośród których pierwsza jest głową byka, druga ludzką, a trzecia baranią. 

Księstwa
Belfegor

Belfegor to przedstawiciel chóru Księstw, do którego należał, zanim został strącony z Niebios. Tradycja okultystyczna uważa go za demona genialnych pomysłów i odkryć, a demonologia chrześcijańska przypisuje mi kuszenie do jednego z grzechów głównych - lenistwa. 
Pierwotnie był czczony przez Moabitów jako bóg rozpusty. Rufin z Akwilei i św. Hieronim uważali, że jest on tożsamy z Baal-Peorem z Księgi Liczb (25, 2-6). Pojawiały się nawet teorie, że że Belfegor jest akredytowanym ambasadorem piekła we Francji. Jego dawny kult może przyprawić o obrzydzenie. Obrzędy były sprawowane na kulawym stołku, a za ofiary służyły produkty defekacji. 

Archaniołowie 
Barbiel

Informacji na temat Barbiela nie jest dostępnych zbyt wiele. Wiadomo tylko, że zanim upadł, należał do chóru Archaniołów. Jest określany jako anioł października. Jest jednym z siedmiu piekielnych elektorów i służy Zelfialowi, tj. władcy planety Saturn. 

Aniołowie 
Amy

W niniejszej pracy przedstawicielem chóru Aniołów jest Amy. Uważa się go a prezydenta, a czasem  również za księcia piekła. Istnieje legenda, według której Amy zapewnił Salomona, że po 1200 latach powróci do Nieba. Teoria ta jest jednak podważana. Dictionnaire Infernal uważa, że nastąpi to za 200 000 lat, a Johann Weyer, autor Pseudomonarchia Daemonum, twierdzi, że nie nastąpi to nigdy. Demonolodzy twierdzą, że posiada ogromną wiedzę z zakresu nauk wyzwolonych i astronomii. Przedstawiany jest jako ogień, który przyjmuje postać ludzką.

Zakończenie

Na podstawie powyższej przykładowej listy upadłych aniołów, każdego z innego chóru, można śmiało stwierdzić, że pomimo wielu istotnych różnic i ogromnej różnorodności, mają one wiele cech wspólnych. Każdy jest czyimś podwładnym, ale również czyimś przełożonym. Każdy posiada też swą specjalną umiejętność, której może nauczyć człowieka oraz swój specjalny sposób ukazywania się i przyjmowaną postać. Można wnioskować, że ta niejako hierarchiczna i pozornie uporządkowana struktura świata upadłych aniołów jest pozostałością po czasach, gdy przebywali oni w Niebie, które pełne jest porządku i hierarchii. 



Serdecznie dziękuję przy tej okazji mojemu promotorowi, Jego Magnificencji Karolowi Medyceuszowi! ]]> <![CDATA[Przypowieść o talentach jako tryptyk o Bożej sprawiedliwości, miłości i łasce]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1182 Mon, 07 May 2018 21:45:10 +0200 Tomasz von Habsburg]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1182
Cytat:
Przypowieść o talentach jako tryptyk o Bożej sprawiedliwości, miłości i łasce

Tomasz von Habsburg
Promotor: JM prof. dr net. Carlo Lorenzo kardynał de Medici y Zep
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego
AD MMXVIII

Przedmiotem niniejszego referatu jest przypowieść o talentach (Mt 25, 14-30). Daje ona niezwykle szerokie możliwości interpretacyjne (np. w dziedzinie nauki społecznej Kościoła). Ja jednak postaram się przeanalizować ten fragment, zwracając szczególnie uwagę na Bożą sprawiedliwość i związaną z nią miłość oraz łaskę, a następnie przedstawić teologiczne wnioski, które można z niego wyprowadzić.

Przypowieść o talentach jest tryptykiem - da się wyróżnić trzy jej części (przestrzenie): moment przed rozpoczęciem podróży pana, jego nieobecność oraz powrót. Można przyjąć co najmniej dwie ich interpretacje: kolektywną - początek rodzaju ludzkiego, czas pomiędzy jego stworzeniem a Sądem Ostatecznym i Sąd Ostateczny lub indywidualną - poczęcie człowieka, jego życie, sąd szczegółowy. Ogólnie natomiast są to: czas stworzenia, czas, w którym Bóg pozornie w mniejszy sposób wpływa na bieg historii oraz czas “rozliczenia”. W celu zachowania szczątkowej chronologii tryptyk nie będzie omawiany w kolejności, w której przyjęto dzieła tego typu omawiać (rozpoczynając od części centralnej).

Główne przesłanie odnośnie Bożej sprawiedliwości znajduje się już w drugim wersecie przypowieści, zaraz po wstępie, gdzie jest wprost napisane: “[...] każdemu [dał] według jego zdolności [...]”. Powyższy fragment ukazuje, że Bóg w rozdzielaniu swoich darów nie kieruje się fałszywą ideą całkowitej równości, acz zdolnością obdarowanego do wykorzystania danych mu darów (co nie byłoby możliwe bez Jego wszechwiedzy). Niektóre osoby mogą się nie zgadzać co do tego, że sługa, któremu został dany jeden talent, a nie wykorzystał go należycie, nie został potraktowany według wyżej wymienionej zasady sprawiedliwości. Wola jednak nie jest tym samym co zdolność (doskonałość). Wolę można symbolicznie przedstawić jako matematyczną lub informatyczną funkcję, która przy konkretnych danych wejściowych zwraca konkretną decyzję. Doskonałość jest natomiast stopniem podobieństwa natury bytu w danej chwili i jego natury doskonałej (takiej, którą dał mu Bóg). Są jednak one powiązane - wola przy odpowiednich okolicznościach może powodować zwiększenie lub zmniejszenie doskonałości, a doskonałość wpływa na podejmowane decyzje. Tak więc trzeci sługa w momencie obdarowywania przez pana talentami posiadał zdolność do pomnożenia darowanego mu majątku, a osłabił (lub całkowicie utracił, na co wskazywałoby jego ostateczne potępienie) ją dopiero w momencie podjęcia decyzji o niewykorzystaniu ich. Fragment ten świadczy również o nieskończonej Bożej miłości - Bóg daje ludziom wszystko (“[...] przekazał im swój majątek”), co zdolni są przyjąć. Dostarcza on tudzież informacje odnośnie łaski. Przedstawiona jest ona jako uprzedzająca ludzkie czyny (słudzy otrzymali talenty przed ich wykorzystaniem) i domagająca się wolnej odpowiedzi człowieka (słudzy musieli podjąć decyzję, co uczynią z danymi im talentami, a pan, będąc w podróży, nie wymuszał na nich, jaka ma ona być). Można również dopatrywać się przekazu o jej darmowości. Pan powiedział do pierwszego i drugiego sługi “Byłeś wierny w rzeczach niewielu [...]” - przypuszczalnie wcześniej nie uczynili dla niego większych przysług, więc faworyzowanie ich podczas rozdzielania majątku byłoby bezzasadne.

W przypowieści ukazane jest również, że do zaistnienia grzechu potrzebna jest wola uczynienia danego czynu i świadomość jego zła. Trzeci sługa spełnił te warunki poprzez dobrowolne zakopanie danego mu talentu przy świadomości, że jego pan oczekuje od niego jego wykorzystania. Nie wiadomo natomiast, czy dwaj pierwsi słudzy posiadali taką wiedzę, jednak na podstawie sądów własnych sumień i “zdrowego rozsądku” potrafili dociec, że dla ich pana miłe będzie rozmnożenie jego majątku. Na podstawie tego można sformułować elementy (jedne z kilku) konstytuujące moralność czynów ludzkich: wolę uczynienia danego czynu oraz świadomość jego poprawności moralnej (dobra albo zła).

Kolejne, bardzo ważne przesłanie jest zawarte w przedostatnim wersecie przypowieści (“Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma”). Odnosi się ono do rzeczywistości eschatologicznej - według niego ci, którzy “mają” (zbawieni), w niebie otrzymają dary przewyższające domysły grzesznego człowieka. Ci zaś, którzy “nie mają” (potępieni), oprócz tego, że swych darów nie pomnożyli, to odrzucili to, co zostało im dane. Rozwiązuje to problem pewnego typu predestynacji (który to temat można opisowo określić mianem “zbawienia zasługujących na potępienie”). Wydawać by się mogło, że Bóg w swojej wszechmocy mógłby zbawić wszystkich - nawet tych, którzy zasługują na potępienie. Jednak takie działanie naruszyłoby ich wolną wolę, skutkiem czego próba ich zbawienia nie byłaby skuteczna, bowiem byłaby sprzeczna z ludzką naturą doskonałą, której istotnym elementem jest wolność, w związku z czym byliby niedoskonali. Ponadto tylko byt wolnie piękny (według roboczej definicji obiektywnego piękna - doskonały) może być uznany za szczególnie piękny (por. Mt 18, 12-14 i Łk 15, 1-7), a pełne zjednoczenie bytu transcendentnego będącego szczególnie pięknym (Boga) z nietranscendentnym (człowiekiem bez wolnej woli, a więc niedoskonałym) w życiu trynitarnym jest niemożliwe (takie połączenie byłoby wewnętrznie sprzeczne i pozbawiałoby Boga atrybutu boskości). Problem ten wynika niejednokrotnie ze zbyt naiwnego postrzegania zbawienia jako przebywania w jakimś miejscu. Na podstawie tego fragmentu można też ustalić, że Bóg nie udziela radości życia wiecznego ludziom, którzy wykorzystując dane im dary, zyskali powyżej określonej ilości “talentów”, ani ustalonej liczbie osób z najwyższym “współczynnikiem wykorzystania”, ale wszystkim, którzy “mają”. Stanowi to niesłychane świadectwo Bożej miłości.

Podsumowując, przypowieść o talentach z Ewangelii według św. Mateusza zawiera przesłania o jednych z najważniejszych przymiotów Boga i pojęciach z Nim związanych: sprawiedliwości, miłości i łasce. Ukazane jest w niej, że Bóg w udzielaniu swoich darów kieruje się zdolnością danego człowieka do ich przyjęcia. Łaska Boża została w niej scharakteryzowana jako uprzedzająca ludzkie czyny, domagająca się wolnej odpowiedzi człowieka i darmowa. Jego miłość objawia się natomiast w dawaniu ludziom wszystkiego, co zdolni są przyjąć, oraz zbawieniu wszystkich, którzy “mają”. Krótka przypowieść zawiera więc obszerne, bardzo istotne przesłanie.

Bibliografia:
  • Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu w przekładzie z języków oryginalnych [Biblia Tysiąclecia]. Pr. zbior. pod red. ks. Kazimierza Dynarskiego SAC (✝). Wyd. 5. Poznań 2005. ISBN 83-7031-530-5. Mt 25, 14-30, s. 1173.


Bardzo dziękuję za współpracę Jego Arcykatolickiej i Wielkoksiążęcej Mości (a właściwie już teraz Jego Magnificencji) Carlosowi Lorenzo kardynałowi de Medici y Zepowi za współpracę, której owocem jest niniejsza praca. Deo gratias!

(-) Tomasz von Habsburg]]>
Cytat:
Przypowieść o talentach jako tryptyk o Bożej sprawiedliwości, miłości i łasce

Tomasz von Habsburg
Promotor: JM prof. dr net. Carlo Lorenzo kardynał de Medici y Zep
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego
AD MMXVIII

Przedmiotem niniejszego referatu jest przypowieść o talentach (Mt 25, 14-30). Daje ona niezwykle szerokie możliwości interpretacyjne (np. w dziedzinie nauki społecznej Kościoła). Ja jednak postaram się przeanalizować ten fragment, zwracając szczególnie uwagę na Bożą sprawiedliwość i związaną z nią miłość oraz łaskę, a następnie przedstawić teologiczne wnioski, które można z niego wyprowadzić.

Przypowieść o talentach jest tryptykiem - da się wyróżnić trzy jej części (przestrzenie): moment przed rozpoczęciem podróży pana, jego nieobecność oraz powrót. Można przyjąć co najmniej dwie ich interpretacje: kolektywną - początek rodzaju ludzkiego, czas pomiędzy jego stworzeniem a Sądem Ostatecznym i Sąd Ostateczny lub indywidualną - poczęcie człowieka, jego życie, sąd szczegółowy. Ogólnie natomiast są to: czas stworzenia, czas, w którym Bóg pozornie w mniejszy sposób wpływa na bieg historii oraz czas “rozliczenia”. W celu zachowania szczątkowej chronologii tryptyk nie będzie omawiany w kolejności, w której przyjęto dzieła tego typu omawiać (rozpoczynając od części centralnej).

Główne przesłanie odnośnie Bożej sprawiedliwości znajduje się już w drugim wersecie przypowieści, zaraz po wstępie, gdzie jest wprost napisane: “[...] każdemu [dał] według jego zdolności [...]”. Powyższy fragment ukazuje, że Bóg w rozdzielaniu swoich darów nie kieruje się fałszywą ideą całkowitej równości, acz zdolnością obdarowanego do wykorzystania danych mu darów (co nie byłoby możliwe bez Jego wszechwiedzy). Niektóre osoby mogą się nie zgadzać co do tego, że sługa, któremu został dany jeden talent, a nie wykorzystał go należycie, nie został potraktowany według wyżej wymienionej zasady sprawiedliwości. Wola jednak nie jest tym samym co zdolność (doskonałość). Wolę można symbolicznie przedstawić jako matematyczną lub informatyczną funkcję, która przy konkretnych danych wejściowych zwraca konkretną decyzję. Doskonałość jest natomiast stopniem podobieństwa natury bytu w danej chwili i jego natury doskonałej (takiej, którą dał mu Bóg). Są jednak one powiązane - wola przy odpowiednich okolicznościach może powodować zwiększenie lub zmniejszenie doskonałości, a doskonałość wpływa na podejmowane decyzje. Tak więc trzeci sługa w momencie obdarowywania przez pana talentami posiadał zdolność do pomnożenia darowanego mu majątku, a osłabił (lub całkowicie utracił, na co wskazywałoby jego ostateczne potępienie) ją dopiero w momencie podjęcia decyzji o niewykorzystaniu ich. Fragment ten świadczy również o nieskończonej Bożej miłości - Bóg daje ludziom wszystko (“[...] przekazał im swój majątek”), co zdolni są przyjąć. Dostarcza on tudzież informacje odnośnie łaski. Przedstawiona jest ona jako uprzedzająca ludzkie czyny (słudzy otrzymali talenty przed ich wykorzystaniem) i domagająca się wolnej odpowiedzi człowieka (słudzy musieli podjąć decyzję, co uczynią z danymi im talentami, a pan, będąc w podróży, nie wymuszał na nich, jaka ma ona być). Można również dopatrywać się przekazu o jej darmowości. Pan powiedział do pierwszego i drugiego sługi “Byłeś wierny w rzeczach niewielu [...]” - przypuszczalnie wcześniej nie uczynili dla niego większych przysług, więc faworyzowanie ich podczas rozdzielania majątku byłoby bezzasadne.

W przypowieści ukazane jest również, że do zaistnienia grzechu potrzebna jest wola uczynienia danego czynu i świadomość jego zła. Trzeci sługa spełnił te warunki poprzez dobrowolne zakopanie danego mu talentu przy świadomości, że jego pan oczekuje od niego jego wykorzystania. Nie wiadomo natomiast, czy dwaj pierwsi słudzy posiadali taką wiedzę, jednak na podstawie sądów własnych sumień i “zdrowego rozsądku” potrafili dociec, że dla ich pana miłe będzie rozmnożenie jego majątku. Na podstawie tego można sformułować elementy (jedne z kilku) konstytuujące moralność czynów ludzkich: wolę uczynienia danego czynu oraz świadomość jego poprawności moralnej (dobra albo zła).

Kolejne, bardzo ważne przesłanie jest zawarte w przedostatnim wersecie przypowieści (“Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma”). Odnosi się ono do rzeczywistości eschatologicznej - według niego ci, którzy “mają” (zbawieni), w niebie otrzymają dary przewyższające domysły grzesznego człowieka. Ci zaś, którzy “nie mają” (potępieni), oprócz tego, że swych darów nie pomnożyli, to odrzucili to, co zostało im dane. Rozwiązuje to problem pewnego typu predestynacji (który to temat można opisowo określić mianem “zbawienia zasługujących na potępienie”). Wydawać by się mogło, że Bóg w swojej wszechmocy mógłby zbawić wszystkich - nawet tych, którzy zasługują na potępienie. Jednak takie działanie naruszyłoby ich wolną wolę, skutkiem czego próba ich zbawienia nie byłaby skuteczna, bowiem byłaby sprzeczna z ludzką naturą doskonałą, której istotnym elementem jest wolność, w związku z czym byliby niedoskonali. Ponadto tylko byt wolnie piękny (według roboczej definicji obiektywnego piękna - doskonały) może być uznany za szczególnie piękny (por. Mt 18, 12-14 i Łk 15, 1-7), a pełne zjednoczenie bytu transcendentnego będącego szczególnie pięknym (Boga) z nietranscendentnym (człowiekiem bez wolnej woli, a więc niedoskonałym) w życiu trynitarnym jest niemożliwe (takie połączenie byłoby wewnętrznie sprzeczne i pozbawiałoby Boga atrybutu boskości). Problem ten wynika niejednokrotnie ze zbyt naiwnego postrzegania zbawienia jako przebywania w jakimś miejscu. Na podstawie tego fragmentu można też ustalić, że Bóg nie udziela radości życia wiecznego ludziom, którzy wykorzystując dane im dary, zyskali powyżej określonej ilości “talentów”, ani ustalonej liczbie osób z najwyższym “współczynnikiem wykorzystania”, ale wszystkim, którzy “mają”. Stanowi to niesłychane świadectwo Bożej miłości.

Podsumowując, przypowieść o talentach z Ewangelii według św. Mateusza zawiera przesłania o jednych z najważniejszych przymiotów Boga i pojęciach z Nim związanych: sprawiedliwości, miłości i łasce. Ukazane jest w niej, że Bóg w udzielaniu swoich darów kieruje się zdolnością danego człowieka do ich przyjęcia. Łaska Boża została w niej scharakteryzowana jako uprzedzająca ludzkie czyny, domagająca się wolnej odpowiedzi człowieka i darmowa. Jego miłość objawia się natomiast w dawaniu ludziom wszystkiego, co zdolni są przyjąć, oraz zbawieniu wszystkich, którzy “mają”. Krótka przypowieść zawiera więc obszerne, bardzo istotne przesłanie.

Bibliografia:
  • Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu w przekładzie z języków oryginalnych [Biblia Tysiąclecia]. Pr. zbior. pod red. ks. Kazimierza Dynarskiego SAC (✝). Wyd. 5. Poznań 2005. ISBN 83-7031-530-5. Mt 25, 14-30, s. 1173.


Bardzo dziękuję za współpracę Jego Arcykatolickiej i Wielkoksiążęcej Mości (a właściwie już teraz Jego Magnificencji) Carlosowi Lorenzo kardynałowi de Medici y Zepowi za współpracę, której owocem jest niniejsza praca. Deo gratias!

(-) Tomasz von Habsburg]]> <![CDATA[Bakalaureat. Zestawienie podejścia do angelologii w augustynizmie i tomizmie]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1099 Fri, 26 Jan 2018 17:01:23 +0100 Aurelio de Medici y Zep]]> https://forum.rotria.net.pl/showthread.php?tid=1099 Cytat:
Zestawienie podejścia do angelologii 
w augustynizmie i tomizmie

x. Aurelio Bentini
Promotor: prof. UR Carlo Lorenzo de Medici y Zep
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego
Anno Domini MMXVIII 

Abstrakt 

Aniołowie to istoty spotykane w wierzeniach bardzo wielu religii. Występują pod wieloma wyobrażeniami i pełnią najróżniejsze funkcje. Tak samo istotne są one w tradycji judeochrześcijańskiej. Niezwykle często wspominane są w Biblii, zwłaszcza zaś w Starym Testamencie. Biblia wspomina między innymi, że aniołowie zostali stworzeni wcześniej niż człowiek i są istotami nadrzędnymi względem niego, żyją w stanie podobnym do celibatu, nie należy ich wielbić, służą Jezusowi i ludziom, a także, że spośród ich ogromnej liczby, część sprzeciwiła się Bogu i upadła. Mimo to, Biblia nie wyjaśnia tego, jaka w rzeczywistości jest ich natura, przez co stały się one przedmiotem dociekań i rozważań Ojców Kościoła. Nieprzeceniony jest wkład do angelologii jednych z  najwybitniejszych filozofów chrześcijańskich - św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu. W pracy niniejszej przedstawię i poruszę najistotniejsze aspekty natury tych duchowych istot, w oparciu o filozofię augustynizmu i tomizmu właśnie. Nie jest to jednak rzeczą oczywistą, gdyż Augustyn nie poświęcił aniołom żadnej osobnej pracy, a wiedzę na temat jego poglądu w tej dziedzinie możemy czerpać ze wzmianek w najróżniejszych traktatach jego autorstwa.
W przeciwieństwie do św. Augustyna, św. Tomasz z Akwinu poświęcił angelologii bardzo wiele uwagi, czym zaskarbił sobie pośmiertny, nieoficjalny tytuł honorowy doctor angelicus. To właśnie dzięki temu filozofowi angelologia zyskała rangę nauki. Podejście Tomasza z Akwinu do tematu aniołów było niezmiernie drobiazgowe, charakteryzowało się użyciem wielu rozmaitych kontekstów i wszechstronnością myślenia w tej dziedzinie. Dla św. Tomasza angelologia nie stanowiła dodatku, czy tematu mniej istotnego. Była niezwykle istotnym elementem filozofii tomizmu. Filozof ten poszukiwał wiedzy w najróżniejszych źródłach, tj. w filozofii starogreckiej, nauczaniu Ojców Kościoła, czy nawet myśli arabskiej. 

Rozdział I
Podstawy natury aniołów wg. św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu 

Św. Augustyn uważał, iż anioł to nie natura, a funkcja. Zatem aniołowie są duchami, które wykonują określone polecenia Boże. Augustyn napisał: Aniołowie są duchami, a jako duchy nie są samo przez się aniołami, dopiero kiedy są posyłani stają się aniołami. Bowiem słowo "anioł" oznacza funkcje a nie naturę. Pytasz, jak nazywa się ta natura? - Duch. Pytasz o funkcje? - Anioł. Przez to czym jest, jest duchem, a przez to, co wypełnia, jest aniołem. Oznacza to, że aniołowie są bezcielesnymi istotami, żyjącymi poza naszym wymiarem, ale wykorzystywanymi przez Boga do ingerowania w rzeczywistość doczesną. Można na tej podstawie wnioskować, że jedynie dobre duchy, posłuszne Stwórcy, mogą być określone mianem aniołów. Mimo to, w stosunku do demonów stosujemy określenie upadłe anioły. Nie jest to jednak określenie błędne i nie sugeruje ono, że zostali oni wysłani na Ziemię w celu pełnienia określonej funkcji według zamysłu Bożego. Nie są oni przez Boga przysłani, ale Bóg zezwala im na wystawianie ludzi na próbę. Ponadto, sam Chrystus określił złe duchy mianem aniołów w Ewangelii św. Mateusza, mówiąc: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. (Mt. 25,41)

Podobnie św. Tomasz z Akwinu sądził, iż aniołowie są bytami niematerialnymi. W efekcie długotrwałej polemiki z żydowskim filozofem Awicebronem, doszedł do wniosku, że składają się oni z formy, tj. ich duszy, a także z samego aktu istnienia, który ostanowi o tym, że w ogóle istnieją, gdyż ich istnienie nie jest nijak wyrażone w sposób materialny, jak to jest w otaczającym człowieka świecie. Zważywszy na ten fakt, iż aniołowie są bytami koniecznymi, tj. nie posiadają w sobie materii, są niezniszczalne i niezmienne, co czyni je wyżej postawionymi od człowieka, który z wielu przyczyn może ulec uszkodzeniu, a nawet fizycznemu zniszczeniu. Skoro zatem anioł złożony jest z formy, a formie istnienie przysługuje z konieczności, nie można anioła zniszczyć inaczej, niż poprzez oddzielenie jego formy od aktu istnienia. Nie można jednak oddzielić formy od aktu istnienia. Próbę taką można by porównać do próby odebrania kołu okrągłości. Przestaje ono być wtedy kołem, zatem próba taka jest pozbawiona sensu. Zatem, jak uważa św. Tomasz z Akwinu, istnienie anioła jest całkowicie zależne od Boga i tylko On, jako przyczyna, może anioła tegoż istnienia pozbawić. 



Rozdział II
Kwestia istnienia i powstania aniołów

Według św. Augustyna istnienie aniołów zostało człowiekowi oznajmione za pośrednictwem Bożego objawienia, gdyż o tychże istotach Pismo Święte wspomina wielokrotnie. Twierdzi on, że informacja o akcie stworzenia tych bytów jest pośrednio zawarta w Księdze Rodzaju, a konkretnie we wzmiance o tym, że na początku Bóg stworzył niebo i ziemię (Rdz,l). Interpretuje on ziemię jako widzialny i materialny świat, a niebo jako świat pełen istot wyższych, lepszych i doskonalszych od człowieka, obdarzonych inteligencją, zdolnością poznawania Boga, wolną wolą, zdolnych do wchodzenia wraz z Bogiem w głęboką miłość i zażyłość. Zbiór tych istot, św. Augustyn nazywa miastem Bożym, w którym Bóg jest źródłem wszelkiego szczęścia i istnienia. Wobec tego, aniołowie, jako istoty obdarzone wolną wolą, podobnie jak człowiek, mają prawo i możliwość trwać przy Bogu, wybierając tym samym wieczną szczęśliwość, bądź też odejść od niego, wzgardzić jego przykazaniami i żyć w oddaleniu od niego. Augustyn przyjmował założenie, iż na początku wszyscy aniołowie byli stworzeni przez Boga jako istoty dobre, lecz część z nich, korzystając z wolnej woli zbuntowała się przeciw Niemu stając się upadłymi aniołami. Tak też na nauczaniu i filozofii św. Augustyna oparł się Sobór Laterański IV, przyjmując, że: Diabeł bowiem i inne złe duchy zostały stworzone przez Boga jako dobre z natury, ale same uczyniły się złymi.

Rozdział III 
Wyższość aniołów nad człowiekiem 

W opinii św. Augustyna, aniołowie są bezsprzecznie wyżsi od człowieka w hierarchii stworzenia, zwłaszcza zaś pod względem inteligencji i poznania, co przejawia się zwłaszcza w innym, mniej doskonałym sposobie wykorzystywania tych darów przez człowieka. Myśl tę wyraża pisząc: Ludzkie poznanie przebiega stopniowo, za pomocą zmysłów, następnie posługując się myśleniem pojęciowym, osądzamy i wnioskujemy. W ten sposób zdobywamy poznanie, ale nie jest ono pozbawione niebezpieczeństw, pomyłek i błędów. Chociaż nasze poznanie jest ograniczone, ale jak naucza św. Paweł z dzieci stworzonych człowiek jest zdolny choć częściowo poznawać swego Stwórcę. Ponieważ ostatecznym celem egzystencji człowieka jest osiągnięcie poznania Boga, nie może się on równać z aniołami, które stale doświadczają Jego obecności i wciąż przebywają wraz z Nim. Nie rozwijają się oni zatem w tym względzie, gdyż już osiągnęli doskonałe poznanie Boga. Ponadto, w poznaniu rzeczy, tj. stworzenia, również są doskonalsze, gdyż w przeciwieństwie do ludzi, którzy poznają stworzenie przez skutki, aniołowie poznają je przez jego przyczynę - Stwórcę. W związku z tym, pod względem inteligencji, a także poznania stworzenia i Boga, znacznie przewyższają człowieka. 

Zupełnie inaczej do tematu podchodzi św. Tomasz z Akwinu, który za kryterium rozróżnienia przyjmuje najgłębsze różnice natury człowieka i anioła. Podzielił on byty na możliwe, tj. posiadające możność materialną oraz konieczne, czyli takie, które tejże możności nie posiadają. Człowieka określił bytem możliwym, zaś aniołów, wraz z Bogiem, bytami koniecznymi. Zaznaczył jednakże, iż aniołowie, choć są bytami koniecznymi, posiadają przyczynę konieczną z zewnątrz, gdyż musiało zajść nadanie im cech konieczności. Bóg rzecz jasna, jako źródło i przyczyna wszechrzeczy, nie musi takiej przyczyny posiadać. 

Rozdział IV
Organizacja społeczna aniołów

Św. Augustyn powstrzymuje się od jednoznacznego rozwiązania kwestii organizacji społecznej aniołów, powołując się na naszą ograniczoną wiedzę w tym zakresie. W związku z tym, nigdy nie wypowiedział się na temat liczby aniołów. Wierzył jednak mocno, że aniołowie różnią się między sobą tworząc tzw. chóry anielskie, m. in. Trony, Panowania, Księstwa i Moce. Interesujące są natomiast poglądy św. Augustyna odnośnie sposobu porozumiewania się aniołów. Twierdzi on bowiem, że stosują oni coś, co określił mową. Owa mowa, ma być sposobem porozumiewania się, niewymagającym jakiegokolwiek fizycznego, zewnętrznego środka, z czym człowiek spotyka się w swym życiu codziennym, stosując język, korespondencję pisemną, a nawet stosując najróżniejsze wynalazki techniczne opierające się na telekomunikacji. Komunikacja aniołów ma polegać na wzajemnym otwarciu się na siebie i zwróceniu się do siebie, przez co aniołowie mogą uczestniczyć w życiu swoich towarzyszy, co pozwala na ubogacenie duchów niższych. 

O ile św. Tomasz z Akwinu oszczędnie podchodzi do tematu organizacji społecznej aniołów, znacznie chętniej niż św. Augustyn wypowiada się na temat ich liczby. Jak zawsze w jego przypadku, do finalnego wniosku dochodzi w wyjątkowo błyskotliwy sposób. Ażeby bowiem zachować naturalny porządek rzeczy, to co bardziej doskonałe, musi stać ponad tym, co mniej doskonałe. Jeżeli zatem człowiek jest najdoskonalszym stworzeniem materialnym, a aniołowie są bardziej doskonali od człowieka, aniołów musi być znacznie więcej niż wszelkich bytów materialnych. Ponadto stwierdza, że skoro zamierzona doskonałość świata opiera się na doskonałości istnienia, a za rzecz doskonalszą uznajemy rzecz bardziej zbliżoną do swojej przyczyny, to aniołów musi być więcej niż ludzi, gdyż świat może być doskonały tylko wtedy, kiedy liczba bytów bardziej doskonałych przewyższa liczbę bytów mniej doskonałych. 

Rozdział V
Upadek części aniołów

Intuicyjnie dla wielu ludzi staje się niezrozumiałe, że byty obdarzone tak wysoką inteligencją, umiejętnością jej praktycznego zastosowania, tak zaawansowanym poznaniem Boga, powiązane z nim głęboką miłością, zdecydowały się wypowiedzieć mu posłuszeństwo i prowadzić egzystencję w oderwaniu od niego. Św. Augustyn uważa, że każda miłość musi być poddana próbie, zatem Bóg, wtajemniczając aniołów w swój plan stworzenia człowieka, jako istoty fizycznej i cielesnej, a potem przyjęcia jego natury, poddał ich miłość swego rodzaju testowi. Wtedy część aniołów, niechętna do służby stworzeniu, zbuntowała się, porzucając Bożą miłość, skazując się tym samym na wieczną karę piekła. 

Podsumowanie

Choć św. Augustyn nie poświęcił aniołom żadnej osobnej pracy, wypowiedział się na ich temat tak obszernie, że można jego poglądy złożyć w spójną całość. Reasumując, uznawał on aniołów za istoty duchowe, niematerialne, wyższe od człowieka, obdarzone wolną wolą, pozwalającą im na podejmowanie ostatecznych decyzji, a także uznał je za istoty różniące się od siebie i wewnętrznie zorganizowane. Uważał także, iż upadek części aniołów był efektem niepomyślnej dla nich próby miłości wobec Boga, okazały się bowiem niechętne do służby jego stworzeniu. Zdecydowanie wkład św. Augustyna do angelologii jest nieprzeceniony i współczesna teologia zawdzięcza temu wybitnemu Ojcowi Kościoła wiele wspaniałych myśli. 

Zaś św. Tomasz z Akwinu, wybitny myśliciel średniowiecza, podchodzi do angelologii w sposób zupełnie nowatorski i stosując najrozmaitsze drogi myślowe odpowiada na pytania, które dotychczas nie znalazły jeszcze odpowiedzi. Niewątpliwie był to jeden z najlepszych angelologów w dziejach teologii i filozofii.  


Cytat:

Serdecznie dziękuję mojemu Promotorowi, Jego Wielkoksiążęcej i Arcykatolickiej Mości prof. UR Carlo Lorenzo de Medici y Zep, za czuwanie nad moim początkiem naukowej drogi, za wartościowe uwagi, a także za cierpliwość w oczekiwaniu na nadesłanie pracy.
Jeszcze raz wielkie Bóg zapłać!
]]> Cytat:
Zestawienie podejścia do angelologii 
w augustynizmie i tomizmie

x. Aurelio Bentini
Promotor: prof. UR Carlo Lorenzo de Medici y Zep
Wydział Teologii Uniwersytetu Rotryjskiego
Anno Domini MMXVIII 

Abstrakt 

Aniołowie to istoty spotykane w wierzeniach bardzo wielu religii. Występują pod wieloma wyobrażeniami i pełnią najróżniejsze funkcje. Tak samo istotne są one w tradycji judeochrześcijańskiej. Niezwykle często wspominane są w Biblii, zwłaszcza zaś w Starym Testamencie. Biblia wspomina między innymi, że aniołowie zostali stworzeni wcześniej niż człowiek i są istotami nadrzędnymi względem niego, żyją w stanie podobnym do celibatu, nie należy ich wielbić, służą Jezusowi i ludziom, a także, że spośród ich ogromnej liczby, część sprzeciwiła się Bogu i upadła. Mimo to, Biblia nie wyjaśnia tego, jaka w rzeczywistości jest ich natura, przez co stały się one przedmiotem dociekań i rozważań Ojców Kościoła. Nieprzeceniony jest wkład do angelologii jednych z  najwybitniejszych filozofów chrześcijańskich - św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu. W pracy niniejszej przedstawię i poruszę najistotniejsze aspekty natury tych duchowych istot, w oparciu o filozofię augustynizmu i tomizmu właśnie. Nie jest to jednak rzeczą oczywistą, gdyż Augustyn nie poświęcił aniołom żadnej osobnej pracy, a wiedzę na temat jego poglądu w tej dziedzinie możemy czerpać ze wzmianek w najróżniejszych traktatach jego autorstwa.
W przeciwieństwie do św. Augustyna, św. Tomasz z Akwinu poświęcił angelologii bardzo wiele uwagi, czym zaskarbił sobie pośmiertny, nieoficjalny tytuł honorowy doctor angelicus. To właśnie dzięki temu filozofowi angelologia zyskała rangę nauki. Podejście Tomasza z Akwinu do tematu aniołów było niezmiernie drobiazgowe, charakteryzowało się użyciem wielu rozmaitych kontekstów i wszechstronnością myślenia w tej dziedzinie. Dla św. Tomasza angelologia nie stanowiła dodatku, czy tematu mniej istotnego. Była niezwykle istotnym elementem filozofii tomizmu. Filozof ten poszukiwał wiedzy w najróżniejszych źródłach, tj. w filozofii starogreckiej, nauczaniu Ojców Kościoła, czy nawet myśli arabskiej. 

Rozdział I
Podstawy natury aniołów wg. św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu 

Św. Augustyn uważał, iż anioł to nie natura, a funkcja. Zatem aniołowie są duchami, które wykonują określone polecenia Boże. Augustyn napisał: Aniołowie są duchami, a jako duchy nie są samo przez się aniołami, dopiero kiedy są posyłani stają się aniołami. Bowiem słowo "anioł" oznacza funkcje a nie naturę. Pytasz, jak nazywa się ta natura? - Duch. Pytasz o funkcje? - Anioł. Przez to czym jest, jest duchem, a przez to, co wypełnia, jest aniołem. Oznacza to, że aniołowie są bezcielesnymi istotami, żyjącymi poza naszym wymiarem, ale wykorzystywanymi przez Boga do ingerowania w rzeczywistość doczesną. Można na tej podstawie wnioskować, że jedynie dobre duchy, posłuszne Stwórcy, mogą być określone mianem aniołów. Mimo to, w stosunku do demonów stosujemy określenie upadłe anioły. Nie jest to jednak określenie błędne i nie sugeruje ono, że zostali oni wysłani na Ziemię w celu pełnienia określonej funkcji według zamysłu Bożego. Nie są oni przez Boga przysłani, ale Bóg zezwala im na wystawianie ludzi na próbę. Ponadto, sam Chrystus określił złe duchy mianem aniołów w Ewangelii św. Mateusza, mówiąc: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. (Mt. 25,41)

Podobnie św. Tomasz z Akwinu sądził, iż aniołowie są bytami niematerialnymi. W efekcie długotrwałej polemiki z żydowskim filozofem Awicebronem, doszedł do wniosku, że składają się oni z formy, tj. ich duszy, a także z samego aktu istnienia, który ostanowi o tym, że w ogóle istnieją, gdyż ich istnienie nie jest nijak wyrażone w sposób materialny, jak to jest w otaczającym człowieka świecie. Zważywszy na ten fakt, iż aniołowie są bytami koniecznymi, tj. nie posiadają w sobie materii, są niezniszczalne i niezmienne, co czyni je wyżej postawionymi od człowieka, który z wielu przyczyn może ulec uszkodzeniu, a nawet fizycznemu zniszczeniu. Skoro zatem anioł złożony jest z formy, a formie istnienie przysługuje z konieczności, nie można anioła zniszczyć inaczej, niż poprzez oddzielenie jego formy od aktu istnienia. Nie można jednak oddzielić formy od aktu istnienia. Próbę taką można by porównać do próby odebrania kołu okrągłości. Przestaje ono być wtedy kołem, zatem próba taka jest pozbawiona sensu. Zatem, jak uważa św. Tomasz z Akwinu, istnienie anioła jest całkowicie zależne od Boga i tylko On, jako przyczyna, może anioła tegoż istnienia pozbawić. 



Rozdział II
Kwestia istnienia i powstania aniołów

Według św. Augustyna istnienie aniołów zostało człowiekowi oznajmione za pośrednictwem Bożego objawienia, gdyż o tychże istotach Pismo Święte wspomina wielokrotnie. Twierdzi on, że informacja o akcie stworzenia tych bytów jest pośrednio zawarta w Księdze Rodzaju, a konkretnie we wzmiance o tym, że na początku Bóg stworzył niebo i ziemię (Rdz,l). Interpretuje on ziemię jako widzialny i materialny świat, a niebo jako świat pełen istot wyższych, lepszych i doskonalszych od człowieka, obdarzonych inteligencją, zdolnością poznawania Boga, wolną wolą, zdolnych do wchodzenia wraz z Bogiem w głęboką miłość i zażyłość. Zbiór tych istot, św. Augustyn nazywa miastem Bożym, w którym Bóg jest źródłem wszelkiego szczęścia i istnienia. Wobec tego, aniołowie, jako istoty obdarzone wolną wolą, podobnie jak człowiek, mają prawo i możliwość trwać przy Bogu, wybierając tym samym wieczną szczęśliwość, bądź też odejść od niego, wzgardzić jego przykazaniami i żyć w oddaleniu od niego. Augustyn przyjmował założenie, iż na początku wszyscy aniołowie byli stworzeni przez Boga jako istoty dobre, lecz część z nich, korzystając z wolnej woli zbuntowała się przeciw Niemu stając się upadłymi aniołami. Tak też na nauczaniu i filozofii św. Augustyna oparł się Sobór Laterański IV, przyjmując, że: Diabeł bowiem i inne złe duchy zostały stworzone przez Boga jako dobre z natury, ale same uczyniły się złymi.

Rozdział III 
Wyższość aniołów nad człowiekiem 

W opinii św. Augustyna, aniołowie są bezsprzecznie wyżsi od człowieka w hierarchii stworzenia, zwłaszcza zaś pod względem inteligencji i poznania, co przejawia się zwłaszcza w innym, mniej doskonałym sposobie wykorzystywania tych darów przez człowieka. Myśl tę wyraża pisząc: Ludzkie poznanie przebiega stopniowo, za pomocą zmysłów, następnie posługując się myśleniem pojęciowym, osądzamy i wnioskujemy. W ten sposób zdobywamy poznanie, ale nie jest ono pozbawione niebezpieczeństw, pomyłek i błędów. Chociaż nasze poznanie jest ograniczone, ale jak naucza św. Paweł z dzieci stworzonych człowiek jest zdolny choć częściowo poznawać swego Stwórcę. Ponieważ ostatecznym celem egzystencji człowieka jest osiągnięcie poznania Boga, nie może się on równać z aniołami, które stale doświadczają Jego obecności i wciąż przebywają wraz z Nim. Nie rozwijają się oni zatem w tym względzie, gdyż już osiągnęli doskonałe poznanie Boga. Ponadto, w poznaniu rzeczy, tj. stworzenia, również są doskonalsze, gdyż w przeciwieństwie do ludzi, którzy poznają stworzenie przez skutki, aniołowie poznają je przez jego przyczynę - Stwórcę. W związku z tym, pod względem inteligencji, a także poznania stworzenia i Boga, znacznie przewyższają człowieka. 

Zupełnie inaczej do tematu podchodzi św. Tomasz z Akwinu, który za kryterium rozróżnienia przyjmuje najgłębsze różnice natury człowieka i anioła. Podzielił on byty na możliwe, tj. posiadające możność materialną oraz konieczne, czyli takie, które tejże możności nie posiadają. Człowieka określił bytem możliwym, zaś aniołów, wraz z Bogiem, bytami koniecznymi. Zaznaczył jednakże, iż aniołowie, choć są bytami koniecznymi, posiadają przyczynę konieczną z zewnątrz, gdyż musiało zajść nadanie im cech konieczności. Bóg rzecz jasna, jako źródło i przyczyna wszechrzeczy, nie musi takiej przyczyny posiadać. 

Rozdział IV
Organizacja społeczna aniołów

Św. Augustyn powstrzymuje się od jednoznacznego rozwiązania kwestii organizacji społecznej aniołów, powołując się na naszą ograniczoną wiedzę w tym zakresie. W związku z tym, nigdy nie wypowiedział się na temat liczby aniołów. Wierzył jednak mocno, że aniołowie różnią się między sobą tworząc tzw. chóry anielskie, m. in. Trony, Panowania, Księstwa i Moce. Interesujące są natomiast poglądy św. Augustyna odnośnie sposobu porozumiewania się aniołów. Twierdzi on bowiem, że stosują oni coś, co określił mową. Owa mowa, ma być sposobem porozumiewania się, niewymagającym jakiegokolwiek fizycznego, zewnętrznego środka, z czym człowiek spotyka się w swym życiu codziennym, stosując język, korespondencję pisemną, a nawet stosując najróżniejsze wynalazki techniczne opierające się na telekomunikacji. Komunikacja aniołów ma polegać na wzajemnym otwarciu się na siebie i zwróceniu się do siebie, przez co aniołowie mogą uczestniczyć w życiu swoich towarzyszy, co pozwala na ubogacenie duchów niższych. 

O ile św. Tomasz z Akwinu oszczędnie podchodzi do tematu organizacji społecznej aniołów, znacznie chętniej niż św. Augustyn wypowiada się na temat ich liczby. Jak zawsze w jego przypadku, do finalnego wniosku dochodzi w wyjątkowo błyskotliwy sposób. Ażeby bowiem zachować naturalny porządek rzeczy, to co bardziej doskonałe, musi stać ponad tym, co mniej doskonałe. Jeżeli zatem człowiek jest najdoskonalszym stworzeniem materialnym, a aniołowie są bardziej doskonali od człowieka, aniołów musi być znacznie więcej niż wszelkich bytów materialnych. Ponadto stwierdza, że skoro zamierzona doskonałość świata opiera się na doskonałości istnienia, a za rzecz doskonalszą uznajemy rzecz bardziej zbliżoną do swojej przyczyny, to aniołów musi być więcej niż ludzi, gdyż świat może być doskonały tylko wtedy, kiedy liczba bytów bardziej doskonałych przewyższa liczbę bytów mniej doskonałych. 

Rozdział V
Upadek części aniołów

Intuicyjnie dla wielu ludzi staje się niezrozumiałe, że byty obdarzone tak wysoką inteligencją, umiejętnością jej praktycznego zastosowania, tak zaawansowanym poznaniem Boga, powiązane z nim głęboką miłością, zdecydowały się wypowiedzieć mu posłuszeństwo i prowadzić egzystencję w oderwaniu od niego. Św. Augustyn uważa, że każda miłość musi być poddana próbie, zatem Bóg, wtajemniczając aniołów w swój plan stworzenia człowieka, jako istoty fizycznej i cielesnej, a potem przyjęcia jego natury, poddał ich miłość swego rodzaju testowi. Wtedy część aniołów, niechętna do służby stworzeniu, zbuntowała się, porzucając Bożą miłość, skazując się tym samym na wieczną karę piekła. 

Podsumowanie

Choć św. Augustyn nie poświęcił aniołom żadnej osobnej pracy, wypowiedział się na ich temat tak obszernie, że można jego poglądy złożyć w spójną całość. Reasumując, uznawał on aniołów za istoty duchowe, niematerialne, wyższe od człowieka, obdarzone wolną wolą, pozwalającą im na podejmowanie ostatecznych decyzji, a także uznał je za istoty różniące się od siebie i wewnętrznie zorganizowane. Uważał także, iż upadek części aniołów był efektem niepomyślnej dla nich próby miłości wobec Boga, okazały się bowiem niechętne do służby jego stworzeniu. Zdecydowanie wkład św. Augustyna do angelologii jest nieprzeceniony i współczesna teologia zawdzięcza temu wybitnemu Ojcowi Kościoła wiele wspaniałych myśli. 

Zaś św. Tomasz z Akwinu, wybitny myśliciel średniowiecza, podchodzi do angelologii w sposób zupełnie nowatorski i stosując najrozmaitsze drogi myślowe odpowiada na pytania, które dotychczas nie znalazły jeszcze odpowiedzi. Niewątpliwie był to jeden z najlepszych angelologów w dziejach teologii i filozofii.  


Cytat:

Serdecznie dziękuję mojemu Promotorowi, Jego Wielkoksiążęcej i Arcykatolickiej Mości prof. UR Carlo Lorenzo de Medici y Zep, za czuwanie nad moim początkiem naukowej drogi, za wartościowe uwagi, a także za cierpliwość w oczekiwaniu na nadesłanie pracy.
Jeszcze raz wielkie Bóg zapłać!
]]>