Tajemnicza sekta

[Stanisław Wieniawa]

Oj, trzeba pilnować granic Ankony, żeby ci sekciarze się nie dostali…

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Regent po skończonym dniu pracy zamierzał wracać do Klasztoru Świętego Piotra w swojej marchii, aby oddać się modlitwie i odpoczynkowi. Gdy już szykował się do wyjazdu, wszedł ks. Vittorio. Arcybiskup zatrzymał się gwałtownie, ponieważ czuł, że jego sekretarz ma coś ważnego do przekazania.
- Ekscelencjo, wiadomość z ostatniej chwili! - mruknął duchowny. - W kościele św. Ludwika, tam gdzie doszło do kradzieży ciała biskupa Pafnucego, znaleziono coś należące do sekciarzy.
- Bóg zapłać za wiadomość. Już tam jadę - rzekł książę, po czym ubrał się pośpiesznie i udał się do samochodu. 

Pół godziny później duchowny wraz z swoim sekretarzem  byli na miejscu. Gdy byli w środku, skierowali się do podziemi i znaleźli pusty sarkofag, przy którym wisiała kartka. 
- Co my tu mamy? - rzekł Regent, który wziął kartkę i  zaczął czytać. Nagle arcybiskupa przeszedł dreszcz. Kartka zawierała bowiem inicjały rotryjskich duchownych, w tym Jego Świątobliwości napisane czerwonym atramentem. 
- Dobry Boże, przecież to wygląda na listę osób do zgładzenia przez sektę. Wiem z opowieści, jak potraktowano księdza Salvatore. - mruknął ks. Vittorio. 
- Trzeba niezwłocznie powiadomić wszystkich. Jeszcze mnie intryguje jeden fakt. Dlaczego sekciarze zostawili kartkę akurat tu? - zastanawiał się arcybiskup. 
- Nie wiem. Może są powiązani z włamywaczami - rzekł sekretarz.

Po powrocie Regent zatelefonował do Jego Świątobliwości i wszystkich najważniejszych urzędników, w tym do Sekretarza Stanu, aby poinformować o znalezisku.