Tajemnicza sekta

[Stanisław Wieniawa]

Oj, trzeba pilnować granic Ankony, żeby ci sekciarze się nie dostali…

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Regent po skończonym dniu pracy zamierzał wracać do Klasztoru Świętego Piotra w swojej marchii, aby oddać się modlitwie i odpoczynkowi. Gdy już szykował się do wyjazdu, wszedł ks. Vittorio. Arcybiskup zatrzymał się gwałtownie, ponieważ czuł, że jego sekretarz ma coś ważnego do przekazania.
- Ekscelencjo, wiadomość z ostatniej chwili! - mruknął duchowny. - W kościele św. Ludwika, tam gdzie doszło do kradzieży ciała biskupa Pafnucego, znaleziono coś należące do sekciarzy.
- Bóg zapłać za wiadomość. Już tam jadę - rzekł książę, po czym ubrał się pośpiesznie i udał się do samochodu. 

Pół godziny później duchowny wraz z swoim sekretarzem  byli na miejscu. Gdy byli w środku, skierowali się do podziemi i znaleźli pusty sarkofag, przy którym wisiała kartka. 
- Co my tu mamy? - rzekł Regent, który wziął kartkę i  zaczął czytać. Nagle arcybiskupa przeszedł dreszcz. Kartka zawierała bowiem inicjały rotryjskich duchownych, w tym Jego Świątobliwości napisane czerwonym atramentem. 
- Dobry Boże, przecież to wygląda na listę osób do zgładzenia przez sektę. Wiem z opowieści, jak potraktowano księdza Salvatore. - mruknął ks. Vittorio. 
- Trzeba niezwłocznie powiadomić wszystkich. Jeszcze mnie intryguje jeden fakt. Dlaczego sekciarze zostawili kartkę akurat tu? - zastanawiał się arcybiskup. 
- Nie wiem. Może są powiązani z włamywaczami - rzekł sekretarz.

Po powrocie Regent zatelefonował do Jego Świątobliwości i wszystkich najważniejszych urzędników, w tym do Sekretarza Stanu, aby poinformować o znalezisku.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Arcybiskup postanowił sobie zrobić dzisiaj dzień wolny. Czytając gazety, popijał filiżankę kawy, bowiem jest wielkim miłośnikiem tego napoju. Gdy już wypił filiżankę, postanowił włączyć odbiornik radiowy. Trwała właśnie transmisja koncertu smyczkowego, toteż duchowny wsłuchiwał się w muzykę skrzypiec. Nagle usłyszał potężny wybuch, a potem serię następujących po sobie, krótkich strzałów. Zaniepokojony Regent pośpiesznie ubrał się i wybiegł z Pałacu Apostolskiego. Nagle postrzegł czarny, gęsty dym dochodzący gdzieś niedaleko Placu Świętego Pawła. Gdy przemierzał pieszo jedną z uliczek, już wiedział, co jest źródłem dymu. Otóż paliła się pięciopiętrowa kamienica, która była zamieszkiwana przez wiele rodzin. Jak dowiedział się na miejscu, większość jej mieszkańców nie zdążylo się ewakuować. 
- I kto to zrobił? - spytał Regent.
- Nie wiem tego,  Ekscelencjo. Ale to mi wygląda na jakieś podpalenie. Nic przecież nie paliło się w Apostolskim Mieście - odrzekł mu jeden z mężczyzn, których spotkał przed płonącym budynkiem.
- Trzeba to koniecznie zbadać. Straż Ogniowa wezwana? - zapytał ponownie Regent.
- Tak. Zaraz powinni tu być - powiedział znowu mężczyzna. 

Po chwili na miejscu pojawiła się Straż Ogniowa razem z Żandarmerią, która została powiadomiona przez duchownego. Od razu przystąpili do gaszenia objętej ogniem kamienicy, co trwało kilkanaście minut. Nagle podeszła grupka kilku mężczyzn ubrana w ciemne fraki, która śmiała się szyderczo. Jeden z nich sprawiał wrażenie dobrze zbudowanego. 
- Mamy was, słudzy posoborowia! - wykrzyczał jeden z nich, wyciągając z kieszeni broń.
- Stać! Jesteście aresztowani. Ten pożar to wasza sprawka? - rzekł mu jeden z żandarmów. 
- Zamknij się! To ty masz wykonywać nasze polecenia, zrozumiałeś? Bo gniew Boży cię dosięgnie - wrzeszczał sekciarz, celując w kierunku żandarma.

Po tych słowach rozpoczęła się ostra strzelanina. Regent, nie chcąc zostać trafiony, oddalił się. W tym momencie dwóch sekciarzy zostało rannych i padło na ziemię, wyjąc z bólu, zaś trzeci uciekł. 

Godzinę później Regent był już w Pałacu Apostolskim. Zorientował się, że z pośpiechu nie zdążył wyłączyć odbiornika radiowego, więc zrobił to i oddał się lekturze dzieł o tematyce biblijnej. Po chwili jednak zadzwonił telefon, a arcybiskup czując, że to coś pilnego, zerwał się na równe nogi, aby podnieść słuchawkę.
- Wasza Ekscelencjo, przeprowadzono sekcję zwłok tych ludzi, co zginęli w pożarze tej kamienicy - powiedział rozmówca. Regent rozpoznał, że to jeden żandarmów. 
- I co? - spytał duchowny.
- Przy ciele jednej z ofiar znaleziono list, na których wypisane są inicjały ważnych duchownych, w tym Ekscelencji.
- Dobry Boże. Widać, że to są bezwzględni ludzie. Czas im położyć kres. Musimy znaleźć Macharettiego i jego sługusów. - rzekł Regent. 

[Stanisław Wieniawa]

Czy w tej sekcie są Skarlandczycy? Wyznawcy tego herezjarchy Cerdy?

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Na szczęście nie, ale są rotryjczycy pochodzenia skarlandzkiego. Oni są sedewakantystami, tzn. nie uznają każdego pontyfikatu po Piusie V.

[Stanisław Wieniawa]

Hm, no to był wybitny Patriarcha.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

To fakt, ja też uznaję go za wybitnego Patriarchę. Ale trzeba zająć się sektą, bo sieje spustoszenie w Rotrii.

[Vilarte]

Tylko i wyłącznie bombardowania dywanowe całej Rotrii. Należy wykorzenić tę sektę w radykalny sposób, a potem się Rotrię odbuduje.

[Henryk Ziemiański-Wieniawa]

Na szczęście większość sekciarzy przebywa w Więzieniu Patriarszym, ale niektórzy z nich panoszą się jeszcze.

[Maurycy Orański]

Gdy pierwsze wieści o zuchwałych włamaniach do sanktuariów w Rotrii dotarły do Chalcedonu, Kardynał Maurycy Orański nie wahał się ani chwili. Musiał wrócić do Wenecji.
Podróż była krótka, ale pełna napięcia. Kardynał, skryty w prostej kajucie, studiował mapy krypt i konstruował plany zabezpieczenia weneckich kościołów. Wiedział, że Wenecja, ze swoimi niezliczonymi relikwiami, jest dla profanatorów łakomym celem. Tak samo dla sekciarzy. To w Wenecji Vosnicki został aresztowany.
Zgodnie z poleceniem Kardynała, Brygada San Marco porzuciła place ćwiczeń i wkroczyła do obiektów sakralnych. Rozpoczęto proces przekształcania kościołów w ufortyfikowane bunkry:
W Bazylice Świętego Marka żołnierze zajęli pozycje wewnątrz świątyni. U wejścia do krypty, gdzie spoczywa ciało Ewangelisty, ustanowiono całodobową wartę. Na galeriach ustawiono stanowiska obserwacyjne. Strzelcy obsadzili też przyległe do kościoła świętego Jeremiasza budynki, tworząc strefę zamkniętą. Każdy, kto chciał zbliżyć się do szklanego sarkofagu świętej, musiał przejść przez potrójny kordon wojskowy.Na Wyspie św. Heleny Saperzy Brygady San Marco sprawdzili fundamenty i kanały dopływowe, obawiając się ataku od strony wody. Wokół wyspy i po kanałach zaczęły krążyć wszystkie cztery kutry. Doposażono je reflektorami, które co chwila przecinały mgłę snopami światła.
Podczas gdy wojsko prężyło bagnety przy kościołach, Żandarmeria rozpoczęła operację „Cicha Straż”. Agenci żandarmerii przeniknęli do portowych tawern, sprawdzając wszelkie pogłoski o handlarzach zabytkami czy obcych przybyszach, którzy interesowali się planami kościołów. Każda barka i gondola poruszająca się po kanałach po zmroku była zatrzymywana. Żandarmi sprawdzali ładunki, szukając narzędzi włamywaczy: wytrychów, lin czy materiałów wybuchowych, a także materiałów związanych z Vosnickim
 Sztab żandarmerii nawiązał kontakt z Rotrią,  pytając kancelarię Gonfaloniera @Pio Maria de Medici o szczegóły sposobów, w jaki dokonano tamtejszych włamań. Szukano wzorca, który pozwoliłby przewidzieć ewentualny ruch profanatorów. Wysłano także zapytanie do @Henryk Ziemiański-Wieniawa o aktualną sytuację z sektą.
Kardynał Orański, mimo zmęczenia podróżą, spędził noc na obchodzie kluczowych punktów. Widok żołnierzy śpiących na posadzkach kościołów obok armat 20 mm i skrzyń z amunicją był dla niego dowodem na najwyższą mobilizację, a dla wroga miał stanowić sygnał że Wenecja nie będzie przebierać w środkach by się bronić.